រក្សាបទដ្ឋានមន្ត្រីរាជការពីកិច្ចការប្រចាំថ្ងៃ

គណៈប្រតិភូការងារនៃមជ្ឈមណ្ឌលបម្រើសេវារដ្ឋបាលសាធារណៈទីក្រុង Ha Noi ផ្លាស់ប្តូរបទពិសោធន៍នៅមជ្ឈមណ្ឌលបម្រើសេវារដ្ឋបាលសាធារណៈទីក្រុង Ho Chi Minh។

សំណុំឯកសារមួយរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ ឬសហគ្រាសត្រូវយឺតយ៉ាវ ២-៣ ថ្ងៃ; កិច្ចការមួយដែលស្ថិតក្នុងទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែនៅតែត្រូវសុំយោបល់បន្ថែមជាច្រើន; អង្គប្រជុំមួយដែលអ្នកណាក៏មើលឃើញបញ្ហា ប៉ុន្តែចុងក្រោយសុទ្ធតែជ្រើសរើសភាពនៅស្ងៀម ដើម្បីឈានទៅរកការឯកភាពគ្នាយ៉ាងឆាប់រហ័ស... ស្ថានភាពបែបនោះ មិនមែនសុទ្ធតែមានន័យស្មើនឹងការប្រព្រឹត្តខុសឆ្គងនោះឡើយ។

យឺតយ៉ាវម្តង អាចបណ្តាលមកពីមូលហេតុអត្តនោម័តិ។ ការសុំយោបល់បន្ថែមមុនពេលធ្វើសេចក្តីសម្រេចដ៏ស្មុគស្មាញមួយ អាចជាការបង្ហាញពីការប្រុងប្រយ័ត្ន។ ភាពនៅស្ងៀមនៅក្នុងស្ថានភាពជាក់ស្តែងមួយ ពេលខ្លះក៏មានហេតុផលផ្ទាល់ខ្លួនដែរ។

រឿងដែលគួរឱ្យគិត គឺកើតឡើងនៅពេលដែលបណ្តាអាកប្បកិរិយាទាំងនោះកើតឡើងដដែលៗ ក្លាយជាទម្លាប់នៃការប្រព្រឹត្តនៅក្នុងការងារ។

នៅពេលដែលសំណុំឯកសារតែងតែយឺតយ៉ាវជាប្រចាំ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់យល់ឃើញថាចាំបាច់ត្រូវកែលម្អ; នៅពេលដែលឱ្យតែកិច្ចការលំបាក គឺសុទ្ធតែត្រូវបញ្ជូនទៅថ្នាក់លើ ឬរុញច្រានទៅស្ថាប័នផ្សេង; នៅពេលដែលការរក្សាភាពនៅស្ងៀមចំពោះមុខរឿងមិនទាន់ត្រឹមត្រូវ ក្លាយជាជម្រើសដែលមានសុវត្ថិភាពបំផុត ពេលនោះបញ្ហាមិនមែនស្ថិតនៅលើបែបបទរដ្ឋបាល ឬសេចក្តីសម្រេចជាក់លាក់មួយទៀតនោះឡើយ។ វាពាក់ព័ន្ធដោយផ្ទាល់ទៅនឹងការទទួលខុសត្រូវ និងសីលធម៌បំពេញមុខងារសាធារណៈ។

ការកំណត់អត្តសញ្ញាណការងាករេចេញពីបទដ្ឋាន តាមរយៈអាកប្បកិរិយាជាក់ស្តែង

បទបញ្ជាលេខ ២០៧-QD/TW ចុះថ្ងៃទី ២៦ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២៦ របស់គណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមបក្ស ស្តីពីអ្វីដែលសមាជិកបក្សមិនត្រូវបានធ្វើ បានដាក់បញ្ចូលបណ្តាកន្សោមការបង្ហាញដែលហាក់ដូចជារាយប៉ាយទាំងនោះ ទៅក្នុងបទដ្ឋានជាក់លាក់ជាង។

