យុគសម័យ - ខ្ញុំបាទឈ្មោះ Lae Dilokvidhyarat សមាជិកព្រឹទ្ធសភាថៃដើមកំណើតវៀតណាម។ ដោយបានចាប់កំណើត និងធំដឹងក្តីនៅប្រទេសថៃ ខ្ញុំបាទត្រូវបានឪពុកអប់រំចិញ្ចឹមបីបាច់តាមទំនៀមទម្លាប់វៀតណាម។ ដំណើរនៃការបំពេញការសន្យានាំយកធាតុរបស់ឪពុកវិលត្រឡប់ទៅកាន់ Ninh Binh បានជួយឱ្យខ្ញុំបាទទទួលស្គាល់កាន់តែច្បាស់អំពីប្រភពដើមកំណើត របៀបដែលតម្លៃវៀតណាមនានាត្រូវបានផ្ទេរបន្តឆ្លងកាត់ជំនាន់ជាច្រើន និងភាពស្និទ្ធស្នាលរវាងសហគមន៍ជនជាតិវៀតណាមជាមួយប្រជាជនថៃ។
| ខេត្ត An Giang ចេញដំណើរស្វែងរក ប្រមូលផ្តុំអដ្ឋិធាតុយុទ្ធជនពលីនៅកម្ពុជា ចេញពីការចងចាំរបស់សាក្សី តាមរកដានស្នាមយុទ្ធជនពលី |
 |
| សមាជិកព្រឹទ្ធសភាថៃដើមកំណើតវៀតណាម Lae Dilokvidhyarat។ |
ឪពុករបស់ខ្ញុំបាទ គឺលោក Do Nhu Ky។ លោកបានមកប្រទេសថៃក្នុងឆ្នាំ ១៩៣៧ បន្ទាប់មកបានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយម្តាយរបស់ខ្ញុំបាទដែលជាជនជាតិថៃ។ ខ្ញុំបាទកើតក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៧។ ដោយសារកាលៈទេសៈប្រវត្តិសាស្ត្រ ឪពុកបានដាច់ការទាក់ទងជាមួយក្រុមគ្រួសារនៅវៀតណាម។
នៅក្នុងកូនសៀវភៅលិខិតឆ្លងដែនដែលស្ថានទូតវៀតណាមប្រចាំនៅប្រទេសថៃផ្តល់ជូនឪពុកក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៩ នៅត្រង់ប្រអប់ទីកន្លែងកំណើត មានបន្ទាត់មួយត្រូវបានគូសលុបចោល។ ពាក្យពីរម៉ាត់ «Ninh Binh» ត្រូវបានសរសេរឡើងវិញដោយដៃ។
នោះគឺជាព័ត៌មានដ៏តិចតួចដែលខ្ញុំបាទមានអំពីស្រុកកំណើតរបស់ឪពុក។ ទីកន្លែងនោះនាពេលនោះ មានវត្តមានត្រឹមតែនៅក្នុងរឿងរ៉ាវនានាដែលលោកបានរៀបរាប់អំពីជីវភាពរស់នៅមុនថ្ងៃចាកចេញពីវៀតណាមប៉ុណ្ណោះ។
 |
| កូនសៀវភៅលិខិតឆ្លងដែនរបស់លោក Do Nhu Ky ដែលជាឪពុករបស់សមាជិកព្រឹទ្ធសភា Lae Dilokvidhyarat ត្រូវបានស្ថានទូតវៀតណាមប្រចាំនៅប្រទេសថៃផ្តល់ជូនក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៩។ |
នៅក្នុងដំណើរទស្សនកិច្ចការងារមួយទៅកាន់វៀតណាមក្នុងឆ្នាំ ២០១០ ខ្ញុំបាទបានពឹងពាក់មិត្តភក្តិម្នាក់ជូនទៅកាន់ Ninh Binh។ ដំបូងឡើយ ខ្ញុំបាទគ្រាន់តែចង់ឃើញផ្ទាល់ភ្នែកនូវស្រុកកំណើតរបស់ឪពុក ដោយមិននឹកស្មានថាខ្លួនឯងអាចស្វែងរកឃើញសាច់ញាតិឡើងវិញ បន្ទាប់ពីការដាច់ការទាក់ទងអស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍នោះឡើយ។
