នៅពេលចលនា “ផែនការតូច” លែងតូចទៀតហើយ៖ ក្រឡេកមើលឡើងវិញនូវចលនាដែលមានអត្ថន័យអប់រំ ប៉ុន្តែកំពុងមានការប្រែប្រួលក្នុងភាពអវិជ្ជមាន

ចលនា “ផែនការតូច” ធ្លាប់ជាមោទនភាព និងជាជានិមិត្តរូបនៃការអប់រំប្រកបដោយគុណធម៌របស់កុមារវៀតណាម។ ឆ្លងកាត់ការកកើត និងអភិវឌ្ឍអស់រយៈពេលជាង ៦០ ឆ្នាំ ចលនានេះបានរួមចំណែកបណ្តុះបណ្តាលនូវរាល់គុណសម្បត្តិដ៏ល្អប្រពៃសម្រាប់មនុស្សច្រើនជំនាន់ ដូចជា៖ ចេះសន្សំសំចៃ ស្រឡាញ់ពលកម្ម រស់នៅដោយមានការទទួលខុសត្រូវ និងចេះចែករំលែកជាមួយសហគមន៍។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងបរិបទបច្ចុប្បន្ន មានតថភាពមួយដែលគួរឱ្យយកមកពិចារណា នោះគឺ៖ ចលនា “ផែនការតូច” នៅតាមកន្លែងជាច្រើនកំពុងមានការប្រែប្រួលខុសពីគោលបំណងដើម ងាកចេញពីគោលដៅអប់រំដំបូង ហើយថែមទាំងក្លាយជា “ការប្រកួតប្រជែងយកស្នាដៃ” ដែលមានលក្ខណៈបង្កប់ដោយរូបភាពសំបកក្រៅយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

ចលនាតូចមួយ – ទស្សនវិជ្ជាអប់រំដ៏ធំធេង

ចលនា “ផែនការតូច” បានចាប់កំណើតឡើងតាំងពីឆ្នាំ ១៩៥៨ ក្រោមការបំផុសឡើងដោយអង្គការក្រុមយុវជនវៀតណាមវ័យក្មេងហូជីមិញ ដែលចេញមកពីគំនិតផ្ដួចផ្ដើមរបស់កុមារនៅទីក្រុង ហាយហ្វុង (Hai Phong) និងទីរួមខេត្ត សើនតី (Son Tay)។ កាលពីដំបូងឡើយ ប្អូនៗបានប្រមូលសំណល់ក្រដាស អេតចាយ និងបង្កបង្កើនផលតូចតាច... ដើម្បីបង្កើតមូលនិធិសម្រាប់បម្រើដល់សំណង់រួមនានា និងជួយដល់កុមារដែលមានជីវភាពខ្វះខាត។ ចលនានេះបានរីកសុះសាយយ៉ាងឆាប់រហ័ស និងក្លាយជាវិធីសាស្ត្រអប់រំដ៏មានអត្ថន័យ ដែលត្រូវបានរក្សាជានិរន្តរភាពឆ្លងកាត់ច្រើនជំនាន់។

អ្វីដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់នោះគឺ “ផែនការតូច” មិនដែលត្រូវបានគេយល់ត្រឹមតែជាសកម្មភាពប្រមូល “សម្ភារៈ” នោះឡើយ។ ខ្លឹមសារស៊ីជម្រៅនៃចលនានេះ គឺការអប់រំកុមារតាមរយៈសកម្មភាពជាក់ស្តែង បង្វឹកនូវគុណសម្បត្តិគ្រឹះ រួមមាន៖ ចេះសន្សំសំចៃ ស្រឡាញ់ពលកម្ម រស់នៅប្រកបដោយការទទួលខុសត្រូវ និងដឹងពីរបៀបចែករំលែកជាមួយសហគមន៍។

ស្មារតីនោះគឺស្របតាមមនោគមវិជ្ជារបស់ប្រធាន ហូជីមិញ គឺ៖ “វ័យតូចធ្វើការតូច តាមលទ្ធភាពរបស់ខ្លួន”។ គឺចេញពីកិច្ចការតូចតាចទាំងនេះ និងសកម្មភាពដ៏សាមញ្ញៗនេះឯង ដែលកុមារត្រូវបានលត់ដំឱ្យក្លាយជាបុគ្គលិកលក្ខណៈល្អ – នោះហើយគឺជាតម្លៃស្នូលដែលបង្កើតបានជាកម្លាំងរស់រវើកដ៏យូរអង្វែងនៃចលនានេះ។