មាត្រា ១១ នៃបទបញ្ជា បានចែងយ៉ាងច្បាស់អំពីអាកប្បកិរិយាមិនត្រូវបានធ្វើ ក្នុងនោះរួមមាន ការបំពានសីលធម៌បំពេញមុខងារសាធារណៈ សីលធម៌វិជ្ជាជីវៈ វិធាននៃការប្រព្រឹត្ត; ការទារលាភសក្ការៈ បង្កការលំបាកនៅពេលដោះស្រាយបែបបទរដ្ឋបាល; ការគេចវេះ រុញច្រាន ខ្លាចការទទួលខុសត្រូវ; និយាយមិនស្របនឹងការធ្វើ មិនធ្វើ ធ្វើការងារមួយចម្អិនក្បាលត្រី; យឺតយ៉ាវក្នុងការពិគ្រោះយោបល់ ស្នើ និងអនុវត្តភារកិច្ចដែលត្រូវបានប្រគល់ជូន។ បទបញ្ជាក៏បានលើកឡើងអំពីការទទួលខុសត្រូវនៅពេលដឹង ប៉ុន្តែមិនរាយការណ៍ មិនចាត់ការ ឬមិនដឹកនាំចាត់ការចំពោះអំពើពុករលួយ ភាពខ្ជះខ្ជាយ និងភាពអសកម្មនានា។

ក្នុងទស្សនវិស័យបង្ការ បណ្តាបទប្បញ្ញត្តិទាំងនេះមិនត្រឹមតែត្រូវបានដាក់ចេញដើម្បីចាត់ការនៅពេលការបំពានមួយបានកើតឡើងពេញលេញនោះឡើយ។ ទាំងនោះនៅជាសញ្ញាសម្គាល់ដើម្បីឱ្យកម្មាភិបាល សមាជិកបក្សម្នាក់ៗ ស្វ័យពិនិត្យឡើងវិញនូវរបៀបដែលខ្លួនបំពេញការងារ៖ តើកំពុងបំពេញការទទួលខុសត្រូវដែលត្រូវបានប្រគល់ជូន ឬកំពុងផ្តល់អាទិភាពជ្រើសរើសជម្រើសដែលមានសុវត្ថិភាពបំផុតសម្រាប់ផ្ទាល់ខ្លួន?

សំណួរនោះមានអត្ថន័យ ពីព្រោះមុខងារសាធារណៈ សរុបមកវិញ គឺជាការប្រើប្រាស់អំណាចសាធារណៈដើម្បីបម្រើផលប្រយោជន៍សាធារណៈ។

ហត្ថលេខាមួយ យោបល់ពិគ្រោះមួយ សេចក្តីសម្រេចមួយ ឬការដោះស្រាយសំណុំឯកសារមួយទាន់ពេលវេលា ឬយឺតយ៉ាវ សុទ្ធតែអាចជះឥទ្ធិពលដោយផ្ទាល់ដល់សិទ្ធិ និងផលប្រយោជន៍របស់ប្រជាពលរដ្ឋ សហគ្រាស។

ហេតុដូច្នេះហើយ ស្របពេលជាមួយគ្នានឹងសិទ្ធិត្រូវបានសម្រេច គឺតែងតែមានកាតព្វកិច្ចត្រូវតែសម្រេចឱ្យបានត្រឹមត្រូវ ទាន់ពេលវេលា តាមសត្យានុម័ត និងទទួលខុសត្រូវចំពោះសេចក្តីសម្រេចរបស់ខ្លួន។

សីលធម៌បំពេញមុខងារសាធារណៈ អាស្រ័យហេតុនេះបានក្លាយជា «ខ្សែការពារ» មួយពីខាងក្នុង។ វាជួយឱ្យបុគ្គលដែលត្រូវបានប្រគល់អំណាចទទួលស្គាល់នូវរឿងដែលមិនគួរធ្វើ ព្រមទាំងរំលឹកពួកគេឱ្យធ្វើសកម្មភាពនៅពេលដែលការទទួលខុសត្រូវ និងផលប្រយោជន៍រួមទាមទារ។

