ថ្នាលបណ្តាញសង្គមត្រូវតែម្ចាស់ការទប់ស្កាត់ "សំរាមលើបណ្តាញ" តាំងពីដើមទី

ថ្នាលបណ្តាញសង្គមត្រូវតែម្ចាស់ការទប់ស្កាត់ “សំរាមលើបណ្តាញ” តាំងពីដើមទី។

ការព្រមាននានារបស់ស្ថាប័នមានសមត្ថកិច្ចនាពេលកន្លងមកបានបង្ហាញថា ផ្នែកបង្កប់នៃ «សំរាមលើបណ្តាញ» គឺគួរឱ្យព្រួយបារម្ភមិនចាញ់ខ្លឹមសារទាំងឡាយណាដែលលេចឡើងជាសាធារណៈនោះឡើយ។

ផលិតផលពុលមួយ ក្រោមឥទ្ធិពលនៃក្បួនដោះស្រាយ អាចឈានទៅដល់មនុស្សរាប់សែន ថែមទាំងរាប់លាននាក់យ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ហេតុដូច្នេះហើយ ការទទួលខុសត្រូវរបស់ប្រធានដំណើរការ និងគ្រប់គ្រងប្រព័ន្ធចែកចាយខ្លឹមសារ ត្រូវតែត្រូវបានមើលឃើញឱ្យបានពេញលេញ និងសមស្របជាងនេះ។

នៅពីក្រោយសមាគម និងក្រុមសម្ងាត់ជាច្រើន គឺជាសកម្មភាពឆបោក បោកបញ្ឆោតផ្លូវចិត្ត និងញុះញង់អំពើហិង្សា។ មុននោះ បណ្តាក្រុមដូចជា «ក្ស័យធនធ្វើប្រថុយ» «គេចបំណុល»... ធ្លាប់ត្រូវបានចង្អុលបង្ហាញថាជាកន្លែងផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មានឥណទានងងឹត ណែនាំវិធីគេចវេះបំណុល ទប់ទល់នឹងស្ថាប័ននគរបាល ថែមទាំងផ្លាស់ប្តូរបទពិសោធន៍ល្មើសច្បាប់ទៀតផង។

ការដែលសហគមន៍បង្កគ្រោះថ្នាក់បែបនេះអាចមានអត្ថិភាពក្នុងរយៈពេលវែង មិនមែនទាំងស្រុងមកពីការខ្វះឧបករណ៍ស្វែងរកនោះឡើយ ប៉ុន្តែថែមទាំងមកពីការស្វែងរកមិនទាន់ក្លាយជាអាទិភាពចម្បងនៃបណ្តាថ្នាលឆ្លងព្រំដែននៅឡើយ។

ការទទួលខុសត្រូវមិនអាចត្រឹមតែឈប់នៅត្រឹមអ្នកបង្ហោះនោះឡើយ

យោងតាមមជ្ឈដ្ឋានអ្នកជំនាញ ចាំបាច់ត្រូវកំណត់ឱ្យបានច្បាស់លាស់នូវស្រទាប់ទទួលខុសត្រូវនីមួយៗក្នុងបរិយាកាសឌីជីថល។

អ្នកបង្ហោះ អ្នកគ្រប់គ្រងក្រុម ឬប៉ុស្តិ៍ដែលមានកំហុសឆ្គង ត្រូវតែទទួលខុសត្រូវចំពោះមុខច្បាប់។ អ្នកប្រើប្រាស់ត្រូវតែលើកកម្ពស់សមត្ថភាពសម្គាល់ ម្ចាស់ការការពារខ្លួនចំពោះមុខខ្លឹមសារអាក្រក់។ ស្ថាប័នគ្រប់គ្រងមានការទទួលខុសត្រូវត្រួតពិនិត្យ និងចាត់វិធានការយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ចំពោះរាល់អំពើល្មើស។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទន្ទឹមនឹងបណ្តាប្រធានទាំងនោះ ការទទួលខុសត្រូវរបស់សហគ្រាសផ្តល់ថ្នាលបណ្តាញសង្គម ត្រូវតែត្រូវបានពិចារណាឱ្យបានកាន់តែហ្មត់ចត់ឡើង ពីព្រោះនេះជាប្រធានដែលមានសមត្ថភាពទប់ស្កាត់តាំងពីដើមទី មុនពេលខ្លឹមសារពុលត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយក្នុងទ្រង់ទ្រាយធំ។