សិស្សានុសិស្សអនុវត្តផែនការតូច

ពី “កិច្ចការតូច” ដែលមានអត្ថន័យអប់រំធំធេង មកជា “កិច្ចការធំ” ដែលធ្ងន់ទៅលើរូបភាពសំបកក្រៅ និងយកស្នាដៃ

បច្ចុប្បន្ននេះ នៅតាមសាលារៀនមិនតិចឡើយ ចលនា “ផែនការតូច” កំពុងត្រូវបានគេយល់ខុស និងអនុវត្តងាកចេញពីទិសដៅដើម ដែលធ្វើឱ្យបាត់បង់បន្តិចម្ដងៗនូវខ្លឹមសារអប់រំដែលមានស្រាប់។ ជាបឋម ការដាក់ភាគកម្រិត (សន្ទស្សន៍) ជាក់លាក់តាមថ្នាក់ ឬសូម្បីតែតាមសិស្សម្នាក់ៗ បានធ្វើឱ្យសកម្មភាពដែលមានលក្ខណៈស្ម័គ្រចិត្តនេះ ក្លាយទៅជា “បែបបទរដ្ឋបាល” ដោយអចេតនា និងបានផ្លាស់ប្ដូរ “ផែនការតូច” ពីបទពិសោធន៍អប់រំ មកជាកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវតែបំពេញឱ្យបាន។

ទន្ទឹមនឹងនោះ ស្ថានភាពដែលមាតាបិតា “ធ្វើជំនួស” កាន់តែមានលក្ខណៈរីករាលដាល។ វាមិនមែនជារឿងចម្លែកឡើយ ដែលសិស្សថ្នាក់ទី ១ ឬទី ២ យកក្រដាសសំណល់មកប្រគល់ជូនរហូតដល់ ៤០-៥០ គីឡូក្រាមក្នុងមួយលើកៗ ដែលចំនួននេះច្បាស់ណាស់ថាមិនមែនជាលទ្ធផលនៃការប្រមូលដោយផ្ទាល់របស់ប្អូនៗឡើយ។ ភាគច្រើនគឺបានមកពីការទិញ ឬកៀងគរពីខាងក្រៅ ដែលធ្វើឱ្យសកម្មភាពនេះលែងជាដំណើរការនៃការហ្វឹកហាត់របស់សិស្សទៀតហើយ ប៉ុន្តែវាបានក្លាយជាផលិតផលរបស់មនុស្សធំទៅវិញ។ នៅពេលនោះ អត្ថន័យអប់រំនៃចលនានេះត្រូវបានរលាយសាបសូន្យស្ទើរតែទាំងស្រុង។

អ្វីដែលគួរឱ្យយកចិត្តទុកដាក់នោះគឺ ផ្នត់គំនិតដេញតាមស្នាដៃ កំពុងតែគ្របដណ្ដប់លើគោលដៅអប់រំ។ នៅកន្លែងខ្លះ ចំនួនដែលប្រមូលបានបានក្លាយជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ធ្វើរបាយការណ៍ វាយតម្លៃចំណាត់ថ្នាក់ប្រកួតប្រជែង ឬដើម្បីបង្កើត “រូបភាពល្អនៃចលនា” ខណៈដែលកត្តាស្នូល គឺដំណើរការនៃការចូលរួម បទពិសោធន៍ និងការរីកចម្រើនរបស់សិស្ស បែរជាត្រូវបានគេមើលរំលង។ ហេតុដូច្នេះហើយ ចលនានេះត្រូវបាន “ធ្វើឱ្យក្លាយជាសម្ភារៈនិយម” និង “ធ្វើឱ្យមានលក្ខណៈរូបភាពសំបកក្រៅ” ដែលងាកចេញឆ្ងាយពីគោលដៅដំបូង។

