ការអភិវឌ្ឍឧស្សាហកម្មវប្បធម៌ផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងសិទ្ធិផលប្រយោជន៍របស់សហគមន៍

09:02 | 17/11/2026 ឌឹកអាញ់

យុគសម័យ - នៅក្នុងកិច្ចពិភាក្សានាថ្ងៃទី ១០ ខែវិច្ឆិកា ស្តីពីសេចក្តីព្រាងច្បាប់ស្តីពីការអភិវឌ្ឍឧស្សាហកម្មវប្បធម៌ សមាជិករដ្ឋសភាបានស្នើឱ្យពង្រីកគោលនយោបាយគាំទ្រសិប្បករ និងប្រជាពលរដ្ឋនៅតាមតំបន់ជនជាតិភាគតិច ការពារចំណេះដឹងប្រពៃណីរបស់ប្រជាជន និងកសាងយន្តការចែករំលែកផលប្រយោជន៍ពីការធ្វើអាជីវកម្មលើបេតិកភណ្ឌ។ មតិយោបល់នានាបានសង្កត់ធ្ងន់លើតម្រូវការនៃការធានាឱ្យអ្នកថែរក្សាវប្បធម៌បានចូលរួម ទទួលបានផលប្រយោជន៍ និងមានប្រភពធនធានដើម្បីបន្តបង្ហាត់បង្រៀនដល់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។

វៀតណាម - ម៉ាឡេស៊ី មានសក្តានុពលសហប្រតិបត្តិការអភិវឌ្ឍមនុស្សយន្ត ខេត្ត Ninh Binh អភិវឌ្ឍទេសចរណ៍បទពិសោធន៍នៅតាមភូមិសិប្បកម្ម
នៅឆ្នាំ ២០១១ អង្គការ UNESCO បានចុះបញ្ជីចម្រៀង Xoan ទៅក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបីដែលត្រូវការការការពារជាបន្ទាន់។
នៅឆ្នាំ ២០១១ អង្គការ UNESCO បានចុះបញ្ជីចម្រៀង Xoan ទៅក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបីដែលត្រូវការការការពារជាបន្ទាន់។

ការអភិវឌ្ឍឧស្សាហកម្មវប្បធម៌ បើកឱកាសក្នុងការទាញយកតម្លៃសេដ្ឋកិច្ចពីបេតិកភណ្ឌ ចំណេះដឹងប្រពៃណីរបស់ប្រជាជន និងផលិតផលច្នៃប្រឌិតនានា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដំណើរការនៃការធ្វើពាណិជ្ជកម្មមិនអាចបញ្ឈប់ត្រឹមតែការបង្កើតប្រាក់ចំណូលប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែចាំបាច់ត្រូវធានាសិទ្ធិផលប្រយោជន៍របស់សហគមន៍ដែលបានបង្កើត ថែរក្សា និងផ្ទេរតម្លៃទាំងនោះតៗគ្នាឆ្លងកាត់ជាច្រើនជំនាន់។

នេះគឺជាខ្លឹមសារមួយក្នុងចំណោមខ្លឹមសារទាំងឡាយដែលសមាជិករដ្ឋសភាជាច្រើនរូបបានយកចិត្តទុកដាក់ នៅពេលពិភាក្សានៅក្នុងសាលប្រជុំនាព្រឹកថ្ងៃទី ១០ ខែវិច្ឆិកា ស្តីពីសេចក្តីព្រាងច្បាប់ស្តីពីការអភិវឌ្ឍឧស្សាហកម្មវប្បធម៌។

មតិយោបល់នានាបានផ្តោតលើការពង្រីកមុខសញ្ញាដែលទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីគោលនយោបាយ ការការពារសិទ្ធិផលប្រយោជន៍របស់សហគមន៍ជនជាតិភាគតិច ការគ្រប់គ្រងសកម្មភាពធ្វើអាជីវកម្មលើបេតិកភណ្ឌនៅក្នុងបរិស្ថានឌីជីថល និងការធានាប្រភពធនធានយូរអង្វែងសម្រាប់ការងារបង្ហាត់បង្រៀនមុខរបរ។