នៅពេលដឹងថាខ្ញុំបាទបានស្វែងរកឃើញស្រុកកំណើត ឪពុកមានក្តីសប្បាយរីករាយឥតឧបមា។ ទោះបីជាវ័យកាន់តែជរាក្តី លោកនៅតែមានបំណងប្រាថ្នាចង់វិលត្រឡប់ទៅកាន់កន្លែងដែលខ្លួនបានចាប់កំណើត។ ខ្ញុំបាទរួមជាមួយប្អូនៗបានស្វែងរកឯកសារឡើងវិញ បំពេញបែបបទចាំបាច់នានា ប៉ុន្តែសុខភាពរបស់ឪពុកកាន់តែចុះខ្សោយជាលំដាប់ នៅពេលដែលការងារគ្រប់យ៉ាងនៅមិនទាន់បានបញ្ចប់ស្រេចបាច់។
ខ្ញុំបាទ ប្អូនៗ និងឪពុកបានឯកភាពគ្នាថា៖ ទោះក្នុងតម្លៃណាក៏ដោយ ក៏ត្រូវតែនាំលោកវិលត្រឡប់ទៅកាន់ស្រុកកំណើតឱ្យបាន។ ប្រសិនបើមិនអាចអនុវត្តបានក្នុងពេលដែលឪពុកនៅមានជីវិតទេនោះ យើងខ្ញុំនឹងនាំលោកត្រឡប់ទៅវិញ បន្ទាប់ពីឪពុកបានទទួលមរណភាព។
រឿងរ៉ាវនោះបានធ្វើឱ្យឪពុកស្ងប់ចិត្ត។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា ប្រសិនបើមិនអាចវិលត្រឡប់ទៅវិញដោយរូបកាយមនុស្សលោកនេះបានទេនោះ លោកសុំវិលត្រឡប់ទៅវិញនៅពេលដែលបានដកដង្ហើមចុងក្រោយ។
ក្នុងឆ្នាំ ២០១៤ ឪពុកបានទទួលមរណភាពនៅប្រទេសថៃ ក្នុងជន្មាយុ ១០១ ឆ្នាំ។ ពីរសប្តាហ៍ក្រោយមក ខ្ញុំបាទបានចាប់ផ្តើមដំណើរនៃការបំពេញបំណងប្រាថ្នាចុងក្រោយរបស់លោក។ មួយផ្នែកនៃធាតុរបស់ឪពុកត្រូវបានក្រុមគ្រួសាររក្សាទុកនៅប្រទេសថៃ ចំណែកផ្នែកដែលនៅសល់ ខ្ញុំបាទបាននាំយកទៅបញ្ចុះនៅ Ninh Binh។
នៅពេលចាប់ផ្តើមដំណើរនោះ ខ្ញុំបាទគ្រាន់តែគិតថា ខ្លួនឯងកំពុងនាំយកឪពុកវិលត្រឡប់ទៅកាន់ស្រុកកំណើតប៉ុណ្ណោះ។ លុះក្រោយមកទើបខ្ញុំបាទយល់ថា ដំណើរនោះក៏បានជួយឱ្យខ្ញុំបាទទទួលស្គាល់កាន់តែច្បាស់អំពីប្រភពដើមកំណើតរបស់ខ្លួនឯងផងដែរ។
 |
| ក្រដាសមួយសន្លឹកដែលសមាជិកព្រឹទ្ធសភា Lae Dilokvidhyarat កត់ត្រាអាសយដ្ឋានស្រុកកំណើតរបស់ឪពុកនៅ Ninh Binh។ |
គន្លងធម៌គ្រួសារដែលឪពុកផ្ទេរបន្ត
ខ្ញុំបាទមានក្នុងខ្លួននូវខ្សែលោហិតពីរ ថៃ - វៀតណាម។ ដោយចាប់កំណើត និងធំដឹងក្តីនៅលើទឹកដីថៃ ខ្ញុំបាទពិតជាអាចរស់នៅដូចជាជនជាតិថៃម្នាក់បានទាំងស្រុង។ ប៉ុន្តែឪពុកមិនចង់បានបែបនោះឡើយ។ លោកបានទុកឱ្យខ្ញុំបាទទទួលទានរស់នៅជាមួយលោក ចំណែកប្អូនៗរស់នៅជាមួយម្តាយ និងក្រុមគ្រួសារខាងម្តាយ។ ឪពុកចង់ចិញ្ចឹមបីបាច់អប់រំខ្ញុំបាទតាមរបៀបរបបរស់នៅ និងទំនៀមទម្លាប់វៀតណាម។
ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំបាទបានរស់នៅក្នុងឆាកជីវិតមួយដែល «បែបវៀតណាម» ទាំងស្រុងដូចជាឪពុក។ លោកបានបង្ហាត់បង្រៀនខ្ញុំបាទតាំងពីរបៀបហូបចុក កន្លែងរស់នៅ រហូតដល់របៀបប្រព្រឹត្តនៅក្នុងក្រុមគ្រួសារ។ មុនពេលកាន់ចង្កឹះ ខ្ញុំបាទត្រូវឱនក្បាលអោបដៃអញ្ជើញមនុស្សចាស់ និងអ្នកជុំវិញខ្លួនហូបបាយជាមួយគ្នា។ នៅក្នុងផ្ទះ ឪពុកតម្រូវឱ្យខ្ញុំបាទនិយាយភាសាវៀតណាម។ ប្រសិនបើភ្លេចខ្លួននិយាយភាសាថៃ លោកនឹងរំលឹកភ្លាមៗថា៖ «ត្រូវនិយាយភាសាវៀតណាម មិនត្រូវនិយាយភាសាថៃឡើយ!»។
ខ្ញុំបាទនិយាយភាសាវៀតណាមបាន មុនពេលនិយាយភាសាថៃបានយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។ ក្រោយមក នៅពេលចូលរៀនថ្នាក់ភាសាវៀតណាមជាលក្ខណៈស្តង់ដារ លោកគ្រូអ្នកគ្រូមានការភ្ញាក់ផ្អើលដោយសារខ្ញុំបាទអាចបញ្ចេញសំឡេងបានយ៉ាងត្រឹមត្រូវនូវសូរសំឡេងទាំងឡាយ ដែលជាឧបសគ្គដ៏ធំមួយសម្រាប់ជនជាតិថៃ។
ឪពុកតែងតែជជែកប្រាប់ខ្ញុំបាទយ៉ាងស្និទ្ធស្នាលថា៖ «កូនប្រុសច្បងត្រូវតែជាតំណាងឱ្យឪពុក។ ឪពុកជាជនជាតិវៀតណាម ដូច្នេះកូនក៏ត្រូវតែរក្សាឱ្យបាននូវឫសគល់វៀតណាម»។ កាលនៅពីក្មេង ខ្ញុំបាទទទួលយកការទូន្មាននោះដូចជារឿងធម្មតា។ លុះត្រាតែបានឈានជើងទៅដល់ស្រុកកំណើតរបស់ឪពុក ទើបខ្ញុំបាទទទួលស្គាល់កាន់តែស៊ីជម្រៅនូវអត្ថន័យនៃពាក្យផ្តាំផ្ញើរបស់លោក។
ឪពុកបានរក្សាឫសគល់វៀតណាមដោយការជ្រើសរើសរបស់ខ្លួនផ្ទាល់។ យោងតាមសម្តីដែលលោកបានរៀបរាប់ នៅពេលទើបតែមកដល់ប្រទេសថៃ ដោយសារចេះភាសាបារាំងយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ លោកត្រូវបានភាគីថៃសម្តែងបំណងអញ្ជើញឱ្យសហការនៅក្នុងសកម្មភាពប្រឆាំងបារាំង។ ជាថ្នូរមកវិញ ឪពុកនឹងទទួលបានសញ្ជាតិថៃ ទទួលបានអង្ករមួយល្អី និងប្រាក់ ២០ បាត ដែលស្មើនឹងប្រាក់បៀវត្សរ៍មួយខែក្នុងសម័យកាលនោះ។
ឪពុកបានបដិសេធ។ លោកបានទទួលយកការបន្តធ្វើជា «ជនបរទេស» ម្នាក់ ដើម្បីរក្សាឱកាសវិលត្រឡប់ទៅកាន់ស្រុកកំណើតមាតុភូមិដូនតាវិញ។ ទោះបីជាក្រុមគ្រួសារបានឆ្លងកាត់ការលំបាកជាច្រើននៅក្នុងអំឡុងពេលប៉ុន្មានឆ្នាំនៃសង្គ្រាមឥណ្ឌូចិនក៏ដោយ ការសម្រេចចិត្តរក្សាសញ្ជាតិវៀតណាមរបស់លោកមិនបានផ្លាស់ប្តូរឡើយរហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃឆាកជីវិត។