ផលវិបាកមិនត្រឹមតែឈប់ត្រឹមរបៀបធ្វើនោះទេ ប៉ុន្តែវាថែមទាំងជះឥទ្ធិពលដោយផ្ទាល់ដល់ការយល់ដឹងរបស់កុមារទៀតផង។ ប្អូនៗអាចនឹងបង្កើតនូវផ្នត់គំនិតខុសឆ្គងដូចជា៖ ចាត់ទុក “ផែនការតូច” គឺជាការយកមកប្រគល់ឱ្យបានកាន់តែច្រើនកាន់តែល្អ, មិនចាំបាច់ធ្វើពលកម្ម ឱ្យតែមានលទ្ធភាពសម្ភារៈគឺគ្រប់គ្រាន់, ឬចាត់ទុកតម្លៃត្រូវបានវាស់វែងដោយបរិមាណជាជាងអត្ថន័យ។ នេះគឺជាសញ្ញានៃការងាកចេញពីបទដ្ឋានដែលគួរឱ្យព្រួយបារម្ភ ក្នុងការអប់រំតម្លៃនៃជីវិត និងផ្ទុយស្រឡះពីស្មារតីនៃការលត់ដំបុគ្គលិកលក្ខណៈចេញពីកិច្ចការតូចតាច ដែលចលនានេះធ្លាប់បានឆ្ពោះទៅរក។

ពីចំណុចចាប់ផ្ដើមដែលជា “កិច្ចការតូច” ប្រកបដោយអត្ថន័យអប់រំធំធេង ចលនានេះកំពុងប្រឈមនឹងហានិភ័យនៃការក្លាយជា “កិច្ចការធំ” ដែលមានត្រឹមតែតម្លៃសម្ភារៈ ប៉ុន្តែបែរជាស្ងប់សូន្យនូវតម្លៃខាងស្មារតី។

សមាជិកក្រុមយុវជនវ័យក្មេងចូលរួមឆ្លើយតបនឹងចលនា “ផែនការតូច”

មូលហេតុនៃការប្រែប្រួលខុសពីគោលបំណងដើម៖ ពីរបៀបធ្វើ រហូតដល់របៀបគិត

ការប្រែប្រួលនៃចលនានេះ មិនត្រឹមតែមានប្រភពចេញពីដំណាក់កាលនៃការចាត់តាំងរៀបចំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏បានឆ្លុះបញ្ចាំងនូវបញ្ហាស៊ីជម្រៅជាងនេះ ដែលកើតចេញពីការយល់ដឹង។

ការងាកចេញពីទិសដៅដើមនៃចលនា “ផែនការតូច” មិនមែនជាបាតុភូតចៃដន្យឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាលទ្ធផលនៃមូលហេតុជាច្រើនដែលប្រទាក់ក្រឡាគ្នា ទាំងផ្នែកយន្តការចាត់តាំង និងការយល់ដឹងក្នុងសង្គម។ ជាបឋម យន្តការប្រកួតប្រជែង និងការវាយតម្លៃនៅក្នុងសាលារៀននៅតាមកន្លែងមួយចំនួន នៅតែធ្ងន់ទៅលើរូបភាពសំបកក្រៅ ដោយផ្ដោតលើភាគកម្រិត និងលទ្ធផលសម្ភារៈ ដែលតាមរយៈនោះបានបង្កើតជាសម្ពាធ “ដេញតាមបរិមាណ”។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ការខ្វះខាតនូវការណែនាំជាក់លាក់ និងឯកភាពគ្នាអំពីគោលដៅអប់រំនៃចលនា បានធ្វើឱ្យដំណើរការអនុវត្តងាយនឹងមានភាពលម្អៀង ដែលនាំឱ្យកន្លែងនីមួយៗយល់ និងធ្វើតាមរបៀបផ្សេងៗគ្នា។

អ្វីដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់នោះគឺ មាតាបិតាមួយផ្នែកមិនទាន់យល់ដឹងបានពេញលេញនូវអត្ថន័យនៃសកម្មភាពនេះឡើយ ដែលនាំឱ្យមានចិត្តសាស្ត្រធ្វើជំនួស ក៏ដូចជាការ “វិនិយោគ” ដើម្បីឱ្យកូនសម្រេចបានលទ្ធផលខ្ពស់ ដោយអចេតនាបានធ្វើឱ្យបាត់បង់នូវតម្លៃនៃការហ្វឹកហាត់។ ជាមួយគ្នានេះដែរ ការងារត្រួតពិនិត្យ និងការឃ្លាំមើលរបស់ស្ថាប័នគ្រប់គ្រងនៅតាមកន្លែងខ្លះ មិនទាន់បានអនុវត្តជាប្រចាំ និងទាន់ពេលវេលា ដែលធ្វើឱ្យរាល់សញ្ញានៃការងាកចេញពីបទដ្ឋាន មិនត្រូវបានកែតម្រូវឱ្យបានឆាប់រហ័ស។