ខ្សែការពារនោះត្រូវបានបង្កើតឡើងពីបណ្តាបទដ្ឋានជាក់លាក់យ៉ាងខ្លាំង៖ ស្មោះស្ម័គ្រចំពោះការងារ បម្រើប្រជាជន; ស្មោះត្រង់ សុចរិត មិនស្វែងរកផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន; គោរពច្បាប់ និងវិន័យ; បើកចំហ តម្លាភាព មានការទទួលខុសត្រូវក្នុងការបកស្រាយបំភ្លឺ; យុត្តិធម៌ សត្យានុម័ត និងជាគំរូក្នុងពាក្យសម្តី សកម្មភាព។

ទាំងនោះក៏ជាបណ្តាលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យដែលអាចត្រួតពិនិត្យផ្ទៀងផ្ទាត់បានភ្លាមៗនៅក្នុងការងារប្រចាំថ្ងៃ។

ប្រជាពលរដ្ឋអាចនឹងមិនចងចាំថាកម្មាភិបាលបានលើកយកមាត្រាច្បាប់ប៉ុន្មានមកយោងនោះឡើយ ប៉ុន្តែពួកគេនឹងចងចាំថាតើខ្លួនទទួលបានការណែនាំពេញលេញឬទេ ត្រូវធ្វើដំណើរទៅមកប៉ុន្មានដង សំណុំឯកសារត្រូវបានដោះស្រាយទាន់ពេលកំណត់ឬទេ ហើយប្រសិនបើយឺតយ៉ាវ តើមានអ្នកពន្យល់បកស្រាយ និងទទួលខុសត្រូវឬទេ។

សហគ្រាសក៏មិនត្រឹមតែត្រូវការបែបបទរដ្ឋបាលត្រឹមត្រូវតាមនីតិវិធីប៉ុណ្ណោះទេ។ អ្វីដែលពួកគេត្រូវការ គឺខឿនមុខងារសាធារណៈមួយប្រកបដោយតម្លាភាព យុត្តិធម៌ អាចព្យាករណ៍ទុកជាមុនបាន គ្មានការទារលាភសក្ការៈ និងមានការទទួលខុសត្រូវក្នុងការបកស្រាយបំភ្លឺ។

នៅពេលដែលការប្រុងប្រយ័ត្នប្រែជាការគេចវេះ

បន្ទាត់ព្រំដែនរវាងការអនុវត្តត្រឹមត្រូវតាមនីតិវិធី និងការកេងចំណេញពីនីតិវិធី រវាងការប្រុងប្រយ័ត្ន និងការគេចវេះការទទួលខុសត្រូវ នៅក្នុងករណីជាច្រើនគឺមិនងាយស្រួលក្នុងការកំណត់អត្តសញ្ញាណនោះឡើយ។

គ្មាននរណាម្នាក់ទទួលស្គាល់ថាខ្លួនឯងកំពុងគេចវេះការងារនោះទេ។ មូលហេតុនានាដែលត្រូវបានលើកឡើង ជាញឹកញាប់ស្តាប់ទៅគឺសមហេតុផលយ៉ាងខ្លាំង៖ «មិនស្ថិតក្រោមសមត្ថកិច្ច» «ត្រូវការស្រាវជ្រាវបន្ថែម» «មិនទាន់គ្រប់គ្រាន់មូលដ្ឋានដើម្បីធ្វើសេចក្តីសម្រេច»...

