ការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលពង្រីកឱកាសអភិវឌ្ឍន៍សម្រាប់ជនជាតិភាគតិច

ការសម្គាល់បណ្តាការយល់ឃើញផ្នែកតែម្ខាងស្តីពីការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលនៅតំបន់ជនជាតិភាគតិច

បដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មលើកទីបួនកំពុងបង្កើតឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងជ្រាលជ្រៅក្នុងគ្រប់វិស័យនៃជីវភាពរស់នៅរបស់សង្គម។ រួមជាមួយបណ្តាឱកាសអភិវឌ្ឍន៍ថ្មីៗ នេះក៏ជាប្រធានបទដែលត្រូវបានបណ្តាបង្កង់កម្លាំងអរិភាព និងពួកឱកាសនិយមឆ្លៀតយកប្រយោជន៍ដើម្បីបំភ្លៃខ្សែបន្ទាត់ណែនាំ, គោលនយោបាយរបស់បក្ស និងរដ្ឋ ជាពិសេសគឺចំពោះតំបន់ជនជាតិភាគតិច និងតំបន់ភ្នំ។

បណ្តាទស្សនៈបំភ្លៃស្តីពីការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលនៅតំបន់ជនជាតិភាគតិច តែងតែសម្តែងឡើងក្រោមទម្រង់ចម្បងៗចំនួនបី។

ទីមួយ គឺការទម្លាយបញ្ចូលគ្នានូវបណ្តាការលំបាកដែលនៅសេសសល់ជាមួយខ្លឹមសារពិតប្រាកដនៃគោលនយោបាយ។ ផ្ដើមចេញពីតថភាពជាក់ស្តែងដែលមូលដ្ឋានមួយចំនួននៅមានកម្រិតអំពីហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធឌីជីថល, លក្ខខណ្ឌសេដ្ឋកិច្ច-សង្គម ឬកម្រិតនៃការចូលប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យា បណ្តាជនបំភ្លៃបានសន្និដ្ឋានយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ថា ជនជាតិភាគតិចមិនទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលឡើយ សូម្បីតែត្រូវបាន «បោះបង់ចោលនៅខាងក្រោយ» ទៀតផង។ របៀបវែកញែកនេះគឺចេតនារំលងចោលនូវតថភាពប្រកបដោយបរានុម័តមួយ គឺតំបន់ជនជាតិភាគតិច និងតំបន់ភ្នំមានលក្ខខណ្ឌធម្មជាតិ សេដ្ឋកិច្ច សង្គមដ៏វិសេសវិសាល; ដំណើរការអភិវឌ្ឍន៍តែងតែទាមទារឱ្យមានដំណើរការ ផ្លូវដើរ ប្រភពធនធាន និងគោលនយោបាយសមស្រប។

កសិករខេត្ត Lang Son នៅក្នុង «ផ្សារណាត់ OCOP 4.0»។

ទីពីរ គឺការយកបាតុភូតដាច់ដោយឡែកដើម្បីបដិសេធរូបភាពទូទៅទាំងមូល។ រូបភាព ឬព្រឹត្តិការណ៍ដាច់ដោយឡែកមួយចំនួនត្រូវបានកាត់ចេញពីបរិបទ រួចធ្វើការសន្និដ្ឋានជាទូទៅទៅជាការវាយតម្លៃលើគោលនយោបាយធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលទាំងមូលនៅតំបន់ជនជាតិភាគតិច។ នេះគឺជាល្បិចកលដ៏ស៊ាំធ្លាប់ សំដៅបង្កើតអារម្មណ៍ថា គម្លាតអភិវឌ្ឍន៍កាន់តែធំឡើងៗ ខណៈពេលដែលរំលងចោលនូវបណ្តាលទ្ធផលដែលសម្រេចបាន និងកំពុងសម្រេចបាននៅលើវិសាលភាពទូទាំងប្រទេស។