នៅក្នុងមុំសម្លឹងកាន់តែទូលំទូលាយ ឥទ្ធិពលនៃសេដ្ឋកិច្ចទីផ្សារ ជាមួយនឹងនិន្នាការលើកកម្ពស់តម្លៃសម្ភារៈ និងលទ្ធផលជាក់ស្ដែង ក៏បានរួមចំណែកធ្វើឱ្យរលាយសាបសូន្យនូវតម្លៃអប់រំគ្រឹះនៃចលនានេះផងដែរ។ យើងអាចមើលឃើញថា “ផែនការតូច” កំពុងឈរនៅចំពោះមុខហានិភ័យនៃការក្លាយជា “បែបបទរដ្ឋបាល” និង “ការដេញតាមស្នាដៃ” ប្រសិនបើមិនត្រូវបានពិនិត្យមើល និងកែតម្រូវឱ្យបានទាន់ពេលវេលា។

ការដាក់ចលនាក្នុងតម្រូវការកសាងមនុស្សវៀតណាមនាពេលបច្ចុប្បន្ន

សេចក្តីសម្រេចចិត្តនៃមហាសន្និបាតលើកទី ១៣ និងទី ១៤ របស់បក្ស បានកំណត់យ៉ាងច្បាស់ថា៖ ការកសាងមនុស្សវៀតណាមឱ្យមានការអភិវឌ្ឍគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ មានសីលធម៌ បុគ្គលិកលក្ខណៈ និងរបៀបរស់នៅដ៏ល្អប្រពៃ គឺជាភារកិច្ចមជ្ឈមណ្ឌលនៃបុព្វហេតុអភិវឌ្ឍន៍ប្រទេសជាតិ។ ជាពិសេស សេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ ៨០-NQ/TW (ចុះថ្ងៃទី ០៧ ខែមករា ឆ្នាំ ២០២៦) ស្តីពីការអភិវឌ្ឍវប្បធម៌វៀតណាម បានបន្តបញ្ជាក់ពីតម្រូវការក្នុងការកសាង និងលើកកម្ពស់ប្រព័ន្ធតម្លៃជាតិ ប្រព័ន្ធតម្លៃវប្បធម៌ និងបទដ្ឋានមនុស្សវៀតណាមក្នុងសម័យកាលថ្មី ដោយក្នុងនោះផ្ដោតសំខាន់លើការបង្កើតរបៀបរស់នៅប្រកបដោយសុខភាពល្អ ស្មារតីទទួលខុសត្រូវសង្គម ស្មារតីសន្សំសំចៃ មេត្តាធម៌ និងការគោរពបរិស្ថាន តាំងពីជំនាន់វ័យក្មេង។

ក្នុងបរិបទនោះ ចលនាអប់រំនានាដូចជា “ផែនការតូច” មិនត្រឹមតែជាសកម្មភាពក្រៅម៉ោងសិក្សាសាមញ្ញប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ វាគឺជាច្រកផ្លូវនៃការអប់រំវប្បធម៌-សីលធម៌ដែលមានអត្ថន័យផ្ទាល់ រួមចំណែកធ្វើឱ្យសម្រេចបាននូវគោលដៅធំៗរបស់បក្សស្តីពីការកសាងមនុស្ស។ តាមរយៈកិច្ចការជាក់ស្តែង ជិតស្និទ្ធ និងសមស្របតាមវ័យ ចលនានេះបានបង្កើតបរិយាកាសសម្រាប់សិស្សានុសិស្សហ្វឹកហាត់ទម្លាប់ល្អ បង្កើតស្មារតីពលរដ្ឋ បណ្តុះស្មារតីទទួលខុសត្រូវចំពោះសហគមន៍ និងសង្គម។ នេះគឺជាដំណើរការនៃ “ការជ្រាបចូលតម្លៃ” ដោយធម្មជាតិ និងប្រកបដោយចីរភាព ដែលជាអ្វីដែលវិធីសាស្ត្រអប់រំបែបទ្រឹស្តីសុទ្ធសាធពិបាកនឹងជំនួសបាន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលចលនាត្រូវបានប្រែប្រួលទៅតាមរូបភាពសំបកក្រៅ ការដេញតាមបរិមាណ ការធ្វើជំនួស ឬការធ្វើឱ្យជាបង្កប់ នោះវាមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យថយចុះនូវប្រសិទ្ធភាពនៃសកម្មភាពជាក់លាក់មួយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងដើរផ្ទុយពីស្មារតីនៃសេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ ៨០ ស្តីពីការអភិវឌ្ឍវប្បធម៌ និងមនុស្សជាតិ។ រាល់ការបង្ហាញទាំងនេះ បានធ្វើឱ្យងាកចេញពីបទដ្ឋាននៃតម្លៃអប់រំដោយអចេតនា នៅពេលដែលលើកកម្ពស់លទ្ធផលសម្ភារៈជំនួសឱ្យដំណើរការនៃការហ្វឹកហាត់ ធ្វើឱ្យចុះខ្សោយនូវភាពម្ចាស់ការ ស្មារតីពលកម្ម និងការទទួលខុសត្រូវបុគ្គល ដែលទាំងនេះគឺជាកត្តាស្នូលក្នុងប្រព័ន្ធតម្លៃមនុស្សវៀតណាម ដែលបក្សយើងកំពុងផ្ដោតលើការកសាង។

