អភិវឌ្ឍកម្លាំងផលិតកម្មថ្មីនៅលើមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃវិទ្យាសាស្ត្រ បច្ចេកវិទ្យា និងនវានុវត្តន៍

អភិវឌ្ឍកម្លាំងផលិតកម្មថ្មីនៅលើមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃវិទ្យាសាស្ត្រ បច្ចេកវិទ្យា និងនវានុវត្តន៍

បដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មលើកទីបួន កំពុងជំរុញការកកើត និងការអភិវឌ្ឍនៃកម្លាំងផលិតកម្មថ្មីនៅលើទូទាំងពិភពលោក។ ចំពោះមុខនិន្នាការនោះ បក្ស និងរដ្ឋវៀតណាមបានកំណត់ថា ការអភិវឌ្ឍកម្លាំងផលិតកម្មទំនើបផ្សារភ្ជាប់ជាមួយវិទ្យាសាស្ត្រ បច្ចេកវិទ្យា នវានុវត្តន៍ និងការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលជាតិ គឺជាតម្រូវការប្រកបដោយវត្ថុបំណងនៃដំណើរការអភិវឌ្ឍ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បានលេចចេញនូវទឡ្ហីករណ៍នានាដែលយល់ឃើញថា ការអភិវឌ្ឍកម្លាំងផលិតកម្មថ្មីផ្អែកលើបច្ចេកវិទ្យាឌីជីថល អាចនាំឱ្យមាន «ការប្រែប្រួលធាតុពិត» នៃសង្គមនិយម ឬការអនុវត្តបញ្ញាសិប្បនិម្មិត ស្វ័យប្រវត្តិកម្ម និងការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចឌីជីថល នឹងបង្កើនវិសមភាព ធ្វើឱ្យវៀតណាមឃ្លាតឆ្ងាយពីគោលដៅសមធម៌សង្គម។

ទស្សនៈទាំងនេះបានបំភ្លៃខ្លឹមសារពិតនៃបញ្ហា ខ្វះមូលដ្ឋានទ្រឹស្តី និងការអនុវត្តជាក់ស្តែង ផ្ទុយនឹងគោលការណ៍គ្រឹះនៃលទ្ធិម៉ាក្ស-លេនីន គំនិត Ho Chi Minh ក៏ដូចជាទស្សនៈដ៏ឥតងាករេរបស់បក្សកុម្មុយនីស្តវៀតណាម ស្តីពីការកសាងសង្គមនិយមក្នុងយុគសម័យថ្មី។

ការអភិវឌ្ឍកម្លាំងផលិតកម្ម គឺជាតម្រូវការប្រកបដោយវត្ថុបំណង

C.Mác និង Ph.Ăngghen បានចង្អុលបង្ហាញថា ការអភិវឌ្ឍនៃប្រវត្តិសាស្ត្រមនុស្សជាតិ ពិចារណាដល់ទីបំផុត គឺផ្សារភ្ជាប់ជាមួយការអភិវឌ្ឍនៃកម្លាំងផលិតកម្ម និងដំណើរការជំនួសបណ្តាទំនាក់ទំនងផលិតកម្មដែលបានហួសសម័យ ដោយបណ្តាទំនាក់ទំនងផលិតកម្មដែលសមស្របជាងជាមួយកម្រិតអភិវឌ្ឍន៍ថ្មី។

ហេតុដូច្នេះហើយ ការកសាងសង្គមនិយមមិនអាចកាត់ផ្តាច់ចេញពីភារកិច្ចអភិវឌ្ឍកម្លាំងផលិតកម្មទំនើបដោយផ្អែកលើវិទ្យាសាស្ត្រ បច្ចេកវិទ្យា និងនវានុវត្តន៍បានឡើយ។ ឧត្តមភាពនៃសង្គមនិយមជាបឋមត្រូវតែត្រូវបានបង្ហាញឡើងតាមរយៈផលិតភាពពលកម្មខ្ពស់ជាង និងមូលដ្ឋានសម្ភារ-បច្ចេកទេសជឿនលឿនជាងមូលធននិយម។

