យុគសម័យ - សេចក្តីប្រកាសឯករាជ្យ មិនត្រឹមតែជាឯកសារប្រវត្តិសាស្ត្របង្កើតឡើងនូវសាធារណរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យវៀតណាមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបានដាក់មនុស្ស សិទ្ធិរស់រានមានជីវិត សិទ្ធិសេរីភាព និងសិទ្ធិស្វែងរកសុភមង្គល ទៅក្នុងទីតាំងស្នូលផងដែរ។ ចេញពីចំណុចចាប់ផ្តើមនោះ ការអភិវឌ្ឍមនុស្សជាតិ ការលើកកម្ពស់សមត្ថភាពម្ចាស់ការ និងសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង អាចចាត់ទុកថាជាគ្រឹះស្ថានដ៏សំខាន់មួយ ដើម្បីបង្កើតឡើងនូវកម្លាំងផ្ទៃក្នុងរបស់ប្រទេសជាតិ។
| តម្លៃស្ថិតស្ថេរគងវង្សនៃសេចក្តីប្រកាសឯករាជ្យ ថ្ងៃទី ២ កញ្ញាឆ្នាំ ១៩៤៥ ពីសេចក្ដីប្រាថ្នាឯករាជ្យនិងសេរីភាពរហូតដល់សេចក្ដីប្រាថ្នាសន្តិភាពនិងការអភិវឌ្ឍ |
![]() |
| ភាពរុងរឿងនៃប្រទេសជាតិមួយ សរុបមកត្រូវបានវាស់វែងដោយផលិតភាពពលកម្មសរុបរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗបូកបញ្ចូលគ្នា។ |
រៀងរាល់ដើមខែកញ្ញា ពាក្យពេចន៍អមតៈនៅក្នុងសេចក្តីប្រកាសឯករាជ្យឆ្នាំ ១៩៤៥ របស់លោកប្រធាន Ho Chi Minh ត្រូវបានបន្លឺឡើងសារជាថ្មី៖ «មនុស្សទាំងអស់កើតមកសុទ្ធតែមានសិទ្ធិស្មើភាពគ្នា។ ធម្មជាតិបានប្រទានឱ្យពួកគេនូវសិទ្ធិដែលគ្មាននរណាអាចរំលោភបំពានបានឡើយ ក្នុងចំណោមសិទ្ធិទាំងនោះ មានសិទ្ធិរស់រានមានជីវិត សិទ្ធិសេរីភាព និងសិទ្ធិស្វែងរកសុភមង្គល»។
ចេញពីសិទ្ធិរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ រហូតដល់ភាពរុងរឿងនៃប្រទេសជាតិមួយ សុទ្ធតែមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយគ្នា។ សង្គមត្រូវបានបង្កើតឡើងពីបុគ្គលរាប់លាននាក់។ នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ៗចេះលើកកម្ពស់សមត្ថភាព ប្រើប្រាស់ប្រភពធនធានរបស់ខ្លួនប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព និងបង្កើតគុណតម្លៃសម្រាប់សហគមន៍ សមត្ថភាពដាច់ដោយឡែកទាំងនោះនឹងរួមផ្សំគ្នាក្លាយជាកម្លាំងរួមរបស់ប្រទេសជាតិ។
នៅក្នុងទស្សនវិស័យនោះ ការគ្រប់គ្រង និងអភិបាលកិច្ចបុគ្គល មិនមែនគ្រាន់តែជារឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់មនុស្សម្នាក់ៗនោះឡើយ។
ការគ្រប់គ្រងបុគ្គលមានលក្ខណៈបច្ចេកទេសច្រើនជាង ដោយផ្តោតសំខាន់លើការ «ធ្វើការងារគ្រប់យ៉ាងឱ្យបានត្រឹមត្រូវ» ក្នុងរយៈពេលខ្លី។ ចំណែកឯអភិបាលកិច្ចបុគ្គលមានលក្ខណៈយុទ្ធសាស្ត្រជាង សំដៅឆ្ពោះទៅកាន់ការ «ធ្វើកិច្ចការដែលត្រឹមត្រូវ» កំណត់គោលដៅ គោលការណ៍រស់នៅ បទដ្ឋានសីលធម៌ និងវិធីបែងចែកប្រភពធនធាននានា ដូចជា មនុស្ស សង្គម ផលិតផល និងហិរញ្ញវត្ថុ។