នៅលើបរិយាកាសឌីជីថល ល្បឿនគឺជាកត្តាដែលមានអត្ថន័យជាការសម្រេច។ ឃ្លីបវីដេអូមួយដែលទើបតែមានអត្ថិភាពក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មាននាទី ក៏អាចត្រូវបានទាញយក កាត់ត និងចែករំលែកទៅកាន់គណនីរាប់ពាន់ផ្សេងទៀតរួចទៅហើយ។

នៅពេលដែលជនរងគ្រោះប្តឹងតវ៉ា ឬស្ថាប័នមានសមត្ថកិច្ចតម្រូវឱ្យធ្វើអន្តរាគមន៍ ការខូចខាតទាំងឡាយអំពីកិត្តិយស ផ្លូវចិត្ត សន្តិសុខសណ្តាប់ធ្នាប់ ឬការយល់ដឹងរបស់សង្គម អាចនឹងបានហួសពីដែនកំណត់នៃការគ្រប់គ្រងទៅហើយ។

ហេតុដូច្នេះហើយ ការទទួលខុសត្រូវរបស់បណ្តាថ្នាលឆ្លងព្រំដែន ចាំបាច់ត្រូវតែត្រូវបានបង្ហាញឡើងតាមរយៈសមត្ថភាពម្ចាស់ការសម្គាល់ និងទប់ស្កាត់ហានិភ័យ មុនពេលក្បួនដោះស្រាយ ប្រែក្លាយខ្លឹមសារពុលមួយឱ្យទៅជា «និន្នាការ» ។

សហគ្រាសមួយដែលមានសមត្ថភាពព្យាករណ៍បានថាអ្នកប្រើប្រាស់ចង់មើលខ្លឹមសារណា ពាណិជ្ជកម្មណាដែលមានលទ្ធភាពបង្កើតផលចំណេញ ក៏មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការវិនិយោគដើម្បីសម្គាល់នូវសញ្ញានានាដែលពាក់ព័ន្ធនឹងអំពើហិង្សា ការឆបោក ការបៀតបៀនកុមារ ឬអំពើល្មើសដដែលៗជាលក្ខណៈប្រព័ន្ធផងដែរ។

ចំពោះបណ្តាគណនីដែលមានហានិភ័យខ្ពស់ អាចអនុវត្តស្រទាប់ការពារជាមុន ដូចជាការកាត់បន្ថយការណែនាំ មិនលើកឡើងជានិន្នាការ កម្រិតការរកប្រាក់ចំណូល ព្រមានអ្នកទស្សនា និងបញ្ជូនយ៉ាងរហ័សទៅកាន់ការត្រួតពិនិត្យដោយផ្ទាល់ពីមនុស្ស។ រីឯគណនីដែលប្រព្រឹត្តល្មើសដដែលៗ ចាំបាច់ត្រូវស្ថិតក្រោមការត្រួតពិនិត្យកាន់តែតឹងរ៉ឹងជាងមុន។

នេះមិនមែនជាការបង្រួមសិទ្ធិបញ្ចេញមតិស្របច្បាប់នោះឡើយ ប៉ុន្តែជាការកសាងយន្តការការពារសិទ្ធិ ផលប្រយោជន៍ស្របច្បាប់របស់អង្គការ បុគ្គល និងការថែរក្សាបរិយាកាសបណ្តាញប្រកបដោយអរិយធម៌ និងបរិសុទ្ធ។

ច្បាប់ស្តីពីសន្តិសុខតាមប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណិតបានដាក់ចេញនូវកាតព្វកិច្ចម្ចាស់ការបង្ការ