ពីទស្សនៈទ្រឹស្តីនៃលទ្ធិម៉ាក្ស ធាតុពិតនៃរបបសង្គមមួយ មិនមែនដោយសារបច្ចេកវិទ្យា ឬកម្រិតអភិវឌ្ឍន៍នៃកម្លាំងផលិតកម្មជាអ្នកកំណត់នោះទេ ប៉ុន្តែអាស្រ័យលើគោលដៅអភិវឌ្ឍន៍ លក្ខណៈនៃទំនាក់ទំនងផលិតកម្ម និងផលប្រយោជន៍ទាំងឡាយណាដែលរបបនោះសំដៅឆ្ពោះទៅរក។

បច្ចេកវិទ្យាឌីជីថល បញ្ញាសិប្បនិម្មិត ទិន្នន័យធំ ឬសេដ្ឋកិច្ចឌីជីថល ដោយខ្លួនឯងផ្ទាល់ មិនបានផ្ទុកនូវធាតុពិតមូលធននិយម ឬសង្គមនិយមឡើយ។ ទាំងនេះគឺជាសមិទ្ធផលរបស់មនុស្សជាតិ ដែលអាចត្រូវបានប្រើប្រាស់សម្រាប់គោលដៅនយោបាយ-សង្គមខុសៗគ្នា អាស្រ័យលើប្រធានកម្មសិទ្ធិ ការគ្រប់គ្រង និងវិធីសាស្ត្រប្រើប្រាស់។

នៅក្នុងសង្គមនិយម បច្ចេកវិទ្យាមិនត្រូវបានប្រើប្រាស់ត្រឹមតែដើម្បីបង្កើនផលចំណេញជាអតិបរមាសម្រាប់ក្រុមមនុស្សតូចមួយនោះទេ ប៉ុន្តែសំដៅឆ្ពោះទៅរកការលើកកម្ពស់ជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជាជន ជំរុញវឌ្ឍនភាព និងសមធម៌សង្គម បង្រួមគម្លាតនៃការអភិវឌ្ឍ និងបម្រើផលប្រយោជន៍របស់ប្រជាជនភាគច្រើន។

នៅក្នុងដំណើរការផ្លាស់ប្តូរថ្មីទាំងមូល បក្សតែងតែអះអាងថា ការអភិវឌ្ឍកម្លាំងផលិតកម្មថ្មី និងទំនើប គឺជាតម្រូវការប្រកបដោយវត្ថុបំណងនៃដំណាក់កាលអន្តរកាលឈានទៅរកសង្គមនិយម។

ឯកសារមហាសន្និបាតលើកទី XIV បានសង្កត់ធ្ងន់លើតម្រូវការ «ផ្តោតលើការដាក់ឱ្យអនុវត្តរបកគំហើញអំពីវិទ្យាសាស្ត្រ បច្ចេកវិទ្យា នវានុវត្តន៍ និងការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថល បង្កើតមូលដ្ឋានគ្រឹះសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍកម្លាំងផលិតកម្មថ្មី និងទំនើប» តាមរយៈនោះ បង្កើតបាននូវកម្លាំងចលករកំណើនថ្មីៗ លើកកម្ពស់ផលិតភាពពលកម្ម និងសមត្ថភាពប្រកួតប្រជែងថ្នាក់ជាតិ។

ទន្ទឹមនឹងការអភិវឌ្ឍបច្ចេកវិទ្យា បក្សបានកំណត់ថាកម្លាំងផលិតកម្មថ្មីត្រូវតែផ្សារភ្ជាប់យ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយការអភិវឌ្ឍធនធានមនុស្ស ការអភិវឌ្ឍវប្បធម៌ដែលជាគ្រឹះស្មារតី កម្លាំងខាងក្នុង និងជាកម្លាំងចលករសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍយ៉ាងឆាប់រហ័ស និងប្រកបដោយចីរភាព។

ការណ៍នោះក៏បានដាក់ចេញនូវតម្រូវការកសាងខឿនអប់រំទំនើប បណ្តុះបណ្តាល និងប្រើប្រាស់ប្រភពធនធានមនុស្សប្រកបដោយគុណភាពខ្ពស់ ទាក់ទាញ និងប្រើប្រាស់ជាសំខាន់នូវធនធានមនុស្សដែលមានទេពកោសល្យ អភិវឌ្ឍមនុស្សគ្រប់ជ្រុងជ្រោយអំពីសីលធម៌ បញ្ញា ការទទួលខុសត្រូវជាពលរដ្ឋ មនសិការជាតិ និងសមត្ថភាពច្នៃប្រឌិត។