នៅពេលដែលចេះទទួលខុសត្រូវចំពោះការជ្រើសរើស ពេលវេលា សមត្ថភាព និងប្រភពធនធានរបស់ខ្លួន មនុស្សម្នាក់ៗនឹងក្លាយជា «អ្នកគ្រប់គ្រង» ជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។ តាមន័យនោះ អភិបាលកិច្ចខ្លួនឯងមិនមែនជាការបិទខ្ទប់ខ្លួនឯងនៅក្នុងផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួននោះទេ ប៉ុន្តែអាចក្លាយជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃការទទួលខុសត្រូវចំពោះក្រុមគ្រួសារ និងសង្គម។
ពី «ការកែលម្អខ្លួន» រហូតដល់សមត្ថភាពម្ចាស់ការ
នៅក្នុងប្រពៃណីមនោគមវិជ្ជាជាច្រើន ការធ្វើឱ្យមនុស្សមានភាពល្អពេញលេញ តែងតែត្រូវបានដាក់នៅក្នុងទីតាំងដ៏សំខាន់ជានិច្ច។
ទស្សនវិជ្ជាបូព៌ាជាមួយនឹងទស្សនទាន «កែលម្អខ្លួន រៀបចំគ្រួសារ គ្រប់គ្រងប្រទេសជាតិ ធ្វើឱ្យពិភពលោកមានសន្តិភាព» បានបង្ហាញនូវតក្កវិជ្ជាពីបុគ្គលរហូតដល់សង្គម៖ ចង់ឱ្យអភិបាលកិច្ចប្រទេសជាតិបានល្អ គឺត្រូវការគ្រួសារ និងអង្គការនានាដែលរឹងមាំ ចង់ឱ្យគ្រួសារ និងអង្គការមានការរីកចម្រើន ជាបឋមមនុស្សម្នាក់ៗត្រូវតែចេះហ្វឹកហាត់ និងម្ចាស់ការលើខ្លួនឯង។
នៅក្នុងអភិបាលកិច្ចសម័យទំនើប Peter Drucker ជាមួយនឹងស្នាដៃ Managing Oneself ក៏បានសង្កត់ធ្ងន់លើតួនាទីនៃការយល់ដឹងច្បាស់ពីចំណុចខ្លាំង របៀបបំពេញការងារ និងការទទួលខុសត្រូវរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗផ្ទាល់។ នៅក្នុងសេដ្ឋកិច្ចផ្អែកលើចំណេះដឹង មនុស្សកាន់តែត្រូវតែម្ចាស់ការគ្រប់គ្រងសមត្ថភាព និងអាជីពការងាររបស់ខ្លួន។
នៅវៀតណាម ផ្អែកលើគ្រឹះស្ថាននៃប្រពៃណីជាតិ និងសតិអារម្មណ៍ «យកប្រជាជនជាគល់» លោកប្រធាន Ho Chi Minh បានលើកតម្កើងគុណសម្បត្តិ «ឧស្សាហ៍ព្យាយាម សន្សំសំចៃ សុចរិត ទៀងត្រង់» ចំពោះកម្មាភិបាល សមាជិកបក្ស និងមនុស្សម្នាក់ៗ។
ចំណុចលេចធ្លោនៅក្នុងសតិអារម្មណ៍ Ho Chi Minh គឺការហ្វឹកហាត់មិនដាច់ចេញពីសកម្មភាពជាក់ស្តែងនោះឡើយ។ ការលត់ដំខ្លួនមិនមែនដើម្បីឃ្លាតឆ្ងាយពីជីវិតរស់នៅនោះទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីរស់នៅប្រកបដោយការទទួលខុសត្រូវកាន់តែខ្ពស់ ធ្វើពលកម្មកាន់តែល្អប្រសើរ និងបម្រើសហគមន៍ប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពកាន់តែខ្លាំង។