នៅក្នុងករណីជាច្រើន ទាំងនោះពិតជាអាចជាមូលហេតុស្របច្បាប់ និងសមហេតុផល។

ប៉ុន្តែប្រសិនបើបណ្តាមូលហេតុទាំងនោះត្រូវបានប្រើប្រាស់ជាបន្តបន្ទាប់ដើម្បីពន្យារពេលកិច្ចការមួយដែលបានគ្រប់គ្រាន់មូលដ្ឋានដោះស្រាយ ដើម្បីរុញច្រានការទទួលខុសត្រូវទៅឱ្យអ្នកដទៃ ឬបង្កើតបន្ថែមនូវដំណាក់កាលមិនចាំបាច់នានា នោះធាតុពិតនៃបញ្ហាត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរហើយ។

រឿងដែលគួរឱ្យព្រួយបារម្ភជាងនេះ គឺនៅពេលដែលផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនជ្រៀតចូលក្នុងដំណើរការនៃការបំពេញមុខងារសាធារណៈ។ ពេលនោះ នីតិវិធីអាចត្រូវបានកេងចំណេញដើម្បីបង្កការលំបាក បង្កើតការពឹងផ្អែក អាស្រ័យហេតុនេះបង្កឱ្យកើតមានអាកប្បកិរិយាទារលាភសក្ការៈ ឬការទទួល «ពាក្យអរគុណ»។

គ្រោះថ្នាក់មិនត្រឹមតែស្ថិតនៅលើផលប្រយោជន៍សម្ភារៈដែលទទួលបាននោះឡើយ។ ស៊ីជម្រៅជាងនេះ គឺការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងការយល់ឃើញអំពីអំណាចសាធារណៈ៖ ពីកន្លែងដែលត្រូវបានប្រគល់ជូនដើម្បីបម្រើ ប្រែទៅជាឧត្តមភាពមួយដែលអាចប្រើប្រាស់ដើម្បីប្រទានឱ្យ ចរចាតថ្លៃ ឬប្រមូលផលប្រយោជន៍សម្រាប់ផ្ទាល់ខ្លួន។

នៅពេលដែលគោលបំណងនៃអំណាចត្រូវងាករេ ការទទួលខុសត្រូវក៏ត្រូវបានផ្ទេរចេញយ៉ាងងាយស្រួលផងដែរ។

ថ្នាក់ក្រោមរង់ចាំថ្នាក់លើ; ស្ថាប័ននេះរង់ចាំស្ថាប័ននោះ; មូលដ្ឋានរង់ចាំថ្នាក់កណ្តាល។ នៅក្នុងដំណើរការនោះ ការទទួលខុសត្រូវត្រូវបានផ្ទេរពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយទៀត ប៉ុន្តែការងារនៅតែឈរស្ងៀមមួយកន្លែង រីឯប្រជាពលរដ្ឋ និងសហគ្រាសនៅតែបន្តរង់ចាំ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ចាំបាច់ត្រូវយល់ឃើញឱ្យបានពេញលេញថាមិនមែនរាល់កន្សោមការបង្ហាញនៃការគេចវេះសុទ្ធតែផ្តើមចេញពីការស្វែងរកផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួននោះទេ។

មានបុគ្គលមិនហ៊ានសម្រេចចិត្តដោយសារតែខ្វះសមត្ថភាព ឬខ្វះព័ត៌មាន។ មានករណីដែលយន្តការមិនទាន់ច្បាស់លាស់ កម្មាភិបាលព្រួយបារម្ភពីហានិភ័យផ្លូវច្បាប់។ មានបុគ្គលខ្វះយន្តការការពារនៅពេលអនុវត្តភារកិច្ចថ្មី និងលំបាក; ក៏មានករណីខ្លាចការប៉ះទង្គិច ខ្លាចការទទួលខុសត្រូវ ឬគ្រាន់តែចង់រក្សាតំណែងរបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។

ហេតុដូច្នេះហើយ តម្រូវការចំពោះខឿនមុខងារសាធារណៈ មិនមែនជាការបង្ខំឱ្យកម្មាភិបាលត្រូវតែសម្រេចចិត្តទោះក្នុងតម្លៃណាក៏ដោយនោះឡើយ។