ទីបី គឺការវាយតម្លៃការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលត្រឹមតែតាមរយៈហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាប៉ុណ្ណោះ។ តាមរបៀបយល់ឃើញនេះ កន្លែងណាដែលនៅមានការលំបាកអំពីប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណិត, ឧបករណ៍ ឬសេវាកម្មឌីជីថល គឺមានន័យស្មើនឹងការមិនទទួលបានផលពីសមិទ្ធផលនៃបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មលើកទីបួនឡើយ។ តាមតថភាពជាក់ស្តែង ការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលមិនត្រឹមតែជារឿងរ៉ាវនៃហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធបច្ចេកទេសប៉ុណ្ណោះទេ។ គោលដៅចុងក្រោយគឺការពង្រីកឱកាសអភិវឌ្ឍន៍សម្រាប់ប្រជាពលរដ្ឋ តាមរយៈការអប់រំ, សុខាភិបាល, ជីវភាពរស់នៅ, សេវាសាធារណៈ និងការលើកកម្ពស់សមត្ថភាពធ្វើជាម្ចាស់បច្ចេកវិទ្យា។

បណ្តារបៀបយល់ឃើញផ្នែកតែម្ខាងដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ មានចំណុចរួមគ្នាមួយ គឺការវាយតម្លៃដំណើរការអភិវឌ្ឍន៍មួយដោយផ្អែកលើបណ្តាចំណែកកាត់ដាច់ដោយឡែក ជំនួសឱ្យការដាក់នៅក្នុងទិដ្ឋភាពរួមទាំងមូលនៃខ្សែបន្ទាត់, គោលនយោបាយ និងលទ្ធផលនៃការអនុវត្ត។ ចង់វាយតម្លៃប្រកបដោយបរានុម័តនូវរាល់សមិទ្ធផលដែលជនជាតិភាគតិចទទួលបានពីបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មលើកទីបួន គឺចាំបាច់ត្រូវពិនិត្យមើលលើទស្សនៈណែនាំ, គោលនយោបាយ និងតថភាពជាក់ស្តែងទាំងមូល ជំនួសឱ្យបណ្តាបាតុភូតដាច់ដោយឡែកដែលត្រូវបានកាត់ចេញពីបរិបទនៃការអភិវឌ្ឍន៍។

ឃុំ Bat Xat (ខេត្ត Lao Cai) នាំមុខគេក្នុងការសាកល្បងគំរូ «ភូមិឌីជីថល» នៅតាមបណ្តាភូមិនៅតំបន់ខ្ពង់រាប និងព្រំដែន។

ការអភិវឌ្ឍប្រកបដោយបរិយាបន្ន - ការជ្រើសរើសដ៏មុតមាំនិងឥតប្រែប្រួលរបស់វៀតណាមក្នុងការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថល

ជាមួយនឹងទស្សនៈខិតខំប្រឹងប្រែងជាប្រចាំ «ប្រជាជនជាចម្បង» រដ្ឋធម្មនុញ្ញឆ្នាំ ២០១៣ (ត្រូវបានកែសម្រួល និងបំពេញបន្ថែមតាមសេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ ២០៣/២០២៥/QH15) បានអះអាងថា «បណ្តាជនជាតិមានភាពស្មើគ្នា, សាមគ្គីភាព, គោរព និងជួយគ្នាទៅវិញទៅមកដើម្បីរួមគ្នាអភិវឌ្ឍន៍»; «រដ្ឋអនុវត្តគោលនយោបាយអភិវឌ្ឍន៍លើគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ និងបង្កើតលក្ខខណ្ឌងាយស្រួលដើម្បីឱ្យជនជាតិភាគតិចពង្រីកកម្លាំងក្នុងភព ក៏ដូចជារួមគ្នាអភិវឌ្ឍន៍ជាមួយប្រទេសជាតិ»។ នេះគឺជាគ្រឹះស្ថានដែលមានចែងក្នុងរដ្ឋធម្មនុញ្ញ ដើម្បីឱ្យរាល់ទស្សនៈណែនាំអំពីវិទ្យាសាស្ត្រ, បច្ចេកវិទ្យា និងការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថល ត្រូវតែឆ្ពោះទៅរកគោលដៅអភិវឌ្ឍន៍ប្រកបដោយបរិយាបន្ន ដោយមិនទុកឱ្យសហគមន៍ណាមួយត្រូវបានផាត់ចេញពីក្រៅរបងឡើយ។