ការពង្រីកគោលនយោបាយគាំទ្រសិប្បករ និងសហគមន៍

ដោយឯកភាពចំពោះភាពចាំបាច់នៃការចេញច្បាប់ស្តីពីការអភិវឌ្ឍឧស្សាហកម្មវប្បធម៌ សមាជិករដ្ឋសភា លោកស្រី Chamalea Thi Thuy (គណៈប្រតិភូសមាជិករដ្ឋសភាខេត្ត Khanh Hoa) បានលើកឡើងថា សេចក្តីព្រាងច្បាប់នេះចាំបាច់ត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ឱ្យបានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយបន្ថែមទៀតចំពោះអ្នកដែលថែរក្សា ប្រតិបត្តិ និងផ្ទេរតម្លៃវប្បធម៌ប្រពៃណីដោយផ្ទាល់។

យោងតាមសមាជិករដ្ឋសភារូបនេះ បេតិកភណ្ឌរបស់ជនជាតិភាគតិច និងប្រជាពលរដ្ឋនៅតំបន់សមុទ្រកោះ គឺជាប្រភពធនធានដ៏មានតម្លៃសម្រាប់អភិវឌ្ឍផលិតផលឧស្សាហកម្មវប្បធម៌ដែលមានអត្តសញ្ញាណដោយឡែក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មាត្រា ៤ និងមាត្រា ២៥ នៃសេចក្តីព្រាងច្បាប់នេះ មិនទាន់មានយន្តការអនុគ្រោះវិនិយោគ និងការបែងចែកប្រភពធនធានហិរញ្ញវត្ថុដោយឡែក ក្នុងគោលបំណងបង្រួមគម្លាតនៃការទទួលបានផលប្រយោជន៍ផ្នែកវប្បធម៌រវាងតំបន់ និងភូមិភាគនានានៅឡើយទេ។

ជាពិសេស កថាខណ្ឌទី ១ មាត្រា ២៥ បច្ចុប្បន្នបានលើកឡើងជាចម្បងអំពីគោលនយោបាយគាំទ្រធុរកិច្ច និងសហករណ៍ ប៉ុន្តែមិនទាន់គ្របដណ្តប់ឱ្យបានពេញលេញទៅលើសិប្បករ គ្រួសារប្រកបអាជីវកម្ម បុគ្គលច្នៃប្រឌិត និងអង្គការសហគមន៍នានានៅឡើយទេ។

ខណៈពេលដែល អ្នកទាំងនេះគឺជាតួអង្គដែលកាន់កាប់ចំណេះដឹង ប្រតិបត្តិមុខរបរប្រពៃណី និងបង្ហាត់បង្រៀនបេតិកភណ្ឌដោយផ្ទាល់នៅតាមមូលដ្ឋាន។

សមាជិករដ្ឋសភា លោកស្រី Chamalea Thi Thuy បានកត់សម្គាល់ថា ប្រសិនបើគាំទ្រតែអង្គភាពទាំងឡាយណាដែលមានផលិតផលសម្រេចតាមស្តង់ដារ ឬត្រូវបានកំណត់ថាជាផលិតផលស្នូលនោះ បុគ្គល និងអង្គការដែលទើបចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មថ្មីថ្មោងក្នុងវិស័យវប្បធម៌ នឹងជួបការលំបាកនៅពេលទទួលបានគោលនយោបាយ។

យោងតាមសមាជិករដ្ឋសភារូបនេះ តួអង្គទាំងឡាយណាដែលកំពុងស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលអភិវឌ្ឍន៍ដំបូង ចាំបាច់ត្រូវទទួលបានការគាំទ្រអំពីសមត្ថភាព បច្ចេកទេស និងប្រភពធនធាន ដើម្បីបង្កើតជាជំហានៗនូវផលិតផលដែលឆ្លើយតបទៅនឹងតម្រូវការទីផ្សារ។