ហេតុដូច្នេះហើយ ប្រសិនបើចាត់ទុកការអភិវឌ្ឍមនុស្សជាតិជាគ្រឹះស្ថាននៃការអភិវឌ្ឍប្រទេសជាតិ សមត្ថភាពគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងត្រូវតែសម្លឹងមើលថាជាដំណើរការគ្រប់ជ្រុងជ្រោយមួយ៖ ចាប់តាំងពីចំណេះដឹង សុខភាព បច្ចេកវិទ្យា ពេលវេលា កិត្យានុភាពក្នុងសង្គម រហូតដល់សមត្ថភាពហិរញ្ញវត្ថុ។
សមត្ថភាពចំនួន ៥ ដែលត្រូវការបណ្តុះបណ្តាល
ជាបឋម គឺសមត្ថភាពខាងកាយ និងចិត្ត។
នោះគឺជាការរួមផ្សំគ្នារវាងចំណេះដឹង ការគិត បញ្ញាអារម្មណ៍ និងសុខភាព។ នៅក្នុងបរិយាកាសដែលមានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងឆាប់រហ័ស បុគ្គលម្នាក់ៗមិនអាចរក្សាទុកជារៀងរហូតនូវវិធីសាស្ត្រគិតចាស់ៗនោះឡើយ ប៉ុន្តែចាំបាច់ត្រូវតែរៀនសូត្រជាបន្តបន្ទាប់ លើកកម្ពស់សុខភាព ហ្វឹកហាត់ការគិតបែបត្រិះរិះពិចារណា និងសមត្ថភាពបន្ស៊ាំខ្លួន។
ភាសាបរទេស បច្ចេកវិទ្យា និងសមត្ថភាពអនុវត្តបញ្ញាសិប្បនិម្មិត កាន់តែក្លាយជាបណ្តាបំណិនដែលមិនអាចខ្វះបាន។ ការចំណាយពេលវេលារៀនសូត្រជាប្រចាំ ព្រមទាំងការរក្សាវិធីសាស្ត្រនានាដែលជួយឱ្យមានតុល្យភាពផ្លូវចិត្ត ដូចជាការធ្វើសមាធិ ឬការសរសេរកំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃ អាចរួមចំណែកលើកកម្ពស់សមត្ថភាពម្ចាស់ការរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ។
ទីពីរ គឺប្រសិទ្ធភាពបច្ចេកវិទ្យា។
បច្ចេកវិទ្យាអាចក្លាយជាកម្លាំងរុញច្រានមួយជួយឱ្យមនុស្សបម្លែងចំណេះដឹងទៅជាលទ្ធផលប្រកបដោយផលិតភាពកាន់តែខ្ពស់។ ជំនួសឱ្យការចំណាយពេលវេលាច្រើនពេកទៅលើការងារដដែលៗ បុគ្គលម្នាក់ៗអាចប្រើប្រាស់បណ្តាឧបករណ៍ឌីជីថល បញ្ញាសិប្បនិម្មិត និងកម្មវិធីស្វ័យប្រវត្តិកម្ម ដើម្បីជួយគាំទ្រដល់ការវិភាគទិន្នន័យ ការតាក់តែងឯកសារ ការរៀបចំផែនការ ឬការគ្រប់គ្រងការងារ។
ជំហានបោះទៅមុខកាន់តែឆ្ងាយមួយទៀត គឺការធ្វើឱ្យការងារជាប្រចាំក្លាយជាស្តង់ដារនៃនីតិវិធីដំណើរការ ការប្រមូលផ្តុំបទពិសោធទៅជាផលិតផលជាក់ស្តែង និងការបង្កើតឧបករណ៍គាំទ្របុគ្គល ដើម្បីបង្កើនប្រសិទ្ធភាពពលកម្ម។
ទីបី គឺសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងពេលវេលា និងថាមពល។
មនុស្សម្នាក់ៗសុទ្ធតែមាន ២៤ ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ និងមានដែនកំណត់ជាក់លាក់មួយអំពីថាមពល។ ហេតុដូច្នេះហើយ បញ្ហាមិនត្រឹមតែជាការធ្វើការងារបានច្រើនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគឺការផ្តល់ប្រភពធនធានដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់កិច្ចការដែលសំខាន់បំផុត។