ចាប់ពីថ្ងៃទី ១ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២៦ តទៅ ច្បាប់ស្តីពីសន្តិសុខតាមប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណិតបានចូលជាធរមានជាផ្លូវការ តាមរយៈនោះបានកំណត់កាន់តែច្បាស់លាស់ឡើងនូវការទទួលខុសត្រូវរបស់សហគ្រាសផ្តល់សេវាកម្មនៅលើលំហអ៊ីនធឺណិត។

កថាខណ្ឌទី ១ មាត្រា ១៤ នៃច្បាប់ បានកំណត់ថា សហគ្រាសក្នុងស្រុក និងបរទេសដែលផ្តល់សេវាកម្មលើបណ្តាញទូរគមនាគមន៍ បណ្តាញអ៊ីនធឺណិត និងបណ្តាសេវាកម្មបន្ថែមលើលំហអ៊ីនធឺណិត មានការទទួលខុសត្រូវដាក់ឱ្យអនុវត្តនូវវិធានការគ្រប់គ្រង បច្ចេកទេស ដើម្បីបង្ការ រកឃើញ ទប់ស្កាត់ និងដកចេញនូវព័ត៌មាននៅលើប្រព័ន្ធដែលស្ថិតក្រោមដែនសមត្ថកិច្ចគ្រប់គ្រង ឬនៅពេលមានការតម្រូវពីកងកម្លាំងជំនាញទទួលបន្ទុកការពារសន្តិសុខតាមប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណិត។

ដូចនេះ ការទទួលខុសត្រូវរបស់សហគ្រាសមិនត្រឹមតែកើតឡើងនៅពេលដែលស្ថាប័នមានសមត្ថកិច្ចតម្រូវឱ្យធ្វើអន្តរាគមន៍ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងរួមបញ្ចូលទាំងកាតព្វកិច្ចម្ចាស់ការបង្ការ និងរកឃើញចេញពីប្រព័ន្ធដែលខ្លួនកំពុងដំណើរការផ្ទាល់ទៀតផង។

កថាខណ្ឌទី ២ មាត្រា ២៥ នៃច្បាប់ បានកំណត់ថា នៅពេលមានការតម្រូវពីកងកម្លាំងជំនាញទទួលបន្ទុកការពារសន្តិសុខតាមប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណិតចំណុះក្រសួងនគរបាល សហគ្រាសត្រូវតែទប់ស្កាត់ការចែករំលែកព័ត៌មាន លុបព័ត៌មាន ដកចេញនូវសេវាកម្ម កម្មវិធីដែលមានខ្លឹមសារល្មើសនឹងបទប្បញ្ញត្តិយ៉ាងយូរបំផុត ២៤ ម៉ោង គិតចាប់ពីពេលវេលាទទួលបានការតម្រូវ។

ចំពោះករណីបន្ទាន់ដែលគំរាមកំហែងដល់សន្តិសុខជាតិ ការតម្រូវឱ្យទប់ស្កាត់ លុបព័ត៌មាន ត្រូវតែបានអនុវត្តយ៉ាងយូរបំផុតក្រោយរយៈពេល ៦ ម៉ោង។

ច្បាប់ក៏បានកំណត់ដោយឡែកនូវមាត្រា ១៦ ដើម្បីចែងអំពីការទទួលខុសត្រូវរបស់សហគ្រាសក្នុងការត្រួតពិនិត្យ ទប់ស្កាត់ និងកសាងប្រព័ន្ធបច្ចេកទេសគាំទ្រការដោះស្រាយព័ត៌មានដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ ប៉ះពាល់ ឬរំលោភលើសិទ្ធិកុមារនៅលើលំហអ៊ីនធឺណិត។

អភិបាលកិច្ចហានិភ័យចាប់ពីការរចនាថ្នាល

និន្នាការអន្តរជាតិក៏កំពុងផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំងក្លាពីការដោះស្រាយខ្លឹមសារល្មើសនីមួយៗ ទៅរកអភិបាលកិច្ចហានិភ័យនៃប្រព័ន្ធទាំងមូល។