ចេញពីចំណុចនេះ សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះបានស្នើឱ្យផ្តល់អាទិភាពថវិកា និងអនុវត្តគោលនយោបាយអនុគ្រោះវិនិយោគចំពោះគម្រោងឧស្សាហកម្មវប្បធម៌ដែលផ្អែកលើបេតិកភណ្ឌប្រពៃណីនៅតាមតំបន់ជនជាតិភាគតិច តំបន់ភ្នំ និងតំបន់សមុទ្រកោះ ដោយផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងការអភិវឌ្ឍទេសចរណ៍សហគមន៍។

ទន្ទឹមនឹងនេះ សិប្បករ គ្រួសារប្រកបអាជីវកម្ម និងបុគ្គលច្នៃប្រឌិត ចាំបាច់ត្រូវទទួលបានគោលនយោបាយគាំទ្រការបណ្តុះបណ្តាល ការធ្វើបរិវត្តកម្មឌីជីថល និងការកសាងម៉ាកយីហោ ចាប់តាំងពីដំណាក់កាលបណ្តុះគំនិតដំបូង។

ខ្លឹមសារមួយទៀតដែលសមាជិករដ្ឋសភារូបនេះយកចិត្តទុកដាក់ គឺហានិភ័យនៃការរំលោភបំពាន និងការធ្វើឱ្យខុសការពិតនូវចំណេះដឹងប្រពៃណីរបស់ប្រជាជននៅក្នុងបរិស្ថានឌីជីថល។

តាមនោះ សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះបានស្នើឱ្យបន្ថែមនៅក្នុងមាត្រា ៧ នូវបទប្បញ្ញត្តិហាមឃាត់យ៉ាងតឹងរ៉ឹងចំពោះអំពើប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាឌីជីថល និងបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) ដើម្បីធ្វើអាជីវកម្ម ថតចម្លង ក្លែងបន្លំ ឬធ្វើឱ្យខុសការពិតនូវចំណេះដឹងប្រពៃណីរបស់ប្រជាជនដោយតាមតែអំពើចិត្ត នៅពេលដែលមិនទាន់ទទួលបានការយល់ព្រមពីសហគមន៍ដែលជាម្ចាស់បេតិកភណ្ឌ។

សំណើនេះមានគោលបំណងការពារតម្លៃវប្បធម៌ទាំងឡាយដែលត្រូវបានសហគមន៍រក្សាទុកឆ្លងកាត់ជាច្រើនជំនាន់ ជាពិសេសនៅក្នុងបរិបទដែលបច្ចេកវិទ្យាបង្កើតលទ្ធភាពក្នុងការធ្វើអាជីវកម្ម ការប្រើប្រាស់ឡើងវិញ និងការផ្សព្វផ្សាយខ្លឹមសារវប្បធម៌ក្នុងទ្រង់ទ្រាយកាន់តែធំឡើងៗ។

ចំពោះសកម្មភាពបង្ហាត់បង្រៀនមុខរបរ សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះបានស្នើឱ្យពង្រីកគោលនយោបាយនៅក្នុងកថាខណ្ឌទី ៣ មាត្រា ១៤ តាមទិសដៅគាំទ្រប្រាក់កម្រៃជូនសិប្បករដែលបង្ហាត់បង្រៀនដោយផ្ទាល់ និងថវិកាសម្រាប់រៀបចំថ្នាក់រៀននៅតាមភូមិ និងភូមិសិប្បកម្ម។