 |
| ផ្នូររបស់លោក Do Nhu Ky ដែលជាឪពុករបស់សមាជិកព្រឹទ្ធសភា Lae Dilokvidhyarat នៅស្រុកកំណើត Ninh Binh។ |
ឪពុកធ្លាប់មានប្រសាសន៍ថា ខណៈពេលមួយក្នុងចំណោមខណៈពេលដ៏មានសុភមង្គលបំផុតរបស់លោក គឺថ្ងៃដែលបានឈានជើងចូលទៅក្នុងស្ថានទូតវៀតណាមប្រចាំនៅប្រទេសថៃ ហើយឱនក្បាលដោយការគោរពយ៉ាងជ្រាលជ្រៅនៅចំពោះមុខរូបសំណាកលោកប្រធាន Ho Chi Minh។
ជនជាតិវៀតណាមនៅ Bangkok នាសម័យនោះ រស់នៅរាយប៉ាយគួរសម។ បងប្អូនយើងខ្ញុំស្ទើរតែមិនសូវមានឱកាសច្រើនដើម្បីទាក់ទងជាមួយសហគមន៍ឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រាល់ឱកាសបុណ្យចូលឆ្នាំប្រពៃណី ឪពុកតែងតែរៀបចំបណ្តាម្ហូបអាហារវៀតណាមដោយដៃផ្ទាល់។ ម្ហូបដែលខ្ញុំបាទចងចាំជាងគេបំផុត គឺឆាយ៉ ឬណែមបំពង។ រាល់ពេលដែលម្ហូបនោះបង្ហាញវត្តមាននៅលើតុបាយ យើងខ្ញុំស្រាប់តែនឹកឃើញដល់ពាក្យសម្តីរបស់ឪពុកថា៖ «យើងគឺជាជនជាតិវៀតណាម»។
ឪពុកតែងតែរៀបរាប់ឱ្យខ្ញុំបាដស្តាប់អំពីស្រុកកំណើត អ្នកជិតខាង វាលស្រែ និងជីវភាពរស់នៅមុនថ្ងៃចាកចេញពីវៀតណាម។ រាល់ពេលទំនេរពីការងារ លោកតែងតែស្វែងរកទៅកាន់វត្តវៀតណាមនៅក្នុងសង្កាត់ចិននៅ Bangkok ដើម្បីជួបមិត្តភក្តិរួមស្រុកកំណើត។
 |
| សមាជិកព្រឹទ្ធសភា Lae Dilokvidhyarat អុជធូបនៅផ្នូរសាច់ញាតិក្នុងដំណើរទស្សនកិច្ចទៅសួរសុខទុក្ខស្រុកកំណើតរបស់ឪពុកនៅ Ninh Binh ក្នុងឆ្នាំ ២០១៤។ |
នៅពេលមានតែឪពុកនិងកូនពីរនាក់ លោកបានរៀបរាប់ថា នៅទីនោះធ្លាប់មានការជួបជុំសម្ងាត់នានា សំដៅស្វែងរកវិធីគាំទ្រលោកប្រធាន Ho Chi Minh នៅក្នុងការតស៊ូប្រឆាំងអាណានិគមបារាំង។ ឪពុកតែងតែផ្តល់ជូនលោកអ៊ំ Ho នូវការគោរពយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ និងចាត់ទុកលោកជាតំណាងនៃការលះបង់ដើម្បីឯករាជ្យជាតិ។
ខ្ញុំបាទទទួលស្គាល់កន្លែងដែលខ្លួនឯងជាប់ពាក់ព័ន្ធ
ការសន្យារវាងឪពុកនិងកូនៗ ទីបំផុតត្រូវបានអនុវត្តជាក់ស្តែង។ បន្ទាប់ពីឆាកជីវិតមួយដែលនៅឆ្ងាយពីស្រុកកំណើត លោកបានវិលត្រឡប់មកកាន់ទឹកដីដែលខ្លួនតែងតែនឹករលឹក។ សម្រាប់ខ្ញុំបាទ ការយល់ដឹងអំពីខ្សែលោហិតវៀតណាមពិតជាបានភ្ញាក់ដឹងខ្លួនតាំងពីមុនពេលនោះមកម្ល៉េះ គឺនៅពេលដែលបានឈានជើងជាលើកដំបូងទៅដល់ស្រុកកំណើតរបស់ឪពុក និងបានជួបសាច់ញាតិឡើងវិញ។