ហេតុដូច្នេះ ការកែតម្រូវ និងការស្ដារឡើងវិញនូវខ្លឹមសារពិតប្រាកដនៃចលនា “ផែនការតូច” មិនត្រឹមតែជាតម្រូវការផ្នែកចាត់តាំងសកម្មភាពក្រុមយុវជនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាភារកិច្ចរួមចំណែកអនុវត្តនូវរាល់តម្រង់ទិសយុទ្ធសាស្ត្រស្តីពីការអភិវឌ្ឍវប្បធម៌ និងមនុស្ស តាមស្មារតីនៃសេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ ៨០-NQ/TW ផងដែរ។ និយាយម្យ៉ាងទៀត នេះគឺជាដំណើរការនៃការការពារ និងពង្រឹងវិធីសាស្ត្រអប់រំគ្រឹះ ដែលក្នុងនោះសកម្មភាពតូចតាចបានរួមចំណែកបង្កើតនូវតម្លៃដ៏ធំធេង និងប្រកបដោយចីរភាពរបស់មនុស្សវៀតណាមក្នុងសម័យកាលអភិវឌ្ឍន៍ថ្មី។

ការស្ដារឡើងវិញនូវតម្លៃជាក់ស្តែងនៃចលនា

ដើម្បីនាំយក “ផែនការតូច” ឱ្យវិលមករកគន្លងត្រឹមត្រូវវិញ ចាំបាច់ត្រូវមានវិធីសាស្ត្រចូលទៅជិតដោយស៊ីចង្វាក់គ្នា និងឯកភាពគ្នា។

ជាបឋម ត្រូវតែប្រគល់ជូនវិញនូវខ្លឹមសារអប់រំដ៏ពិតប្រាកដនៃចលនា ដោយយកដំណើរការនៃការហ្វឹកហាត់ និងបទពិសោធន៍របស់សិស្សានុសិស្សជាមជ្ឈមណ្ឌល ហើយមិនត្រូវដាក់ទម្ងន់លើបរិមាណដែលប្រមូលបានទុកជាលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យសម្រាប់វាយតម្លៃនោះឡើយ។