ការកំណត់ពេលវេលាផ្ចង់អារម្មណ៍ខ្ពស់ ការរក្សាដំណេក របបអាហារ ការហាត់កីឡាសមស្រប និងការកាត់បន្ថយសកម្មភាពដែលស៊ីថាមពលដោយមិនចាំបាច់ អាចជួយលើកកម្ពស់ប្រសិទ្ធភាពប្រកបដោយចីរភាព។
ទីបួន គឺកិត្យានុភាពក្នុងសង្គម។
ដើមទុនសង្គមមិនត្រឹមតែស្ថិតនៅលើចំនួននៃទំនាក់ទំនងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាបឋមត្រូវបានកសាងឡើងដោយទំនុកចិត្ត ភាពស៊ីសង្វាក់គ្នារវាងពាក្យសម្តី និងសកម្មភាព រួមជាមួយសមត្ថភាពបង្កើតតម្លៃជូនអ្នកដទៃ។
កិត្យានុភាពផ្ទាល់ខ្លួន ម៉ាកសញ្ញាផ្ទាល់ខ្លួន និងទំនាក់ទំនងប្រកបដោយចីរភាព សុទ្ធតែត្រូវការការខិតខំពូនជ្រំដោយភាពស្មោះត្រង់ ការទទួលខុសត្រូវ និងស្មារតីសហប្រតិបត្តិការ។ នៅក្នុងបរិយាកាសឌីជីថល ការចែករំលែកចំណេះដឹងដែលមានប្រយោជន៍ ការដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្តែងសម្រាប់សហគមន៍ ក៏ក្លាយជាវិធីសាស្ត្រមួយដើម្បីឱ្យមនុស្សម្នាក់ៗកសាងតម្លៃសង្គមរបស់ខ្លួនផងដែរ។
ទីប្រាំ គឺសមត្ថភាពបង្កើត និងគ្រប់គ្រងចរន្តសាច់ប្រាក់។
ហិរញ្ញវត្ថុគឺជាប្រភពធនធានដ៏សំខាន់មួយដែលជួយឱ្យបុគ្គលម្នាក់ៗធានាជីវភាពរស់នៅ វិនិយោគសម្រាប់ការរៀនសូត្រ និងម្ចាស់ការជ្រើសរើសកាលានុវត្តភាពនៃការអភិវឌ្ឍ។
ការគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុផ្ទាល់ខ្លួន ចាំបាច់ត្រូវចាប់ផ្តើមចេញពីការកសាងមូលនិធិបម្រុង គ្រប់គ្រងការចំណាយ ទុកប្រភពធនធានសម្រាប់ការរៀនសូត្រ និងការវិនិយោគ ព្រមទាំងបង្កើតទ្រព្យសម្បត្តិដែលអាចបង្កើនប្រភពចំណូលបន្ថែមជាបណ្តើរៗ។
អាចអនុវត្តគោលការណ៍បែងចែកប្រាក់ចំណូលឱ្យសមស្របទៅនឹងលក្ខខណ្ឌរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ ដូចជាការបែងចែកមួយចំណែកសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍខ្លួនឯង មួយចំណែកសម្រាប់ការពារហានិភ័យ និងមួយចំណែកសម្រាប់ការវិនិយោគរយៈពេលវែង។ ឧបករណ៍ឌីជីថល និងបញ្ញាសិប្បនិម្មិតក៏អាចជួយគាំទ្រដល់ការតាមដាន ចាត់ថ្នាក់ការចំណាយ ដើម្បីជួយឱ្យការគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុកាន់តែមានតម្លាភាព និងប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ជាងមុនផងដែរ។
ពីសមត្ថភាពបុគ្គល ទៅជាកម្លាំងរបស់ប្រទេសជាតិ
នៅក្នុងយុគសម័យបច្ចេកវិទ្យា គោលដៅ «ប្រជាជនសម្បូរសប្បាយ ប្រទេសជាតិរឹងមាំ» ទាមទារឱ្យមានការអភិវឌ្ឍដំណាលគ្នានៃអភិបាលកិច្ចជាតិនៅកម្រិតម៉ាក្រូ និងសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗនៅកម្រិតមីក្រូ។