បច្ចេកវិទ្យាត្រូវតែបម្រើមនុស្ស និងការអភិវឌ្ឍសង្គម

បណ្តាសមិទ្ធផលរបស់វៀតណាមក្នុងរយៈពេល ៤០ ឆ្នាំនៃការផ្លាស់ប្តូរថ្មី គឺជាសក្ខីភាពជាក់ស្តែងដែលច្រានចោលទស្សនៈដែលយល់ឃើញថា ការអភិវឌ្ឍកម្លាំងផលិតកម្មថ្មីក្នុងយុគសម័យបច្ចេកវិទ្យាឌីជីថល នឹងធ្វើឱ្យផ្លាស់ប្តូរធាតុពិតនៃសង្គមនិយម។

នៅក្នុងយុគសម័យឌីជីថល វិទ្យាសាស្ត្រ និងបច្ចេកវិទ្យា មិនត្រឹមតែជ្រួតជ្រាបយ៉ាងស៊ីជម្រៅទៅក្នុងធាតុផ្សំនីមួយៗដែលបង្កើតជាកម្លាំងផលិតកម្មប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងកាន់តែប្រែក្លាយទៅជាកម្លាំងផលិតកម្មផ្ទាល់ ជំរុញផលិតកម្មសង្គម និងលើកកម្ពស់ផលិតភាពពលកម្ម។

លទ្ធផលសម្រេចបានទាំងឡាយក្នុងបច្ចេកវិទ្យាឌីជីថល និងការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថល ហេតុដូច្នេះហើយ មិនត្រឹមតែរួមចំណែកអភិវឌ្ឍកម្លាំងផលិតកម្ម ជំរុញកំណើនសេដ្ឋកិច្ចប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងលើកកម្ពស់ប្រសិទ្ធភាពអភិបាលកិច្ចថ្នាក់ជាតិ និងគុណភាពនៃការបម្រើប្រជាជនទៀតផង។

នៅក្នុងដំណើរការនេះ វៀតណាមតែងតែសង្កត់ធ្ងន់លើគោលការណ៍យកមនុស្សជាមជ្ឈមណ្ឌល ទាំងជាប្រធានកម្ម ទាំងជាគោលដៅនៃការអភិវឌ្ឍ។ នេះគឺជាចំណុចខុសគ្នាសំខាន់រវាងទិសដៅសង្គមនិយម ជាមួយនឹងតក្កវិជ្ជានៃការអភិវឌ្ឍសុទ្ធសាធដើម្បីផលចំណេញ។

បណ្តាគោលនយោបាយអភិវឌ្ឍន៍វិទ្យាសាស្ត្រ-បច្ចេកវិទ្យា នវានុវត្តន៍ និងការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថល សុទ្ធតែសំដៅឆ្ពោះទៅរកការលើកកម្ពស់ជីវភាពសម្ភារ ស្មារតីរបស់ប្រជាជន និងធានាថា «មិនទុកឱ្យនរណាម្នាក់ត្រូវបានបំភ្លេចចោលនៅពីក្រោយឡើយ»។

ការអភិវឌ្ឍកម្លាំងផលិតកម្មថ្មីនៅលើមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃបច្ចេកវិទ្យាឌីជីថល ហេតុដូច្នេះហើយ មិនបានធ្វើឱ្យផ្លាស់ប្តូរធាតុពិតនៃរបបនោះឡើយ ប៉ុន្តែថែមទាំងបង្កើតបានប្រភពធនធានបន្ថែមសម្រាប់ការកាត់បន្ថយភាពក្រីក្រប្រកបដោយចីរភាព លើកកម្ពស់ជីវភាពរស់នៅ ពង្រីកកាលានុវត្តភាពទទួលបានការអប់រំ សុខាភិបាល សន្តិសុខសង្គម និងរួមចំណែកលើកកម្ពស់ឋានៈរបស់វៀតណាមនៅលើឆាកអន្តរជាតិ។