អ្វីដែលត្រូវតម្រង់ទិសឆ្ពោះទៅរក គឺការបង្កើតលក្ខខណ្ឌអំណោយផលដើម្បីឱ្យអ្នកបំពេញមុខងារសាធារណៈអាចធ្វើសេចក្តីសម្រេចនៅពេលគ្រប់គ្រាន់មូលដ្ឋាន ធ្វើត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ ប្រកាន់ខ្ជាប់ការងាររហូតដល់ទីបញ្ចប់ និងទទួលខុសត្រូវចំពោះលទ្ធផល។

បទបញ្ជាលេខ ២០៧-QD/TW ក៏បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ការកំណត់អំពីអ្វីដែលសមាជិកបក្សមិនត្រូវបានធ្វើ គឺមិនមែនសំដៅរារាំងស្មារតីនវានុវត្តន៍ គំនិតច្នៃប្រឌិត ហ៊ានគិត ហ៊ានធ្វើ ដើម្បីផលប្រយោជន៍រួម និងផលប្រយោជន៍ជាតិ - មាតុភូមិឡើយ។

ការការពារអ្នកដែលហ៊ានធ្វើដើម្បីផលប្រយោជន៍រួម មិនមែនមានន័យស្មើនឹងការបណ្តែតបណ្តោយចំពោះកំហុសឆ្គងនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការបង្ការកំហុសឆ្គងក៏មិនអាចក្លាយជាមូលហេតុដើម្បីមិនធ្វើសកម្មភាពនោះដែរ។

ការមិនប្រព្រឹត្តល្មើសគ្រាន់តែជាតម្រូវការកម្រិតអប្បបរមាប៉ុណ្ណោះ។ បទដ្ឋានកម្រិតខ្ពស់ជាងនេះ គឺការប្រើប្រាស់អំណាចឱ្យបានត្រឹមត្រូវ ដោះស្រាយការងារឱ្យចេញជាលទ្ធផល និងតម្រង់ទិសអំណាចដែលត្រូវបានប្រគល់ជូនឆ្ពោះទៅកាន់ការបម្រើផលប្រយោជន៍រួម។

ការរក្សាជំហរផ្ទាល់ខ្លួនចំពោះមុខអំណាច

សីលធម៌បំពេញមុខងារសាធារណៈ មិនត្រូវបានវាស់វែងដោយបណ្តាគោលគំនិតទូទៅនោះឡើយ ប៉ុន្តែគឺតាមរយៈរបៀបដែលបុគ្គលម្នាក់ប្រព្រឹត្តចំពោះចំណែកការងាររបស់ខ្លួន។

នៅពេលជួបការងារលំបាក តើមានការត្រៀមខ្លួនជាស្រេចទទួលខុសត្រូវ ឬស្វែងរកវិធីរុញច្រានចេញ? នៅពេលរកឃើញរឿងមិនទាន់ត្រឹមត្រូវ តើហ៊ាននិយាយ និងការពាររឿងត្រឹមត្រូវឬទេ? នៅពេលសេចក្តីសម្រេចមួយមិនផ្តល់លទ្ធផលដូចការរំពឹងទុក តើហ៊ានទទួលយកចំណុចខ្វះខាត កែសម្រួល និងកែកំហុសឬទេ? ហើយនៅពេលត្រូវបានប្រគល់អំណាច តើចងចាំជានិច្ចឬទេថា អំណាចនោះត្រូវបានប្រគល់ជូនដើម្បីបម្រើ?

បណ្តាសំណួរទាំងនោះមិនទាមទារឱ្យកម្មាភិបាលត្រូវតែក្លាយជាមនុស្សដែលមិនធ្លាប់មានកំហុសឆ្គងនោះឡើយ។

អ្នកធ្វើការងារអាចនឹងមានកំហុស។ អ្នកដែលហ៊ានធ្វើនវានុវត្តន៍ ហ៊ានបង្កើតថ្មី ថែមទាំងអាចប្រឈមមុខនឹងហានិភ័យ និងលទ្ធភាពបរាជ័យច្រើនជាងទៀតផង។