ការគាំទ្រមិនគួរកំណត់ត្រឹមតែនៅក្នុងប្រព័ន្ធអប់រំផ្លូវការប៉ុណ្ណោះទេ ពីព្រោះតម្លៃវប្បធម៌ប្រពៃណីជាច្រើនត្រូវបានបង្ហាត់បង្រៀនតាមរយៈការរស់នៅរបស់សហគមន៍ និងដំណើរការប្រតិបត្តិមុខរបរនៅតាមមូលដ្ឋាន។

ការធានាឱ្យសហគមន៍ជនជាតិភាគតិចទទួលបានការចែករំលែកផលប្រយោជន៍

ដោយយកចិត្តទុកដាក់ដូចគ្នាចំពោះតួនាទីរបស់ម្ចាស់បេតិកភណ្ឌ សមាជិករដ្ឋសភា លោកស្រី Nguyen Le Ngoc Linh (គណៈប្រតិភូសមាជិករដ្ឋសភាខេត្ត Thanh Hoa) បានស្នើឱ្យបន្ថែមបទប្បញ្ញត្តិទាំងឡាយដែលធានាដល់ការចូលរួម និងសិទ្ធិផលប្រយោជន៍របស់ជនជាតិភាគតិចនៅក្នុងដំណើរការអភិវឌ្ឍឧស្សាហកម្មវប្បធម៌។

យោងតាមសមាជិករដ្ឋសភារូបនេះ ជនជាតិភាគតិចមិនត្រឹមតែជាមុខសញ្ញាដែលទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីគោលនយោបាយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាអ្នកបង្កើត ថែរក្សា និងផ្ទេរតម្លៃវប្បធម៌ពិសេសៗជាច្រើនដោយផ្ទាល់ទៀតផង។

ចំណេះដឹងជនជាតិដើមភាគតិច បេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបី ទំនៀមទម្លាប់ មុខរបរសិប្បកម្ម និងសិល្បៈប្រជាប្រិយ ដែលត្រូវបានសន្សំទុកឆ្លងកាត់ជាច្រើនជំនាន់ គឺជាប្រភពធនធានដ៏សំខាន់ដើម្បីបង្កើតជាផលិតផលឧស្សាហកម្មវប្បធម៌។

ហេតុដូច្នេះ ដំណើរការនៃការធ្វើអាជីវកម្មលើតម្លៃទាំងនេះ ចាំបាច់ត្រូវមានការចូលរួម ការឯកភាព និងយន្តការចែករំលែកផលប្រយោជន៍ប្រកបដោយសមធម៌ជាមួយសហគមន៍។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យោងតាមសមាជិករដ្ឋសភារូបនេះ តម្លៃប្រពៃណីជាច្រើនកំពុងប្រឈមនឹងហានិភ័យនៃការបាត់បង់ ជាពិសេសគឺភាសានិយាយ សម្លៀកបំពាក់ និងមុខរបរសិប្បកម្ម។

សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះបានលើកឡើងពីស្ថានភាពជាក់ស្តែងនៅតាមសហគមន៍ជនជាតិ Tho មួយចំនួន ដែលមានមនុស្សក្នុងវ័យ ៥០-៦០ ឆ្នាំ មិនដែលធ្លាប់ស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ប្រពៃណីរបស់ជនជាតិខ្លួនទាល់តែសោះ ខណៈដែលយុវជនជំនាន់ក្រោយកាន់តែមានឱកាសតិចតួចក្នុងការស្គាល់ និងប្រើប្រាស់។

នៅចំពោះមុខស្ថានភាពនោះ សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះបានស្នើឱ្យពង្រឹងគោលនយោបាយគាំទ្រការអភិវឌ្ឍផលិតផល OCOP វប្បធម៌ ភូមិសិប្បកម្ម និងទេសចរណ៍អេកូឡូស៊ីសហគមន៍ ដែលជួយឱ្យប្រជាពលរដ្ឋទាំងអាចថែរក្សាប្រពៃណី ទាំងអាចបង្កើតមុខរបរចិញ្ចឹមជីវិតបន្ថែមទៀត។

សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះក៏បានព្រមានអំពីហានិភ័យនៃការធ្វើពាណិជ្ជកម្មដែលខ្វះការគ្រប់គ្រងផងដែរ។ នៅពេលដែលក្បាច់រចនាសំពត់តម្បាញ ទំនុកភ្លេងបុរាណ ឬចំណេះដឹងប្រពៃណីរបស់ប្រជាជន ត្រូវបានដាក់បញ្ចូលទៅក្នុងផលិតផលអាជីវកម្ម សហគមន៍ដែលបានបង្កើត និងថែរក្សាតម្លៃទាំងនោះ អាចនឹងមិនទទួលបានការចែករំលែកផលប្រយោជន៍ឱ្យបានសមស្របឡើយ។

ម្យ៉ាងវិញទៀត ការធ្វើអាជីវកម្មលើបេតិកភណ្ឌដែលមិនសមស្រប ក៏មានហានិភ័យធ្វើឱ្យបាត់បង់ទ្រង់ទ្រាយដើមនៃអត្តសញ្ញាណ និងប៉ះពាល់ដល់ភាពស័ក្តិសិទ្ធិ ព្រមទាំងលំហប្រតិបត្តិវប្បធម៌របស់សហគមន៍ទៀតផង។

ដើម្បីជម្នះបញ្ហាទាំងនេះ សមាជិករដ្ឋសភា លោកស្រី Nguyen Le Ngoc Linh បានស្នើឱ្យបន្ថែមយន្តការធានានូវការយល់ព្រមដោយស្ម័គ្រចិត្ត ការទទួលបានព័ត៌មានជាមុន និងការចែករំលែកផលប្រយោជន៍ នៅពេលធ្វើអាជីវកម្មបែបពាណិជ្ជកម្មលើបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបី និងចំណេះដឹងប្រពៃណីរបស់ជនជាតិភាគតិច។

តាមនោះ ការប្រើប្រាស់តម្លៃទាំងឡាយ ដូចជាតន្ត្រីប្រពៃណី ក្បាច់រចនាតម្បាញ និងចំណេះដឹងអំពីឱសថបុរាណ ចាំបាច់ត្រូវមានការយល់ព្រមដោយស្ម័គ្រចិត្តពីតំណាងសហគមន៍ បន្ទាប់ពីត្រូវបានផ្តល់ព័ត៌មានយ៉ាងពេញលេញរួចមក។

អ្វីដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់នោះ សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះបានផ្តល់អនុសាសន៍ថា គម្រោងអាជីវកម្មទាំងឡាយណាដែលធ្វើអាជីវកម្មលើបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ជនជាតិភាគតិច ត្រូវមានទំនួលខុសត្រូវចូលរួមចំណែកត្រឡប់មកវិញដល់មូលនិធិអភិរក្ស និងអភិវឌ្ឍន៍វប្បធម៌សហគមន៍មូលដ្ឋាន ដោយកម្រិតដកហូតអប្បបរមាដែលត្រូវបានស្នើឡើងគឺចាប់ពី ៣-៥% នៃប្រាក់ចំណូល។

យន្តការនេះមានគោលបំណងបង្កើតប្រភពធនធាន ដើម្បីឱ្យសហគមន៍បន្តអភិរក្ស បង្ហាត់បង្រៀន និងលើកកម្ពស់តម្លៃវប្បធម៌ទាំងឡាយដែលត្រូវបានធ្វើអាជីវកម្មបម្រើដល់សកម្មភាពអាជីវកម្ម។

ពាក់ព័ន្ធនឹងគោលនយោបាយគាំទ្រ សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះបានស្នើឱ្យរៀបចំកញ្ចប់អនុគ្រោះផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ និងពន្ធដារសម្រាប់មូលដ្ឋានផលិតកម្ម សហករណ៍ និងធុរកិច្ចវប្បធម៌សហគមន៍នៅតាមតំបន់ជនជាតិភាគតិច និងតំបន់ភ្នំ។