ផ្អែកលើមូលដ្ឋាននោះ សេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ ៥៧-NQ/TW ចុះថ្ងៃទី ២២ ខែធ្នូ ឆ្នាំ ២០២៤ របស់ការិយាល័យនយោបាយ ស្តីពីរបកគំហើញអភិវឌ្ឍន៍វិទ្យាសាស្ត្រ, បច្ចេកវិទ្យា, ការនវានុវត្តន៍ និងការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលថ្នាក់ជាតិ បានកំណត់ថា វិទ្យាសាស្ត្រ, បច្ចេកវិទ្យា, ការនវានុវត្តន៍ និងការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថល គឺជាកម្លាំងចលករចម្បងដើម្បីអភិវឌ្ឍន៍យ៉ាងឆាប់រហ័សនូវកងកម្លាំងផលិតកម្មដ៏ទំនើប, បង្កើនភាពសុក្រឹតនៃទំនាក់ទំនងផលិតកម្ម, ផ្លាស់ប្តូរថ្មីរបៀបរបបគ្រប់គ្រងរដ្ឋបាលថ្នាក់ជាតិ និងអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ច - សង្គម។ សេចក្តីសម្រេចចិត្តបានកំណត់យកប្រជាពលរដ្ឋ និងអាជីវកម្មស្ថិតនៅទីតាំងមជ្ឈមណ្ឌល និងជាម្ចាស់ការនៃដំណើរការនេះ។ ជាមួយនឹងរបៀបចូលទៅជិតបែបនោះ ការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលមិនមែនជារឿងរ៉ាវដាច់ដោយឡែករបស់បច្ចេកវិទ្យាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាវិធីសាស្ត្របង្កើតបន្ថែមនូវឱកាសអភិវឌ្ឍន៍សម្រាប់ប្រជាពលរដ្ឋ។

ស្មារតីនោះត្រូវបានធ្វើឱ្យជាក់ស្តែងនៅក្នុងសេចក្តីសម្រេចលេខ ៧៤៩/QĐ-TTg ចុះថ្ងៃទី ៣ ខែមិថុនា ឆ្នាំ ២០២០ របស់នាយករដ្ឋមន្ត្រីនៃរដ្ឋាភិបាល ស្តីពីការអនុម័តកម្មវិធី «ធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលថ្នាក់ជាតិដល់ឆ្នាំ ២០២៥ តម្រង់ទិសដៅដល់ឆ្នាំ ២០៣០»។ កម្មវិធីបានដាក់ចេញនូវគោលដៅអភិវឌ្ឍន៍រដ្ឋាភិបាលឌីជីថល, សេដ្ឋកិច្ចឌីជីថល, សង្គមឌីជីថលនៅលើវិសាលភាពទូទាំងប្រទេស ធានាថាប្រជាពលរដ្ឋគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានឱកាសចូលប្រើប្រាស់ និងទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីបណ្តាសេវាកម្មឌីជីថលដ៏ចាំបាច់នានា។

ចំពោះតំបន់ជនជាតិភាគតិច និងតំបន់ភ្នំ គោលនយោបាយឯកទេសជាច្រើនបន្តត្រូវបានប្រកាសឱ្យប្រើប្រាស់។ សេចក្តីសម្រេចលេខ ១៧១៩/QĐ-TTg ចុះថ្ងៃទី ១៤ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០២១ របស់នាយករដ្ឋមន្ត្រីនៃរដ្ឋាភិបាល ស្តីពីការអនុម័ត «កម្មវិធីគោលដៅជាតិអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ច-សង្គមតំបន់ជនជាតិភាគតិច និងតំបន់ភ្នំ ដំណាក់កាល ២០២១ - ២០៣០, ដំណាក់កាលទី I៖ ពីឆ្នាំ ២០២១ ដល់ឆ្នាំ ២០២៥» បានលះបង់ប្រភពធនធានដើម្បីអភិវឌ្ឍន៍ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ, អប់រំ, សុខាភិបាល, ការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថល និងការលើកកម្ពស់គុណភាពប្រភពធនធានមនុស្ស។ សេចក្តីសម្រេចលេខ ១០៨៧/QĐ-TTg ចុះថ្ងៃទី ២ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០២៤ របស់នាយករដ្ឋមន្ត្រីនៃរដ្ឋាភិបាល ស្តីពីការអនុម័តលើគម្រោង «បង្កើនការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលក្នុងវិស័យការងារជនជាតិដល់ឆ្នាំ ២០៣០» បានកំណត់ថា ជនជាតិភាគតិចដើរតួនាទីជាស្នូល; យន្តការ និងគោលនយោបាយជាគ្រឹះស្ថាន; ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធឌីជីថលជាចំណុចរបកគំហើញ។