ផ្អែកលើមូលដ្ឋាននោះ ចាំបាច់ត្រូវផ្លាស់ប្តូរថ្មីយ៉ាងខ្លាំងក្លានូវខ្លឹមសារ និងវិធីសាស្ត្រចាត់តាំងតាមទិសដៅជាក់ស្តែង សមស្របទៅនឹងតម្រូវការនៃសម័យកាល និងគោលដៅអប់រំរបៀបរស់នៅបៃតង ព្រមទាំងស្មារតីទទួលខុសត្រូវសង្គមសម្រាប់ជំនាន់វ័យក្មេង។ ចំណុចស្នូលគឺការចាត់តាំងឱ្យសិស្សានុសិស្សចូលរួមក្នុងសកម្មភាពជាក់ស្តែង ជិតស្និទ្ធនឹងជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ ដូចជា៖ ការអនុវត្តការបែងចែកសំរាមនៅតាមប្រភពក្នុងគ្រួសារ សាលារៀន និងទីសាធារណៈ, ការណែនាំអំពីការកែច្នៃដោយច្នៃប្រឌិតនូវរាល់សម្ភារៈដែលអាចប្រើប្រាស់ឡើងវិញបាន, ការដាក់ចេញនូវសកម្មភាពការពារបរិស្ថានដែលផ្សារភ្ជាប់នឹងសហគមន៍ ដូចជាការសម្អាតសាលារៀន ការថែរក្សាអនាម័យផ្លូវភូមិ និងច្រកល្ហក ការដាំ និងថែទាំដើមឈើ និងសួនផ្កា។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ត្រូវអភិវឌ្ឍបណ្តាគំរូសន្សំសំចៃ និងការចែករំលែក សំដៅជួយដល់មិត្តភក្តិ និងអ្នកដែលមានជីវភាពខ្វះខាត។

តាមរយៈនោះ ត្រូវផ្លាស់ប្តូរពីរបៀបធ្វើដែលលម្អៀងទៅរកការប្រមូលសម្ភារៈ មកជាសកម្មភាពបទពិសោធន៍ ការហ្វឹកហាត់ជំនាញជីវិត ការបង្កើតស្មារតីម្ចាស់ការ និងការទទួលខុសត្រូវក្នុងនាមជាពលរដ្ឋ តាំងពីវ័យកុមារភាព។

ជាមួយគ្នានេះដែរ ចាំបាច់ត្រូវបោះបង់ដាច់ខាតនូវយន្តការភាគកម្រិត និងសម្ពាធនៃការប្រកួតប្រជែង ធានានូវលក្ខណៈស្ម័គ្រចិត្ត និងសមស្របទៅនឹងលក្ខណៈរូបសាស្ត្រ និងចិត្តសាស្ត្រតាមវ័យ។ តួនាទីរបស់គ្រូបង្រៀន និងអង្គការក្រុមយុវជន ចាំបាច់ត្រូវលើកកម្ពស់តាមទិសដៅតម្រង់ទិស ណែនាំ និងបង្កលក្ខណៈងាយស្រួល ដើម្បីឱ្យសិស្សានុសិស្ស “ធ្វើដោយខ្លួនឯង ទទួលបានបទពិសោធន៍ដោយខ្លួនឯង” ជំនួសឱ្យការធ្វើជំនួស ការធ្វើឱ្យជាបង្កប់ ឬការបង្ខិតបង្ខំ។

អនុសាសន៍មួយចំនួនដើម្បីឱ្យចលនាវិលត្រឡប់ទៅរកខ្លឹមសារដើមដ៏ពិតប្រាកដ

ដើម្បីបង្កើតឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរជាក់ស្តែង ចាំបាច់ត្រូវមានការចូលរួមដោយស៊ីចង្វាក់គ្នា និងឯកភាពគ្នាពីសំណាក់បណ្តាស្ថាប័ន អង្គការ និងសង្គមទាំងមូល។

ជាបឋម មជ្ឈិមសម្ព័ន្ធយុវជនកុម្មុយនីស្តហូជីមិញ និងក្រុមប្រឹក្សាក្រុមយុវជនមជ្ឈិម ចាំបាច់ត្រូវចេញសេចក្តីណែនាំឯកភាពគ្នាឱ្យបានឆាប់ ស្តីពីការចាត់តាំងចលនា “ផែនការតូច” ក្នុងដំណាក់កាលថ្មី ដោយកំណត់ឱ្យបានច្បាស់នូវលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យវាយតម្លៃផ្អែកលើតម្លៃអប់រំ និងដំណើរការហ្វឹកហាត់របស់សិស្សានុសិស្ស ដោយមិនយកបរិមាណដែលប្រមូលបានទុកជាខ្នាតវាស់វែងចម្បងឡើយ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ត្រូវពង្រឹងការតម្រង់ទិស ការត្រួតពិនិត្យ និងការកែតម្រូវឱ្យបានទាន់ពេលវេលានូវរាល់ការបង្ហាញដែលងាកចេញពីគន្លងត្រឹមត្រូវ។