ពីទស្សនៈនោះ ទស្សនៈដែលយល់ឃើញថា បច្ចេកវិទ្យាឌីជីថលពិតជានឹងបង្កើនវិសមភាពសង្គមដោយចៀសមិនរួច ហើយធ្វើឱ្យវៀតណាមឃ្លាតឆ្ងាយពីគោលដៅសមធម៌សង្គម គឺជាវិធីសាស្ត្រទាក់ទងតែមួយជ្រុង មិនបានឆ្លុះបញ្ចាំងពេញលេញនូវធាតុពិតនៃដំណើរការអភិវឌ្ឍឡើយ។

មិនត្រូវយកការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចឌីជីថល ទៅច្រឡូកច្រឡំជាមួយការផ្លាស់ប្តូរធាតុពិតនៃរបបឡើយ

ដូចគ្នានេះដែរ ទឡ្ហីករណ៍ដែលយល់ឃើញថា ការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចឌីជីថល បច្ចេកវិទ្យាឌីជីថល ពិតជានឹងបង្កើតឱ្យមាន «វណ្ណៈមូលធនថ្មី» ដោយចៀសមិនរួច ហើយនាំទៅរកការផ្លាស់ប្តូរធាតុពិតនៃរបបនៅវៀតណាម គឺជាការវាយតម្លៃស្មើបែបមេកានិក រវាងការអភិវឌ្ឍកម្លាំងផលិតកម្ម ជាមួយនឹងការផ្លាស់ប្តូរទំនាក់ទំនងផលិតកម្ម និងរបបនយោបាយ។

ការអភិវឌ្ឍនៃវិស័យសេដ្ឋកិច្ចឯកជន ឬបណ្តាសហគ្រាសបច្ចេកវិទ្យាធំៗ គឺជាដំណើរការប្រកបដោយវត្ថុបំណងក្នុងការអភិវឌ្ឍកម្លាំងផលិតកម្ម ក្នុងដំណាក់កាលអន្តរកាលឈានទៅរកសង្គមនិយម ស្របតាមគោលការណ៍អភិវឌ្ឍខឿនសេដ្ឋកិច្ចពហុសមាសភាគ សំដៅចលនាបណ្តាប្រភពធនធានសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍប្រទេសជាតិ។

នៅវៀតណាម កម្មសិទ្ធិឯកជនត្រូវបានការពារដោយច្បាប់ ក៏ប៉ុន្តែរាល់សកម្មភាពសេដ្ឋកិច្ចទាំងអស់សុទ្ធតែប្រព្រឹត្តទៅនៅក្នុងក្របខ័ណ្ឌច្បាប់ ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់រដ្ឋ និងស្របតាមទិសដៅអភិវឌ្ឍន៍ដើម្បីផលប្រយោជន៍ជាតិ មាតុភូមិ និងប្រជាជន។

រដ្ឋអនុវត្តតួនាទីសម្របសម្រួលតាមរយៈគោលនយោបាយនានាស្តីពីពន្ធ សន្តិសុខសង្គម ធានារ៉ាប់រងសង្គម ធានារ៉ាប់រងសុខាភិបាល និងការកាត់បន្ថយភាពក្រីក្រប្រកបដោយចីរភាព តាមរយៈនោះធានានូវវឌ្ឍនភាព និងសមធម៌សង្គម។

ហេតុដូច្នេះហើយ គោលដៅចុងក្រោយនៃការអភិវឌ្ឍបច្ចេកវិទ្យាឌីជីថល និងសេដ្ឋកិច្ចឌីជីថលនៅវៀតណាម មិនមែនដើម្បីបង្កើនផលចំណេញជាអតិបរមាសម្រាប់ក្រុមមនុស្សណាមួយនោះឡើយ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីលើកកម្ពស់ជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជាជន និងបង្កើតមូលដ្ឋានសម្ភារកាន់តែពេញលេញឡើង ដើម្បីធ្វើឱ្យគោលដៅនានានៃសង្គមនិយមក្លាយជាការពិត។