 |
| សមាជិកព្រឹទ្ធសភា Lae Dilokvidhyarat រួមជាមួយសាច់ញាតិក្នុងដំណើរទស្សនកិច្ចទៅសួរសុខទុក្ខស្រុកកំណើតរបស់ឪពុកនៅ Ninh Binh ក្នុងឆ្នាំ ២០១៤។ |
ខ្ញុំបាទនៅតែចងចាំពេលដែលអ្នកគ្រប់គ្នានៅក្នុងផ្ទះកំពុងតាមដានការប្រកួតកីឡាបាល់បោះរវាងក្រុមជម្រើសជាតិថៃ និងវៀតណាម។ សាច់ញាតិម្នាក់ដែលមានអាយុច្រើនជាងខ្ញុំបាទ ប៉ុន្តែតាមឋានៈក្នុងខ្សែស្រឡាយបែរជាត្រូវជាក្មួយ បានសួរខ្ញុំបាទថាគាំទ្រក្រុមណា។ ខ្ញុំបាទឆ្លើយថាខ្លួនឯងគាំទ្រទាំងពីរក្រុម គាត់ក៏និយាយភ្លាមថា៖ «មិនបានទេ កូនប្រុសច្បងត្រូវតែដូចឪពុក។ ឪពុកជាជនជាតិវៀតណាម ដូច្នេះកូនក៏ត្រូវតែជាជនជាតិវៀតណាម កូនត្រូវតែគាំទ្រក្រុមវៀតណាម!»។
ខ្ញុំបាទទទួលញញឹម ប៉ុន្តែនៅក្នុងចិត្តស្រាប់តែអួលណែនឡើង។ នោះគឺជាពាក្យសម្តីដែលឪពុកតែងតែនិយាយប្រាប់ខ្ញុំបាតាំងពីកុមារភាពមកម្ល៉េះ។ ការបានឮពាក្យសម្តីនោះឡើងវិញនៅចំស្រុកកំណើតរបស់ឪពុក បានធ្វើឱ្យខ្ញុំបាទទទួលដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅនូវអ្វីដែលលោកបានបង្រៀនខ្ញុំបាទ។
បន្ទាប់ពីដំណើរទៅកាន់ Ninh Binh រូបភាពទាំងឡាយដែលពីមុនគ្រាន់តែលេចឡើងយ៉ាងស្រពិចស្រពិលតាមរយៈការរៀបរាប់របស់ឪពុកនៅក្បែរដើមបារី ដូចជា ស្រុកភូមិយ៉ាងដូចម្តេច ប្រជាជនធ្វើស្រែយ៉ាងណា ក្មេងៗដើរដាក់អន្ទាក់សត្វកុកបែបណា ស្រាប់តែក្លាយជាច្បាស់លាស់ឡើង។ ផ្ទាំងគំនូរអំពីឆាកជីវិតរបស់ឪពុក អ្នកជិតខាង និងស្រុកកំណើត តែងតែស្ថិតនៅក្នុងការចងចាំរបស់ខ្ញុំបាទ ប៉ុន្តែទើបតែពិតជាភ្លឺច្បាស់ឡើងនៅពេលដែលខ្ញុំបាទបានឃើញស្រុកកំណើតរបស់ឪពុកផ្ទាល់នឹងភ្នែក។
បោះជំហាននៅលើទឹកដីនោះ ខ្ញុំបាទមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងគឺជាផ្នែកមួយនៃចង្វាក់ជីវិតនៅទីនេះ ពីព្រោះខ្ញុំបាទគឺជាកូនរបស់អ្នកដែលបានចាប់កំណើត និងធំដឹងក្តីចេញពីដែនដីនេះផ្ទាល់។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំបាទតែងតែព្យាយាមវិលត្រឡប់ទៅចូលរួមពិធីបុណ្យខួបដូនតា។ ដំណើរទាំងឡាយត្រូវបានរំខានដោយសារជំងឺរាតត្បាតកូវីដ-១៩។ ក្រោយមក ទោះបីជាមិនបានវិលត្រឡប់ទៅចំឱកាសបុណ្យខួបក្តី ក៏ខ្ញុំបាទនៅតែឆ្លៀតឱកាសទៅសួរសុខទុក្ខផ្នូររបស់ឪពុកផងដែរ។