ចំពោះក្រសួងអប់រំ និងបណ្តុះបណ្តាល ចាំបាច់ត្រូវពិនិត្យឡើងវិញ និងកែសម្រួលការបញ្ចូលចលនានេះទៅក្នុងលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យប្រកួតប្រជែងនៅក្នុងសាលារៀន តាមទិសដៅកាត់បន្ថយសម្ភារៈ បញ្ចៀស “ការធ្វើឱ្យក្លាយជាភាគកម្រិត”។ ជាមួយគ្នានេះដែរ ត្រូវបង្កើនការងារអធិការកិច្ច និងការត្រួតពិនិត្យ ដើម្បីធានាថា រាល់សកម្មភាពអប់រំត្រូវបានអនុវត្តចំគោលដៅ និងត្រូវតាមខ្លឹមសារពិតប្រាកដ។

គណៈកម្មាធិការបក្ស និងអាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន ចាំបាច់ត្រូវពង្រឹងការដឹកនាំ បញ្ជា និងត្រួតពិនិត្យការចាត់តាំងអនុវត្តនៅថ្នាក់មូលដ្ឋាន ស្វែងរក និងកែតម្រូវឱ្យបានទាន់ពេលវេលានូវរាល់ការបង្ហាញបែបសំបកក្រៅ និងការដេញតាមស្នាដៃ ដើម្បីធានាថាចលនានេះត្រូវបានអនុវត្តយ៉ាងជាក់ស្តែង និងសមស្របទៅតាមលក្ខខណ្ឌនៃតំបន់នីមួយៗ។

ទន្ទឹមនឹងនោះ គ្រួសារ ដែលមានតួនាទីជាបរិយាកាសអប់រំដំបូងបង្អស់ និងយ៉ាងសំខាន់ ចាំបាច់ត្រូវផ្លាស់ប្តូរការយល់ដឹង រួមដំណើរឱ្យបានត្រឹមត្រូវជាមួយសាលារៀន និងអង្គការក្រុមយុវជន ដោយបង្កលក្ខណៈងាយស្រួលដើម្បីឱ្យកុមារបានចូលរួមដោយខ្លួនឯង ទទួលបានបទពិសោធន៍ដោយខ្លួនឯង និងដាច់ខាតមិនត្រូវធ្វើជំនួស ឬធ្វើឱ្យជាបង្កប់ឡើយ ដែលតាមរយៈនោះ រួមចំណែកបង្កើតស្មារតីម្ចាស់ការ និងការទទួលខុសត្រូវបុគ្គលសម្រាប់ប្អូនៗតាំងពីតូចមក។

“ផែនការតូច” មិនមែនជារឿងរ៉ាវនៃក្រដាសសំណល់ប៉ុន្មានគីឡូក្រាមនោះទេ ប៉ុន្តែវាជារឿងរ៉ាវនៃរបៀបដែលយើងអប់រំមនុស្សជំនាន់ក្រោយ។

ប្រសិនបើទុកឱ្យចលនានេះបន្តមានការប្រែប្រួលខុសពីគោលបំណងដើម យើងមិនត្រឹមតែបាត់បង់នូវតម្លៃប្រពៃណីមួយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងធ្វើឱ្យចុះខ្សោយនូវរាល់មេរៀនគ្រឹះអំពីពលកម្ម ការទទួលខុសត្រូវ និងបុគ្គលិកលក្ខណៈដោយអចេតនាទៀតផង។

ការប្រគល់ជូន “ផែនការតូច” នូវអត្ថន័យដើមដ៏ពិតប្រាកដវិញ គឺពិតជាការរក្សានូវវិធីសាស្ត្រអប់រំដ៏សាមញ្ញ ប៉ុន្តែស៊ីជម្រៅ ដែលក្នុងនោះកិច្ចការតូចតាចបានរួមចំណែកកសាងឱ្យក្លាយជាមនុស្សធំ៕

មហាសន្និបាតតំណាងទូទាំងប្រទេសនៃរណសិរ្សមាតុភូមិវៀតណាម លើកទី ១១ រំពឹងថានឹងប្រព្រឹត្តទៅចាប់ពីថ្ងៃទី ១១ ដល់ថ្ងៃទី ១៣ ខែឧសភា ឆ្នាំ ២០២៦

វៀតណាមត្រូវបានចាត់ទុកថាជាប្រទេសឈានមុខគេក្នុងការអនុវត្តវិធីសាស្រ្ត "សុខភាពតែមួយ"

ហេង វុធ្ធី

thoidai.com.vn