អ្វីដែលចាំបាច់ត្រូវពិចារណា គឺថាតើហេតុផលជំរុញនៃសកម្មភាពនោះមានភាពបរិសុទ្ធឬទេ ដំណើរការនៃការអនុវត្តមានការទទួលខុសត្រូវឬទេ ការធ្វើសេចក្តីសម្រេចផ្អែកលើមូលដ្ឋាន និងផលប្រយោជន៍រួមឬទេ ហើយបុគ្គលដែលអនុវត្តនោះហ៊ានទទួលស្គាល់ និងកែកំហុសនៅពេលរកឃើញចំណុចខ្វះខាតឬទេ។

ហេតុដូច្នេះហើយ ការសាកល្បងដ៏ធំមួយនៃមុខងារសាធារណៈ មិនត្រឹមតែជាសមត្ថភាពក្នុងការប្រើប្រាស់អំណាចប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាសមត្ថភាពក្នុងការរក្សាជំហរផ្ទាល់ខ្លួននៅពេលមានអំណាចផងដែរ។

អំណាចកាន់តែធំ លទ្ធភាពជះឥទ្ធិពលដល់អ្នកដទៃកាន់តែច្រើន នោះតម្រូវការស្តីពីភាពសុចរិត ការទទួលខុសត្រូវ និងការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង ក៏កាន់តែខ្ពស់ឡើងតាមនោះដែរ។

សីលធម៌បដិវត្តន៍ និងភាពសុចរិតរបស់កម្មាភិបាល សមាជិកបក្ស ក៏មិនមែនជាគុណធម៌ដែលកើតឡើងដោយឯកឯងតែម្តង ហើយស្ថិតស្ថេររហូតនោះដែរ។ ទាំងនោះគឺជាលទ្ធផលនៃដំណើរការនៃការរៀនសូត្រ ការស្វ័យពិនិត្យ ការស្វ័យកែតម្រូវ និងការហ្វឹកហាត់កែលម្អខ្លួនជាប្រចាំ។

វិន័យ និងច្បាប់មានតួនាទីបង្កើតដែនកំណត់ រកឃើញ និងចាត់ការចំពោះអំពើខុសឆ្គង។ យន្តការត្រួតពិនិត្យ និងឃ្លាំមើល ជួយកាត់បន្ថយការរំលោភបំពានអំណាច។ ប៉ុន្តែ បណ្តាយន្តការពីខាងក្រៅអាចពង្រីកប្រសិទ្ធភាពបានពេញលេញ លុះត្រាតែផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងភាពម្ចាស់ការភ្ញាក់រលឹកពីសំណាក់អ្នកបំពេញមុខងារសាធារណៈផ្ទាល់។

ការណែនាំអនុវត្តបទបញ្ជាលេខ ២០៧-QD/TW ក៏បានកំណត់យ៉ាងច្បាស់ថា ចំណុចទាំង ១៩ ដែលសមាជិកបក្សមិនត្រូវបានធ្វើ មិនត្រឹមតែជាដែនកំណត់ដែលត្រូវគោរពតាមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាមូលដ្ឋានដើម្បីឱ្យកម្មាភិបាល សមាជិកបក្ស ស្វ័យពិនិត្យ ស្វ័យកែតម្រូវ ស្វ័យហ្វឹកហាត់ និងបំពេញបន្ថែមលក្ខណៈសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួន។

ចំត្រង់ចំណុចនេះហើយ ដែលសីលធម៌បំពេញមុខងារសាធារណៈក្លាយជាស្រទាប់ការពារដំបូងគេបង្អស់ចំពោះមុខហានិភ័យនៃការងាករេចេញពីបទដ្ឋាន។

កម្មាភិបាលម្នាក់អាចប្រឈមមុខនឹងសម្ពាធជាច្រើនអំពីវឌ្ឍនភាពការងារ ផលប្រយោជន៍ ទំនាក់ទំនង និងការទទួលខុសត្រូវ។ យន្តការអាចកំណត់ដែនសម្រាប់អាកប្បកិរិយា ប៉ុន្តែសេចក្តីសម្រេចចុងក្រោយនៅក្នុងស្ថានភាពជាច្រើន នៅតែអាស្រ័យលើរបៀបដែលបុគ្គលនោះជ្រើសរើសការប្រព្រឹត្តចំពោះអំណាចរបស់ខ្លួន។