បើពិនិត្យមើលក្នុងប្រព័ន្ធគោលនយោបាយទាំងមូល គេអាចមើលឃើញចំណុចដ៏មុតមាំនិងឥតប្រែប្រួលមួយ គឺ៖ ការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលនៅវៀតណាមមិនត្រូវបានរចនាឡើងតាមរបៀបផ្តល់អាទិភាពដល់តំបន់អភិវឌ្ឍន៍ រួចហើយទើបពង្រីកជាបណ្តើរៗទៅកាន់តំបន់លំបាកនោះឡើយ។ ចាប់តាំងពីដំបូងមក រាល់ទស្សនៈណែនាំរបស់បក្ស និងរដ្ឋបានដាក់ចេញនូវគោលដៅអភិវឌ្ឍន៍ប្រកបដោយបរិយាបន្ន ទន្ទឹមនឹងនោះ បានលះបង់បណ្តាគោលនយោបាយដោយឡែកសម្រាប់តំបន់ជនជាតិភាគតិច សំដៅបង្រួញគម្លាតអភិវឌ្ឍន៍។ ផ្ដើមចេញពីគ្រឹះស្ថាននោះ ការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលត្រូវបានធ្វើឱ្យជាក់ស្តែងតាមរយៈកម្មវិធី និងគំរូជាច្រើននៅតាមមូលដ្ឋាន។ នេះគឺជាមូលដ្ឋានប្រកបដោយបរានុម័តដើម្បីវាយតម្លៃប្រសិទ្ធភាពនៃគោលនយោបាយ ជំនួសឱ្យបណ្តាការវាយតម្លៃផ្នែកតែម្ខាងដោយផ្អែកលើបាតុភូតដាច់ដោយឡែកនានា។

ការពង្រីកឱកាសអភិវឌ្ឍន៍សម្រាប់ជនជាតិភាគតិច

នៅពេលដែលហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធឌីជីថលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ជាជំហានៗដល់តំបន់ដាច់ស្រយាល តំបន់ដាច់ឆ្ងាយ និងបណ្តាវេទិកាឌីជីថលកាន់តែត្រូវបានដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយនោះ គម្លាតភូមិសាស្ត្រ - ដែលធ្លាប់ជាឧបសគ្គដ៏ធំបំផុតមួយចំពោះការអភិវឌ្ឍ - កំពុងត្រូវបានបង្រួញជាបណ្តើរៗ បង្កើតលក្ខខណ្ឌងាយស្រួលដើម្បីឱ្យប្រជាពលរដ្ឋចូលប្រើប្រាស់ដោយភាពស្មើគ្នាបន្ថែមទៀតនូវព័ត៌មាន, ចំណេះដឹង និងបណ្តាសេវាកម្មដ៏ចាំបាច់នានា។

យោងតាមក្រសួងវិទ្យាសាស្ត្រ និងបច្ចេកវិទ្យា គិតត្រឹមចុងខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០២៥ បណ្តាញទូរស័ព្ទចល័តរលកធាតុអាកាសធំទូលាយបានគ្របដណ្តប់ដល់ ៩៩,៨៨% នៃចំនួនភូមិករ; បណ្តាញ 4G គ្របដណ្តប់ ៩៩,៨% នៃចំនួនប្រជាជន; ៩១,៣% នៃអ្នកប្រើប្រាស់ទូរស័ព្ទចល័តបានប្រើប្រាស់ទូរស័ព្ទវៃឆ្លាត; ៨៧,៤% នៃគ្រួសារត្រូវបានតភ្ជាប់ខ្សែហ្វាយប័រអុបទិក។ បណ្តាតួលេខទាំងនេះបានបង្ហាញថា ការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលបានជម្នះជាជំហានៗនូវឧបសគ្គភូមិសាស្ត្រដើម្បីឈានទៅដល់តំបន់ដាច់ស្រយាល និងតំបន់ដាច់ឆ្ងាយជាច្រើន។

រួមជាមួយការវិនិយោគលើហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ មូលដ្ឋានជាច្រើនបានអនុវត្តបណ្តាគំរូគាំទ្រជំនាញឌីជីថលតាំងពីថ្នាក់មូលដ្ឋាន តាមរយៈក្រុមបច្ចេកវិទ្យាឌីជីថលសហគមន៍, ចលនា «ចំណេះដឹងទូទៅឌីជីថលថ្នាក់ប្រជាប្រិយ» និងកម្លាំងសមាជិកសម្ព័ន្ធយុវជននិងយុវជន ក្នុងការណែនាំដោយផ្ទាល់ជូនប្រជាពលរដ្ឋឱ្យប្រើប្រាស់សេវាសាធារណៈតាមប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណិត, ការទូទាត់ប្រាក់តាមប្រព័ន្ធឌីជីថល និងបណ្តាវេទិកាឌីជីថលដ៏ចាំបាច់នានា។

Lao Cai គឺជាមូលដ្ឋានដ៏គំរូមួយក្នុងការអនុវត្តគំរូ «ភូមិឌីជីថល» និង «មនុស្សឌីជីថលប្រចាំភូមិករ»។ ក្នុងឆ្នាំ ២០២៦ ខេត្តបានដាក់ចេញនូវគោលដៅកសាង «មនុស្សឌីជីថលប្រចាំភូមិករ» ប្រមាណ ១.២០០ នាក់ នៅតាមបណ្តាភូមិ ករ នៃតំបន់ជនជាតិភាគតិច។ ទាំងនេះគឺជាកម្លាំងស្នូលនៅតាមសហគមន៍ ដែលណែនាំដោយផ្ទាល់ជូនប្រជាពលរដ្ឋឱ្យប្រើប្រាស់សេវាសាធារណៈតាមប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណិត, ការទូទាត់ប្រាក់តាមប្រព័ន្ធឌីជីថល និងបណ្តាវេទិកាឌីជីថល។ របៀបធ្វើនេះបានបង្ហាញថា ការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលមិនត្រឹមតែឈប់ត្រឹមការនាំយកបច្ចេកវិទ្យាមកជូនប្រជាពលរដ្ឋប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគឺកំពុងបង្កើតឡើងជាជំហានៗនូវសមត្ថភាពឌីជីថលនៅចំក្នុងសហគមន៍ផ្ទាល់តែម្តង។

ការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលក៏កំពុងបង្កើតឱ្យមានបណ្តារបៀបរបបអភិវឌ្ឍន៍ថ្មីៗសម្រាប់តំបន់ជនជាតិភាគតិច ពិសេសគឺក្នុងការតភ្ជាប់ទីផ្សារ និងការលើកកម្ពស់តម្លៃផលិតផល។ កសិផល, ឱសថបុរាណ, ផលិតផល OCOP ឬផលិតផលសិប្បកម្មប្រពៃណីជាច្រើនដែលមានគុណភាព ប៉ុន្តែពីមុនមក ការលក់ចេញនៅតែពឹងផ្អែកជាចម្បងលើក្រុមឈ្មួញកណ្តាល និងបណ្តាច្រកចែកចាយបែបប្រពៃណី។ ពាណិជ្ជកម្មអេឡិចត្រូនិក និងបណ្តាវេទិកាឌីជីថលកំពុងផ្លាស់ប្តូរនូវតថភាពជាក់ស្តែងនោះ។

Lai Chau គឺជាឧទាហរណ៍ដ៏គំរូមួយ។ យោងតាមគណៈកម្មាធិការដឹកនាំការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលខេត្ត Lai Chau ត្រឹមតែនៅក្នុងត្រីមាសទី I ឆ្នាំ ២០២៦ ម្ចាស់សហគ្រាស OCOP និងគ្រួសារអាជីវកម្មជាង ២០០ រូបនៅក្នុងតំបន់ បានចូលរួមក្នុងបណ្តាសកម្មភាពផ្សាយបន្តផ្ទាល់ លក់ទំនិញ; ទំហំចំណូលសរុបនៃការលក់កសិផលតាមរយៈមជ្ឈដ្ឋានឌីជីថលសម្រេចបានជាង ១២ ពាន់លានដុង កើនឡើង ៣៥% បើធៀបនឹងរយៈពេលដូចគ្នាកាលពីឆ្នាំមុន។ បណ្តាលទ្ធផលទាំងនេះបានបង្ហាញថា ប្រជាពលរដ្ឋមិនត្រឹមតែផលិតហើយរង់ចាំទីផ្សារស្វែងរកមកនោះឡើយ ប៉ុន្តែបាននិងកំពុងម្ចាស់ការជាជំហានៗក្នុងការណែនាំផលិតផល, កសាងម៉ាកសញ្ញា និងតភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ជាមួយអ្នកប្រើប្រាស់។