ប្រព័ន្ធអភិបាលកិច្ចល្អមួយ អាចបង្កើតឡើងនូវស្ថាប័ន បរិយាកាស និងកាលានុវត្តភាពនៃការអភិវឌ្ឍ។ ប៉ុន្តែដើម្បីឱ្យកាលានុវត្តភាពទាំងនោះក្លាយជាលទ្ធផលជាក់ស្តែង បុគ្គលម្នាក់ៗក៏ត្រូវតែមានសមត្ថភាពទទួលយក ប្រើប្រាស់ និងបម្លែងប្រភពធនធានឱ្យក្លាយជាគុណតម្លៃផងដែរ។
ហេតុដូច្នេះហើយ «ប្រជាជនសម្បូរសប្បាយ ប្រទេសជាតិរឹងមាំ» មិនមែនគ្រាន់តែជាគោលដៅមួយនៅថ្នាក់ជាតិប៉ុណ្ណោះទេ។ វាចាប់ផ្តើមចេញពីសមត្ថភាពរបស់មនុស្សម្នាក់ៗក្នុងការធ្វើជាម្ចាស់លើចំណេះដឹង សុខភាព ការងារ ពេលវេលា ទំនាក់ទំនងសង្គម និងប្រភពធនធានហិរញ្ញវត្ថុរបស់ខ្លួន។
ចេញពីសិទ្ធិជាមូលដ្ឋាននានាដែលត្រូវបានអះអាងនៅក្នុងសេចក្តីប្រកាសឯករាជ្យ រហូតដល់សេចក្តីប្រាថ្នាកសាងរដ្ឋមួយ «ប្រជាជនសម្បូរសប្បាយ ប្រទេសជាតិរឹងមាំ ប្រជាធិបតេយ្យ យុត្តិធម៌ និងស៊ីវិល័យ» គឺជាដំណើរផ្លូវដ៏វែងឆ្ងាយមួយ។
នៅលើដំណើរផ្លូវនោះ សេចក្តីប្រកាសឯករាជ្យអាចត្រូវបានសម្លឹងមើលដូចជា «ទ្រនិចត្រីវិស័យ» មួយដែលរំលឹកថា គោលដៅចុងក្រោយនៃការអភិវឌ្ឍនៅតែជាមនុស្សជាតិ៖ ដើម្បីឱ្យមនុស្សម្នាក់ៗទទួលបានការរស់នៅ មានសេរីភាព ស្វែងរកសុភមង្គល និងមានលក្ខខណ្ឌលើកកម្ពស់ពេញលេញនូវសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន។
នៅពេលដែលបុគ្គលម្នាក់ៗចេះម្ចាស់ការ ទទួលខុសត្រូវលើខ្លួនឯង និងមិនឈប់ឈរបង្កើតគុណតម្លៃជូនសហគមន៍ កម្លាំងនោះនឹងប្រមូលផ្តុំក្លាយជាប្រភពធនធានផ្ទៃក្នុងរបស់សង្គម។ ហើយនៅពេលដែលធនធានមនុស្សត្រូវបានរំដោះ លើកកម្ពស់នៅក្នុងប្រព័ន្ធអភិបាលកិច្ចប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព គោលដៅអភិវឌ្ឍន៍ប្រទេសជាតិនឹងទទួលបាននូវគ្រឹះស្ថានប្រកបដោយចីរភាពបន្ថែមទៀត ចេញពីប្រជាពលរដ្ឋម្នាក់ៗផ្ទាល់៕
យុគសម័យ - ពិព័រណ៍ប្រធានបទនៅ Hue បានឧទ្ទេសនាមនូវឯកសារ រូបភាព និងវត្ថុតាងដ៏មានតម្លៃជាង ២៥០ ដោយបង្ហាញឡើងវិញនូវស្នាដៃដ៏សំខាន់ៗរបស់លោកប្រធាន Ho Chi Minh ក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៦ ដែលជាឆ្នាំដំបូងនៃរដ្ឋអំណាចបដិវត្តន៍ នៅពេលដែលប្រទេសជាតិត្រូវប្រឈមមុខនឹងការលំបាក និងការសាកល្បងរាប់មិនអស់។ |
យុគសម័យ - នាថ្ងៃទី ២៧ ខែសីហា ទីក្រុង Ho Chi Minh បានរៀបចំនូវសកម្មភាពជាច្រើនក្នុងការប្រគល់ផ្លាកសញ្ញាបក្សជូនចំពោះបណ្តាសមាជិកបក្សជើងចាស់បដិវត្តន៍ ក្នុងឱកាសរំលឹកខួប ៨១ ឆ្នាំនៃជោគជ័យបដិវត្តន៍ខែសីហា និងបុណ្យជាតិថ្ងៃទី ២ ខែកញ្ញា។ |

មតិពីមិត្តអ្នកអាន