កាលពីថ្ងៃទី ២ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២៦ ក្រុមប្រឹក្សាសេវាកម្មឌីជីថលអឺរ៉ុប និងគណៈកម្មការអឺរ៉ុប បានប្រកាសរបាយការណ៍ប្រចាំឆ្នាំលើកទីពីរ យោងតាមច្បាប់ស្តីពីសេវាកម្មឌីជីថល (DSA) ដោយសង្កត់ធ្ងន់លើកាតព្វកិច្ចសម្គាល់ វាយតម្លៃ និងកាត់បន្ថយហានិភ័យជាប្រព័ន្ធ ចាប់ពីព័ត៌មានខុសច្បាប់ រហូតដល់ហានិភ័យចំពោះកុមារ។

របាយការណ៍ក៏បានចង្អុលបង្ហាញក្នុងពេលដំណាលគ្នាដែរថា វិធីសាស្ត្ររចនាផ្ទៃចំណុចប្រទាក់ និងយន្តការណែនាំដោយស្វ័យប្រវត្តិ អាចធ្វើឱ្យអ្នកប្រើប្រាស់បង្កើតបាននូវអាកប្បកិរិយាដូចជាការញៀន ងាយស្រួលប៉ះពាល់ជាមួយខ្លឹមសារពុល ឬប្រែក្លាយជាគោលដៅនៃការល្បួង។

នៅអង់គ្លេស ច្បាប់ស្តីពីសុវត្ថិភាពលើបណ្តាញបានតម្រូវឱ្យបណ្តាសេវាកម្មដែលស្ថិតក្នុងវិសាលភាពនៃការគ្រប់គ្រង ត្រូវតែវាយតម្លៃហានិភ័យពីព័ត៌មានខុសច្បាប់ និងដំណើរការយន្តការសមស្រប សំដៅកម្រិតអ្នកប្រើប្រាស់ពីការប៉ះពាល់ជាមួយខ្លឹមសារទាំងឡាយដែលត្រូវបានផ្តល់អាទិភាពក្នុងការទប់ស្កាត់។

ច្បាប់ទាំងពីរសុទ្ធតែឆ្លុះបញ្ចាំងពីការផ្លាស់ប្តូរជាមូលដ្ឋាននៅក្នុងវិធីសាស្ត្រទាក់ទង៖ សហគ្រាសមិនត្រឹមតែទទួលខុសត្រូវនៅពេលបណ្តោយឱ្យរបូតខ្លឹមសារល្មើសជាក់ស្តែងណាមួយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះហានិភ័យទាំងឡាយដែលកើតចេញពីវិធីសាស្ត្ររចនា និងការដំណើរការប្រព័ន្ធទៀតផង។

ចាំបាច់ត្រូវវិនិយោគឱ្យសមស្របសម្រាប់ទីផ្សារវៀតណាម

ចំពោះបណ្តាថ្នាលដែលកំពុងធ្វើអាជីវកម្មលើទីផ្សារវៀតណាម ចាំបាច់ត្រូវបែងចែកប្រភពធនធានឱ្យបានសមស្របសម្រាប់ក្រុមការងារត្រួតពិនិត្យខ្លឹមសារដែលយល់ដឹងច្បាស់អំពីភាសាវៀតណាម វប្បធម៌ និងច្បាប់របស់វៀតណាម។

បណ្តាថ្នាលក៏ត្រូវតែម្ចាស់ការស្វែងរកឱ្យបានឆាប់រហ័សនូវរាល់គណនី សមាគម ក្រុម និងការផ្សាយបន្តផ្ទាល់ ដែលមានហានិភ័យខ្ពស់ ដោះស្រាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ចំពោះករណីល្មើសដដែលៗ បង្កើនតម្លាភាពអំពីគោលការណ៍ណែនាំ យន្តការកម្រិតការផ្សព្វផ្សាយ និងទិន្នន័យស្ថិតិនៃការដោះស្រាយអំពើល្មើស។

ទន្ទឹមនឹងនោះ យន្តការរកប្រាក់ចំណូលចាំបាច់ត្រូវតែកែសម្រួល ដើម្បីកុំឱ្យបន្តបង្កើតជាកម្លាំងចលករសម្រាប់និន្នាការអវិជ្ជមានទាំងឡាយ។

ការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹង «សំរាមលើបណ្តាញ» ហេតុដូច្នេះហើយ មិនត្រឹមតែជាបញ្ហាបច្ចេកទេស ឬការដោះស្រាយរាល់អំពើល្មើសនីមួយៗនោះឡើយ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាដំណើរការការពារបទដ្ឋានសង្គមទាំងឡាយ ចំពោះមុខសម្ពាធកាន់តែធំធេងនៃបរិយាកាសឌីជីថល។

ចំពោះបណ្តាថ្នាលឆ្លងព្រំដែន ការបណ្តោយឱ្យខ្លឹមសារពុល អាសអាភាស ខុសគន្លង ត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយយ៉ាងងាយស្រួល ថែមទាំងត្រូវបានក្បួនដោះស្រាយ ពង្រីកឥទ្ធិពលបន្ថែមទៀតនោះ មិនត្រឹមតែបង្កការខូចខាតដល់សហគមន៍ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងធ្វើឱ្យថយចុះនូវទំនុកចិត្តរបស់អ្នកប្រើប្រាស់ផ្ទាល់ទៀតផង។

ការទទួលខុសត្រូវរបស់សហគ្រាសបច្ចេកវិទ្យា ហេតុដូច្នេះហើយ ត្រូវតែត្រូវបានបង្ហាញឡើងភ្លាមៗចេញពីវិធីសាស្ត្ររចនា ដំណើរការ និងការគ្រប់គ្រងប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីទាំងមូលរបស់ខ្លួន៕

សាររបស់ប្រធានរដ្ឋ ក្នុងឱកាសដែលវៀតណាមធ្វើជាម្ចាស់ផ្ទះនៃពិធីចុះហត្ថលេខាលើអនុសញ្ញាអង្គការសហប្រជាជាតិប្រឆាំងនឹងឧក្រិដ្ឋកម្មតាមអ៊ីនធឺណិត យុគសម័យ - ទីភ្នាក់ងារសារព័ត៌មានវៀតណាមសូមណែនាំអត្ថបទពេញលេញនៃសាររបស់លោកប្រធានរដ្ឋ Luong Cuong ក្នុងឱកាសដែលវៀតណាមធ្វើជាម្ចាស់ផ្ទះនៃពិធីចុះហត្ថលេខាលើអនុសញ្ញាអង្គការសហប្រជាជាតិប្រឆាំងនឹងឧក្រិដ្ឋកម្មតាមអ៊ីនធឺណិតនៅទីក្រុងហាណូយ។

ធនធានមនុស្សជំនាញទទួលបន្ទុកសន្តិសុខតាមប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណិត អាចទទួលបានការឧបត្ថម្ភបន្ថែមរហូតដល់ ៣០០% នៃកម្រិតប្រាក់បៀវត្ស យុគសម័យ - អនុក្រឹត្យលេខ 329/2026/NĐ-CP ចុះថ្ងៃទី ១៩ ខែសីហា ឆ្នាំ ២០២៦ របស់រាជរដ្ឋាភិបាល បានកំណត់នូវគោលនយោបាយអនុគ្រោះ និងទាក់ទាញធនធានមនុស្សដែលមានទេពកោសល្យជាច្រើន ចំពោះកងកម្លាំងជំនាញទទួលបន្ទុកការពារសន្តិសុខតាមប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណិត។ ក្នុងនោះ បុគ្គលដែលឆ្លើយតបបាននូវតម្រូវការអំពីមុខតំណែងការងារ លក្ខណៈនៃភារកិច្ច និងកម្រិតនៃការលះបង់ អាចត្រូវបានពិចារណាឱ្យទទួលបានការឧបត្ថម្ភបន្ថែមប្រចាំខែជាអតិបរមាស្មើនឹង ៣០០% នៃកម្រិតប្រាក់បៀវត្ស ផ្អែកតាមមេគុណប្រាក់បៀវត្សដែលកំពុងទទួលបានបច្ចុប្បន្ន។

ឌឹកអាញ់