នៅក្នុងយុគសម័យឌីជីថល បញ្ហាដែលចោទឡើងចំពោះវៀតណាម គឺការធ្វើជាម្ចាស់ និងការប្រើប្រាស់ប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពនូវរាល់សមិទ្ធផលវិទ្យាសាស្ត្រ-បច្ចេកវិទ្យា ដើម្បីបម្រើបុព្វហេតុកសាងសង្គមនិយម។

នេះក៏ជាការអនុវត្ត និងការអភិវឌ្ឍប្រកបដោយភាពច្នៃប្រឌិតនូវលទ្ធិម៉ាក្ស-លេនីន គំនិត Ho Chi Minh ក្នុងលក្ខខណ្ឌថ្មី ស្របតាមច្បាប់នៃការអភិវឌ្ឍនៃសម័យកាល និងមាគ៌ាដែលបក្ស និងប្រជាជនវៀតណាមបានជ្រើសរើស៕

ដំណើរទស្សនកិច្ចទៅកាន់ប្រទេសអូស្ត្រាលីរបស់អគ្គលេខាធិការ និងជាប្រធានរដ្ឋ To Lam៖ ការរំពឹងទុកក្នុងការជំរុញកិច្ចសហប្រតិបត្តិការវិនិយោគ បច្ចេកវិទ្យា និងធនធានមនុស្ស យុគសម័យ - ពាណិជ្ជកម្ម - ការវិនិយោគ បច្ចេកវិទ្យាយុទ្ធសាស្ត្រ បរិវត្តកម្មបៃតង និងការអភិវឌ្ឍន៍ប្រភពធនធានមនុស្ស គឺជាបណ្តាវិស័យដែលត្រូវបានអ្នកប្រាជ្ញ និងអ្នកជំនាញជាច្រើនរំពឹងថានឹងមានបន្ថែមនូវកម្លាំងចលករចេញពីដំណើរទស្សនកិច្ចផ្លូវរដ្ឋទៅកាន់ប្រទេសអូស្ត្រាលី របស់អគ្គលេខាធិការ និងជាប្រធានរដ្ឋ To Lam។ បណ្តាមតិបានចាត់ទុកថា គ្រឹះស្ថានដៃគូយុទ្ធសាស្ត្រគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ រួមជាមួយបណ្តាប្រៀបខ្លាំងបំពេញបន្ថែមឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមករវាងប្រទេសទាំងពីរ កំពុងបើកចេញនូវលក្ខខណ្ឌដើម្បីជំរុញបណ្តាកម្មវិធី និងលទ្ធផលកិច្ចសហប្រតិបត្តិការជាក់ស្តែងជាងមុន។

អ្នកជំនាញ បញ្ញវន្តអាណិកជនដោះស្រាយបញ្ហាធំៗអំពីវិទ្យាសាស្ត្រ និងបច្ចេកវិទ្យារបស់ប្រទេសជាតិ យុគសម័យ - នាថ្ងៃទី ១០ ខែសីហា ឆ្នាំ ២០២៦ នៅទីក្រុងហាណូយ គណៈកម្មាធិការរដ្ឋទទួលបន្ទុកជនជាតិវៀតណាមនៅក្រៅប្រទេស – ក្រសួងការបរទេស បានចាត់តាំងសិក្ខាសាលា “កសាង និងអភិវឌ្ឍបណ្តាញអ្នកជំនាញ បញ្ញវន្ត នៅក្នុងបណ្តាវិស័យបច្ចេកវិទ្យាយុទ្ធសាស្ត្រ”។ នៅទីនេះ បណ្តាប្រតិភូបានស្នើបន្តសុក្រឹតភាពបណ្តាយន្តការ គោលនយោបាយ សំដៅបង្កើតលក្ខខណ្ឌងាយស្រួលកាន់តែខ្លាំងក្លាថែមទៀត សម្រាប់ការចូលរួមរបស់អ្នកជំនាញ បញ្ញវន្តអាណិកជន ក្នុងការដោះស្រាយបណ្តាបញ្ហាធំៗ និងភារកិច្ចវិទ្យាសាស្ត្រ បច្ចេកវិទ្យានៅក្នុងប្រទេស។

ម៉ាញដាត