លំហឌីជីថលក៏ពង្រីកឱកាសចូលប្រើប្រាស់បណ្តាសេវាកម្មដ៏ចាំបាច់នានាផងដែរ។ ប្រព័ន្ធឯកសារសិក្សាឌីជីថលថ្នាក់ជាតិកំពុងត្រូវបានក្រសួងអប់រំ និងបណ្តុះបណ្តាលកសាងឡើង ជួយឱ្យសិស្សានុសិស្សនៅតាមមូលដ្ឋានជាច្រើនអាចចូលប្រើប្រាស់ប្រភពឯកសារសិក្សាដែលមានគុណភាពខ្ពស់។ ក្នុងវិស័យសុខាភិបាល គម្រោងពិនិត្យនិងព្យាបាលជំងឺពីចម្ងាយ រួមជាមួយការអនុវត្តសៀវភៅសុខភាពអេឡិចត្រូនិកនៅលើកម្មវិធី VNeID បាននិងកំពុងជួយប្រជាពលរដ្ឋនៅតំបន់ដាច់ស្រយាល តំបន់ដាច់ឆ្ងាយ ចូលប្រើប្រាស់សេវាសុខាភិបាលកាន់តែងាយស្រួលជាជំហានៗ។ ក្នុងវិស័យវប្បធម៌ សេចក្តីសម្រេចលេខ ៦១១/QĐ-TTg ចុះថ្ងៃទី ៤ ខែមេសា ឆ្នាំ ២០២៦ របស់នាយករដ្ឋមន្ត្រីនៃរដ្ឋាភិបាល ស្តីពីការអនុម័តគម្រោង «ធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលក្នុងវិស័យវប្បធម៌ដល់ឆ្នាំ ២០៣០ ចក្ខុវិស័យដល់ឆ្នាំ ២០៤៥» បានបើកឡើងនូវឱកាសអភិរក្ស, ធ្វើឌីជីថលនីយកម្ម និងរីកសាយភាយនូវរាល់តម្លៃវប្បធម៌ប្រពៃណីរបស់ជនជាតិភាគតិចនៅលើមជ្ឈដ្ឋានឌីជីថល។

បណ្តាភស្តុតាងចាប់ពីទស្សនៈណែនាំ, គោលនយោបាយ រហូតដល់ការអនុវត្តជាក់ស្តែង បានបង្ហាញថា ជនជាតិភាគតិចមិនស្ថិតនៅក្រៅដំណើរការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលរបស់វៀតណាមនោះឡើយ។ ចាប់ពីការពង្រីកហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធឌីជីថល, ការលើកកម្ពស់ជំនាញឌីជីថល, ការបង្កើតជីវភាពរស់នៅថ្មី រហូតដល់ការកែលម្អលទ្ធភាពចូលប្រើប្រាស់ការអប់រំ, សុខាភិបាល និងការអភិរក្សវប្បធម៌ បដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មលើកទីបួនកំពុងពង្រីកឱកាសអភិវឌ្ឍន៍សម្រាប់ប្រជាពលរដ្ឋជាជំហានៗ។ អ្វីដែលសំខាន់ជាងនេះទៅទៀតនោះគឺ ដំណើរការនោះកំពុងបង្កើតលក្ខខណ្ឌដើម្បីឱ្យប្រជាពលរដ្ឋផ្លាស់ប្តូរពីជំហរទទួលផល ទៅជាការចូលរួមដោយម្ចាស់ការ ហើយក្លាយជាកម្លាំងរួមដំណើរ និងស្ថាបនាការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលតាំងពីថ្នាក់មូលដ្ឋានជាបណ្តើរៗ។