ប្រសិនបើការស្មោះស្ម័គ្រត្រូវជំនួសដោយផ្នត់គំនិតធ្វើឱ្យតែរួចដៃ ការទទួលខុសត្រូវត្រូវជំនួសដោយការរក្សាសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួន ភាពសុចរិតត្រូវចាញ់ប្រៀបផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន នោះការធ្លាក់ចុះសីលធម៌អាចកើតឡើងចេញពីការផ្លាស់ប្តូរតូចតាចបំផុតនៅក្នុងអាកប្បកិរិយាប្រចាំថ្ងៃ។

ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើរាល់កិច្ចការងារសុទ្ធតែត្រូវបានអនុវត្តដោយស្មារតីដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា នៅពីក្រោយសំណុំឯកសារមួយគឺជាផលប្រយោជន៍ស្របច្បាប់របស់ប្រជាពលរដ្ឋ នៅពីក្រោយសេចក្តីសម្រេចមួយគឺជាការទទួលខុសត្រូវចំពោះសហគមន៍ និងនៅពីក្រោយរាល់អំណាចគឺជាកាតព្វកិច្ចក្នុងការបកស្រាយបំភ្លឺ នោះហានិភ័យជាច្រើនអាចត្រូវបានទប់ស្កាត់តាំងពីពេលដែលមិនទាន់ក្លាយជាការបំពានច្បាប់នៅឡើយ។

រក្សាជំនឿទុកចិត្តតាមរយៈគុណភាពនៃការបំពេញមុខងារសាធារណៈ

ការរក្សាសីលធម៌បំពេញមុខងារសាធារណៈ អាស្រ័យហេតុនេះ មិនត្រឹមតែពាក់ព័ន្ធដល់គុណធម៌របស់កម្មាភិបាល សមាជិកបក្សម្នាក់ៗនោះឡើយ។

វែងឆ្ងាយជាងនេះទៅទៀត នោះគឺជាវិធីរក្សាឱ្យអំណាចសាធារណៈត្រូវបានអនុវត្តចំគោលបំណង កាត់បន្ថយការងាករេចេញពីបទដ្ឋានពីផ្ទៃក្នុងកាលានុវត្តភាពនៃក្បាលម៉ាស៊ីន និងការពារជំនឿទុកចិត្តរបស់ប្រជាពលរដ្ឋចំពោះស្ថាប័នអំណាចសាធារណៈ។

ជំនឿទុកចិត្តនោះមិនត្រូវបានកសាងឡើងពីការប្រកាសធំដុំនោះឡើយ ប៉ុន្តែត្រូវបានពូនជ្រំតាមរយៈបទពិសោធជាក់ស្តែងយ៉ាងខ្លាំង។

សំណុំឯកសារមួយត្រូវបានដោះស្រាយទាន់ពេលកំណត់។ បែបបទរដ្ឋបាលមួយត្រូវបានណែនាំយ៉ាងច្បាស់លាស់តាំងពីដំបូង។ កិច្ចការលំបាកមួយមានអ្នកទទួលខុសត្រូវដោះស្រាយ។ កំហុសឆ្គងមួយត្រូវបានទទួលស្គាល់ និងកែលម្អ។ កម្មាភិបាលម្នាក់មិនកេងចំណេញពីតួនាទីរបស់ខ្លួនដើម្បីបង្កការលំបាកដល់ប្រជាពលរដ្ឋ។

រឿងរ៉ាវដែលហាក់ដូចជាតូចតាចទាំងនោះ គឺជាកន្លែងដែលប្រជាពលរដ្ឋទទួលអារម្មណ៍ដោយផ្ទាល់អំពីគុណភាពនៃខឿនមុខងារសាធារណៈ។