| ខ្ញុំបាទជឿជាក់ថា ជនជាតិវៀតណាមទាំងឡាយដែលត្រូវចាកចេញឆ្ងាយពីស្រុកកំណើត តែងតែរក្សាទុកនូវការចងចាំអំពីមាតុភូមិនៅក្នុងក្រុមគ្រួសារ ហើយផ្ទេរបន្តជូនកូនចៅ។ រឿងរ៉ាវទាំងនោះបានបណ្តុះនៅក្នុងជំនាន់ក្រោយនូវបំណងប្រាថ្នាចង់វិលត្រឡប់ទៅកាន់ប្រភពដើមកំណើតរបស់បុព្វការីជននៅថ្ងៃណាមួយ។ ចេញពីរឿងរ៉ាវគ្រួសារ ខ្ញុំបាទទទួលស្គាល់កាន់តែច្បាស់អំពីរបៀបដែលសហគមន៍ជនជាតិវៀតណាមនៅប្រទេសថៃរក្សាទំនាក់ទំនងជាមួយមាតុភូមិ។ លើកដំបូងដែលបានទៅកាន់បណ្តាខេត្តជាប់ដងទន្លេ Mekong នៅភាគឦសានប្រទេសថៃ ខ្ញុំបាទបានឃើញផ្ទាំងសិលាចារឹកផ្នូរដែលចារឹកអក្សរជាតិវៀតណាម ជំនួសឱ្យអក្សរហានដូចជានៅតាមឈាបនដ្ឋានជនជាតិចិននានា។ ខណៈពេលនោះបានធ្វើឱ្យខ្ញុំបាទទទួលអារម្មណ៍រំភើបចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ខ្ញុំបាទទទួលដឹងថា ឪពុកមិនមែនជាជនជាតិវៀតណាមតែម្នាក់គត់នៅលើទឹកដីថៃ ដែលនៅតែរក្សាឫសគល់ និងឆ្ពោះទៅកាន់មាតុភូមិឡើយ។ យោងតាមការសង្កេតរបស់ខ្ញុំបាទ អត្តសញ្ញាណវៀតណាមនៅប្រទេសថៃត្រូវបានថែរក្សាចេញពីរឿងរ៉ាវដ៏សាមញ្ញក្នុងជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ។ មានភូមិសាស្ត្រដែលជនជាតិវៀតណាមរស់នៅត្រូវបានគេហៅថា Ban Yuan ដែលមានន័យថាភូមិវៀតណាម។ តាមអ្វីដែលខ្ញុំបាទបានដឹង មានសហគមន៍ជនជាតិវៀតណាមមួយចំនួនបានមកតាំងទីលំនៅលើទឹកដីថៃមិនតិចជាង ៣០០ ឆ្នាំឡើយ។ ប្រជាជនថៃដឹងអំពីប្រភពដើមរបស់ពួកគេ ហើយកត់សម្គាល់ចំពោះការរួមចំណែកទាំងឡាយរបស់សហគមន៍នេះចំពោះសង្គមជាតិ។ ប្រទេសថៃគឺជាសង្គមពហុវប្បធម៌មួយ។ បណ្តាសហគមន៍រស់នៅជាមួយគ្នា ចុះសម្រុងគ្នា និងនៅតែរក្សាទំនៀមទម្លាប់ដោយឡែករៀងៗខ្លួន។ សូម្បីតែនៅក្នុងដំណាក់កាលទាំងឡាយដែលទំនាក់ទំនងថ្នាក់រដ្ឋជួបឧបសគ្គ ដោយសារបរិបទភូមិសាស្ត្រនយោបាយអន្តរជាតិក្តី ក៏សាធារណជនថៃជារួមមិនដែលចាត់ទុកជនជាតិដើមកំណើតវៀតណាមជាគូប្រជែង ឬជាជនចម្លែកមុខនោះឡើយ។ ទំនាក់ទំនងផ្សារភ្ជាប់ សុខដុមរមនារវាងសហគមន៍ជនជាតិវៀតណាម និងប្រជាជនថៃ គឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះដ៏រឹងមាំ ដែលជួយទ្រទ្រង់ដល់ស្ពានមិត្តភាពថ្នាក់រដ្ឋរវាងប្រទេសទាំងពីរឱ្យកាន់តែអភិវឌ្ឍប្រកបដោយចីរភាពនាពេលអនាគត។ ក្រឡេកមើលឡើងវិញនូវដំណើរជីវិតរបស់ឪពុក និងអ្វីៗដែលលោកបានបន្សល់ទុក ខ្ញុំបាទទទួលស្គាល់ថា ការរក្សាប្រភពដើមកំណើតគឺចាប់ផ្តើមចេញពីក្រុមគ្រួសារនីមួយៗ៖ ចាប់ពីភាសានិយាយ របៀបហូបចុក ការគួរសមក្នុងការហៅរកគ្នា ការគោរពឪពុកម្តាយ និងរឿងរ៉ាវនានាដែលត្រូវបានរៀបរាប់បន្តជូនកូនចៅ។ សម្រាប់ខ្ញុំបាទ ការធ្វើអ្វីមួយសម្រាប់វៀតណាម គឺដំបូងបង្អស់ត្រូវធ្វើដូចម្តេចឱ្យតម្លៃវៀតណាមទាំងឡាយបន្តរស់រវើកនៅក្នុងក្រុមគ្រួសារនីមួយៗ៕ |
 ការពិនិត្យព្យាបាលជំងឺ និងជូនអំណោយដល់បងប្អូនដើមកំណើតវៀតណាម និងប្រជាជនក្រីក្រចំនួន ៥០០ នាក់ នៅខេត្ត Siem Reap យុគសម័យ - ក្នុងឱកាសរំលឹកខួបបុណ្យជាតិ ថ្ងៃទី ២ ខែកញ្ញា និងរដូវបុណ្យ Vu Lan ដែលជារដូវកាលនៃការដឹងគុណ ការតបស្នងសងគុណ និងការចែករំលែក អគ្គកុងស៊ុលវៀតណាមប្រចាំនៅ Battambang បានសហការជាមួយសាខាសមាគមខ្មែរ - វៀតណាមខេត្ត Siem Reap កាកបាទក្រហមមន្ទីរពេទ្យស្រុក Chau Phu និងគណៈសង្គ្រោះវេជ្ជបណ្ឌិត គ្រូពេទ្យស្ម័គ្រចិត្ត Tam Phuc រៀបចំកម្មវិធីពិនិត្យ ព្យាបាល ផ្តល់ថ្នាំដោយឥតគិតថ្លៃ និងជូនអំណោយដល់បងប្អូនដើមកំណើតវៀតណាម ព្រមទាំងប្រជាជនខ្មែរដែលមានជីវភាពខ្វះខាតចំនួន ៥០០ នាក់ នៅខេត្ត Siem Reap ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។ |
 ការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលឈានចូលការសាកល្បងនៃប្រសិទ្ធភាពជាក់ស្តែង យុគសម័យ - យុទ្ធនាការ ១០០ ថ្ងៃដ៏ក្តៅគគុកដោះស្រាយបណ្តាចំណុចកកស្ទះ កំពុងដាក់ការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលចំពោះមុខតម្រូវការកាន់តែច្បាស់លាស់មួយ៖ លទ្ធផលមិនត្រឹមតែត្រូវបានគិតដោយចំនួនភារកិច្ចដែលបានបំពេញរួចរាល់ ឬប្រព័ន្ធដែលត្រូវបានកសាងឡើងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវស្តែងចេញតាមរយៈទិន្នន័យដែលត្រូវបានទាញយកផល នីតិវិធីដែលត្រូវបានសម្រួលឱ្យសាមញ្ញ ការចំណាយដែលត្រូវបានសន្សំសំចៃ និងភាពងាយស្រួលជាក់ស្តែងដែលបាននាំមកជូនប្រជាពលរដ្ឋ ព្រមទាំងសហគ្រាស។ |
មតិពីមិត្តអ្នកអាន