ក្នុងបរិបទដែលវិទ្យាសាស្ត្រ, បច្ចេកវិទ្យា, ការនវានុវត្តន៍ និងការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថលកំពុងក្លាយជាកម្លាំងចលករអភិវឌ្ឍន៍យុទ្ធសាស្ត្ររបស់ប្រទេសជាតិ តាមស្មារតីនៃសេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ ៥៧-NQ/TW នោះ តម្រូវការដែលបានដាក់ចេញគឺមិនត្រឹមតែបន្តវិនិយោគលើហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធឌីជីថល ឬការដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយនូវបណ្តាសេវាកម្មឌីជីថលប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែចាំបាច់ត្រូវផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំងក្លាពីផ្នត់គំនិតគាំទ្រការចូលប្រើប្រាស់ ទៅជាការលើកកម្ពស់សមត្ថភាពធ្វើជាម្ចាស់បច្ចេកវិទ្យា។ នោះមានន័យស្មើនឹងការបន្តវិនិយោគសម្រាប់ប្រភពធនធានមនុស្សឌីជីថលនៅតំបន់ជនชาติភាគតិច; បង្កើតលក្ខខណ្ឌងាយស្រួលដើម្បីឱ្យប្រជាពលរដ្ឋម្ចាស់ការអនុវត្តវិទ្យាសាស្ត្រ, បច្ចេកវិទ្យាទៅក្នុងផលិតកម្ម, ជីវភាពរស់នៅ និងការអភិរក្សអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌; ទន្ទឹមនឹងនោះ លើកកម្ពស់តួនាទីរបស់សហគមន៍ផ្ទាល់ក្នុងការរីកសាយភាយចំណេះដឹងឌីជីថល និងកសាងសង្គមឌីជីថលតាំងពីថ្នាក់មូលដ្ឋាន។

នៅពេលដែលប្រជាពលរដ្ឋទាំងអស់ ដោយមិនគិតពីជនជាតិ ទីកន្លែងរស់នៅ ឬស្ថានភាពរស់នៅ មានឱកាសរៀនសូត្រ ច្នៃប្រឌិត អភិវឌ្ឍជីវភាពរស់នៅរបស់ពួកគេ និងចូលរួមចំណែកដល់ការអភិវឌ្ឍប្រទេសជាតិ គោលដៅនៃ "មិនទុកនរណាម្នាក់ចោល" នឹងត្រូវបានសម្រេចយ៉ាងពិតប្រាកដ។ នេះក៏ជាអត្ថន័យដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃការផ្លាស់ប្តូរឌីជីថលនៅក្នុងប្រទេសវៀតណាម និងជាចម្លើយដ៏គួរឱ្យជឿជាក់បំផុតចំពោះអំណះអំណាងបង្ខូចទ្រង់ទ្រាយទាំងអស់ដែលបដិសេធសមិទ្ធផលអភិវឌ្ឍន៍របស់ប្រទេសនៅក្នុងតំបន់ដែលមានជនជាតិភាគតិចរស់នៅ៕

យុវជនវៀតណាមធ្វើជាម្ចាស់បវិវត្តកម្មឌីជីថល ក្នុងជំនួបសំណេះសំណាល និងសន្ទនាជាមួយយុវជន ក្នុងឱកាសរំលឹកខួបលើកទី៩៣ នៃការបង្កើតសម្ព័ន្ធយុវជនកុម្មុយនិស្តហូជីមិញ (២៦ មីនា ១៩៣១ - ២៦ មីនា ២០២៤) ដែលប្រព្រឹត្តទៅនាថ្ងៃទី ២៦ មីនា នៅទីក្រុងហាណូយ នាយករដ្ឋមន្ត្រីវៀតណាមលោក Pham Minh Chinh បានអះអាងថាបវិវត្តកម្មឌីជីថលគឺជាតម្រូវការសត្យានុម័ត ជានិន្នាការជៀសមិនរួច ហើយជាជម្រើសយុទ្ធសាស្ត្រ អាទិភាពជួរមុខ។ ក្នុងនោះ យុវជនត្រូវជាកម្លាំងត្រួសត្រាយ ...

ពង្រីកតួនាទីត្រួសត្រាយរបស់យុវជនវៀតណាមក្នុងការងារបរិវត្តកម្មឌីជីថលជាតិ នេះគឺជាសកម្មភាព ដែលបង្ហាញពីការយកចិត្តទុកដាក់ និងមនោសញ្ចេតនារបស់ថ្នាក់ដឹកនាំបក្ស និងរដ្ឋាភិបាលចំពោះសមាជិក សម្ព័ន្ធយុវជន។

ឌឹកអាញ់

thoidai.com.vn