ហេតុដូច្នេះហើយ ខ្សែការពារចំពោះមុខហានិភ័យនៃការធ្លាក់ចុះសីលធម៌ មិនត្រឹមតែស្ថិតនៅលើច្បាប់ វិន័យ ឬប្រព័ន្ធត្រួតពិនិត្យ និងឃ្លាំមើលប៉ុណ្ណោះទេ។

បណ្តាយន្តការទាំងនោះគឺពិតជាចាំបាច់ណាស់ ប៉ុន្តែស្រទាប់ការពារដំបូងគេបង្អស់ នៅតែស្ថិតនៅលើភាពសុចរិត ការទទួលខុសត្រូវ ការគោរពតម្លៃខ្លួនឯង និងស្មារតីបម្រើរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗដែលត្រូវបានប្រគល់អំណាច។

នៅពេលដែលកម្មាភិបាលម្នាក់ៗយល់ដឹងថា អំណាចមិនមែនជាឯកសិទ្ធិនោះឡើយ ប៉ុន្តែតែងតែដើរទន្ទឹមគ្នានឹងកាតព្វកិច្ចត្រូវតែដោះស្រាយការងារ ទទួលខុសត្រូវ និងបម្រើផលប្រយោជន៍រួម នោះការងាករេចេញពីបទដ្ឋានអាចត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណភ្លាមៗ ចាប់តាំងពីបណ្តាកន្សោមការបង្ហាញតូចតាចបំផុតមក។

ការរក្សាបាននូវបទដ្ឋាននោះនៅក្នុងកិច្ចការប្រចាំថ្ងៃនីមួយៗ ក៏ជាការរក្សាឱ្យអំណាចត្រូវបានប្រើប្រាស់ចំគោលបំណង និងរក្សាជំនឿទុកចិត្តរបស់ប្រជាជនកុំឱ្យសឹកទ្រុឌទ្រោមចេញពីរឿងរ៉ាវដែលហាក់ដូចជាតូចតាចបំផុតនោះផងដែរ៕

ចាំបាច់ត្រូវកសាងក្របខ័ណ្ឌលក្ខណវិនិច្ឆ័យវាយតម្លៃប្រសិទ្ធភាពកិច្ចការបរទេសប្រជាជន យុគសម័យ - សហភាពបណ្តាអង្គការមិត្តភាពទីក្រុង Can Tho បានស្នើឱ្យចេញផ្សាយក្របខ័ណ្ឌលក្ខណវិនិច្ឆ័យវាយតម្លៃសកម្មភាពកិច្ចការបរទេសប្រជាជនដោយផ្អែកលើប្រសិទ្ធភាព ឥទ្ធិពលសាយភាយ និងចីរភាព ព្រមទាំងកសាងមូលដ្ឋានទិន្នន័យរួម ពង្រឹងការបណ្តុះបណ្តាលកម្មាភិបាល និងការសម្របសម្រួលអន្តរតំបន់។

ការប្រែក្លាយអត្តសញ្ញាណមូលដ្ឋានទៅជា “ម៉ាកសញ្ញា” កិច្ចការបរទេស យុគសម័យ - តើអ្វីដែលបង្កើតបានជាភាពទាក់ទាញនៃមូលដ្ឋានមួយនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់មិត្តភក្តិអន្តរជាតិ? ចំពោះសហភាពបណ្តាអង្គការមិត្តភាពទីក្រុង Ha Noi នោះមិនត្រឹមតែជាបណ្តាកម្មវិធីផ្លាស់ប្តូរមិត្តភាពប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាសមត្ថភាពក្នុងការរៀបរាប់អំពីដំណើររឿងនៃតំបន់ដី មនុស្ស និងវប្បធម៌ តាមរយៈបទពិសោធជាក់ស្តែង អាស្រ័យហេតុនោះប្រែក្លាយអត្តសញ្ញាណមូលដ្ឋានទៅជាប្រៀបខ្លាំងនៅក្នុងសកម្មភាពកិច្ចការបរទេសប្រជាជន។

ម៉ាញដាត