ទន្ទឹមនឹងនេះ ចាំបាច់ត្រូវបន្ថែមនិយមន័យ និងលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យជាក់លាក់ ដើម្បីកំណត់មុខសញ្ញាដែលទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីគោលនយោបាយ ដោយធានាឱ្យដំណើរការអនុវត្តមានភាពច្បាស់លាស់ និងសមស្របទៅនឹងលក្ខខណ្ឌជាក់ស្តែង។

ការអនុគ្រោះដែលត្រូវបានស្នើឡើងរួមមាន ការលើកលែងពន្ធលើប្រាក់ចំណូលសាជីវកម្ម ១០០% និងការលើកលែងថ្លៃជួលដីចំពោះរោងជាងផលិតសិប្បកម្មវិចិត្រសិល្បៈ កុលាលភាជន៍បុរាណ និងតម្បាញប្រពៃណីនៅតាមតំបន់ជនជាតិភាគតិច និងតំបន់ភ្នំ។

សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះក៏បានផ្តល់អនុសាសន៍ឱ្យបង្កើតមូលនិធិទុនបំប៉នដំបូងដែលមានយន្តការទទួលយកហានិភ័យ ក្នុងគោលបំណងគាំទ្រដល់យុវជនជនជាតិភាគតិចឱ្យចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មប្រកបដោយភាពច្នៃប្រឌិតនៅតាមភូមិកំណើតរបស់ខ្លួនផ្ទាល់តែម្តង។

ដំណោះស្រាយមួយទៀត គឺការអភិវឌ្ឍបណ្តុំមជ្ឈមណ្ឌលច្នៃប្រឌិតដែលផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងលំហវប្បធម៌ និងប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីភូមិកំណើត ដោយទាញយកលក្ខណៈពិសេសដោយឡែករបស់សហគមន៍នីមួយៗនៅតាមភូមិសាស្ត្រស្នូលនានា។

ដោយលើកយកបទពិសោធន៍របស់ប្រទេសចិន កូរ៉េខាងត្បូង និងជប៉ុន ក្នុងការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងការអភិរក្សបេតិកភណ្ឌជាមួយនឹងការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចជនបទ ការបង្ហាត់បង្រៀនមុខរបរ និងការគាំទ្រការចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មចេញពីវប្បធម៌មូលដ្ឋាន សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះយល់ឃើញថា ទាំងនេះគឺជាគំរូដែលអាចយកមកសិក្សាស្រាវជ្រាវនៅពេលកែលម្អគោលនយោបាយឱ្យបានពេញលេញ។

ពាក់ព័ន្ធនឹងវឌ្ឍនភាពនៃការកសាងច្បាប់ សមាជិករដ្ឋសភា លោកស្រី Nguyen Le Ngoc Linh បានស្នើឱ្យរដ្ឋសភាផ្តល់មតិយោបល់នៅក្នុងសម័យប្រជុំបច្ចុប្បន្ន និងផ្ទេរការពិនិត្យ និងអនុម័តទៅកាន់សម័យប្រជុំលើកទី ៣ វិញ។

យោងតាមសមាជិករដ្ឋសភារូបនេះ សេចក្តីព្រាងច្បាប់នេះមានយន្តការហិរញ្ញវត្ថុពិសេសជាច្រើន ដែលប៉ះពាល់ដល់ថវិការដ្ឋ និងពាក់ព័ន្ធនឹងច្បាប់ឯកទេសជាច្រើន។ ហេតុដូច្នេះ ចាំបាច់ត្រូវមានពេលវេលាបន្ថែមទៀតដើម្បីពិនិត្យឡើងវិញនូវការប្តេជ្ញាចិត្តអន្តរជាតិ កែលម្អយន្តការវាយតម្លៃកម្មសិទ្ធិបញ្ញា និងគោលនយោបាយអភិវឌ្ឍន៍វប្បធម៌របស់ជនជាតិភាគតិច ឱ្យបានពេញលេញ ដើម្បីធានាបាននូវភាពយុត្តិធម៌ និងលទ្ធភាពនៃការអនុវត្តជាក់ស្តែង។

ការបង្កើតប្រភពធនធានប្រកបដោយស្ថិរភាពដើម្បីផ្ទេរបេតិកភណ្ឌ

ក្រៅពីគោលនយោបាយគាំទ្រ និងការចែករំលែកផលប្រយោជន៍ សមាជិករដ្ឋសភា លោកស្រី Phan Thi Thuy Linh (គណៈប្រតិភូសមាជិករដ្ឋសភាខេត្ត Thanh Hoa) បានសង្កត់ធ្ងន់លើតម្រូវការនៃការធានាប្រភពធនធានយូរអង្វែងសម្រាប់ការងារបង្ហាត់បង្រៀនមុខរបរ និងការផ្ទេរបេតិកភណ្ឌរវាងជំនាន់នានា។

ក្នុងការផ្តល់មតិយោបល់ចំពោះមាត្រា ១១ និងមាត្រា ២៨ នៃសេចក្តីព្រាងច្បាប់នេះ សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះបានលើកយករឿងរ៉ាវនៃការអភិរក្ស និងការលើកកម្ពស់តម្លៃចម្រៀង Xoan នៅខេត្ត Phu Tho ដើម្បីបញ្ជាក់ឱ្យកាន់តែច្បាស់អំពីតួនាទីរបស់សិប្បករ និងសហគមន៍។

នៅឆ្នាំ ២០១១ អង្គការ UNESCO បានចុះបញ្ជីចម្រៀង Xoan ទៅក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបីដែលត្រូវការការការពារជាបន្ទាន់។

នៅសង្កាត់ Xoan An Thai សិប្បករ លោកស្រី Nguyen Thi Lich បានព្យាយាមបង្ហាត់បង្រៀនបទចម្រៀងនីមួយៗដល់យុវជនជំនាន់ក្រោយយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ដែលបានរួមចំណែករក្សានូវជីវិតរស់រវើកនៃប្រភេទសិល្បៈប្រពៃណីនេះ។

រហូតដល់ឆ្នាំ ២០១៧ នៅពេលដែលចម្រៀង Xoan ត្រូវបានផ្ទេរទៅក្នុងបញ្ជីតំណាងនៃបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបីនៃមនុស្សជាតិ ខេត្ត Phu Tho មានអ្នកបន្តវេនចំនួន ៦២ រូប ដែលមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការបង្ហាត់បង្រៀនដល់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។

យោងតាមសមាជិករដ្ឋសភា លោកស្រី Phan Thi Thuy Linh លទ្ធផលខាងលើបានបង្ហាញឱ្យឃើញពីអត្ថន័យនៃការវិនិយោគប្រកបដោយភាពអត់ធ្មត់ចំពោះសិប្បករ និងសកម្មភាពបង្ហាត់បង្រៀន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះបីជាមានគោលនយោបាយគាំទ្រជាក់លាក់រួចហើយក៏ដោយ ក៏សេចក្តីព្រាងច្បាប់នេះនៅតែចាំបាច់ត្រូវបញ្ជាក់ឱ្យបានច្បាស់លាស់អំពីប្រភពធនធានហិរញ្ញវត្ថុប្រកបដោយស្ថិរភាព ដើម្បីឱ្យការងារបង្ហាត់បង្រៀនមុខរបរត្រូវបានរក្សាជាប្រចាំ។

សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះបានលើកជាបញ្ហាថា នៅពេលដែលចម្រៀង Xoan ត្រូវបាននាំយកឡើងលើឆាក និងក្លាយជាផលិតផលបម្រើវិស័យទេសចរណ៍ ចាំបាច់ត្រូវកំណត់ថាតើចំណែកប្រាក់ចំណូលណាខ្លះនឹងត្រូវបង្វែរត្រឡប់មកឱ្យសហគមន៍វិញ ដើម្បីឱ្យសិប្បករបន្តបើកថ្នាក់រៀន និងបង្ហាត់បង្រៀនដល់មនុស្សជំនាន់បន្តបន្ទាប់ទៀត។

ចេញពីចំណុចនេះ សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះបានស្នើឱ្យធ្វើឱ្យមានលក្ខណៈជាក់ស្តែងនៅក្នុងមាត្រា ១១ នូវយន្តការសម្រាប់ឱ្យមូលដ្ឋានបញ្ជាទិញសកម្មភាពបង្ហាត់បង្រៀនមុខរបរតាមផែនការរយៈពេលច្រើនឆ្នាំ ដោយគាំទ្រទាំងអ្នកបង្រៀន និងអ្នករៀននៅតាមសង្កាត់ចម្រៀង និងភូមិសិប្បកម្មដោយផ្ទាល់។

ប្រសិទ្ធភាពនៃគោលនយោបាយមិនគួរវាយតម្លៃតែតាមរយៈចំនួនថ្នាក់រៀន ឬចំនួនអ្នកចូលរួមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែចាំបាច់ត្រូវផ្អែកលើបទចម្រៀង បច្ចេកទេស និងចំណេះដឹងទាំងឡាយដែលអ្នករៀនចេះចាំយ៉ាងពិតប្រាកដ ព្រមទាំងត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយសហគមន៍ដែលជាម្ចាស់បេតិកភណ្ឌ។

ចំពោះមាត្រា ២៨ ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងគម្រោងដែលត្រូវបានស្នើសុំការគាំទ្រពីថវិការដ្ឋ ដើម្បីធ្វើអាជីវកម្មបែបពាណិជ្ជកម្មដោយផ្ទាល់លើបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ជាក់លាក់មួយ សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះបានស្នើថា ធុរកិច្ចត្រូវតែមានកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយសហគមន៍ដែលជាម្ចាស់បេតិកភណ្ឌ។

កិច្ចព្រមព្រៀងចាំបាច់ត្រូវកំណត់ឱ្យបានច្បាស់លាស់នូវវិសាលភាព ទម្រង់នៃការធ្វើអាជីវកម្ម និងអ្នកតំណាងដែលជ្រើសរើសដោយសហគមន៍ ព្រមទាំងកំណត់ជាក់លាក់នូវចំណែកប្រាក់ចំណូលដែលត្រូវលៃលកសម្រាប់សកម្មភាពបង្ហាត់បង្រៀនមុខរបរផងដែរ។

យោងតាមសមាជិករដ្ឋសភារូបនេះ ចាំបាច់ត្រូវបញ្ជាក់ឱ្យបានច្បាស់លាស់អំពីវិធីសាស្ត្រគណនាចំណែកវិភាគទាន មុខសញ្ញាទទួល គោលបំណងនៃការប្រើប្រាស់ និងយន្តការឃ្លាំមើលរបស់សហគមន៍ ដើម្បីធានាថាប្រភពធនធានពិតជាបម្រើដល់ការងារអភិរក្ស និងការផ្ទេរបេតិកភណ្ឌយ៉ាងពិតប្រាកដ។

ជាពិសេស ចំពោះបេតិកភណ្ឌទាំងឡាយណាដែលប្រឈមនឹងហានិភ័យនៃការបាត់បង់ រដ្ឋនៅតែចាំបាច់ត្រូវធានាថវិកាការពារ ទោះបីជានៅពេលដែលបេតិកភណ្ឌនោះមិនទាន់បង្កើតប្រាក់ចំណូលក៏ដោយ។

ពីព្រោះយោងតាមសមាជិករដ្ឋសភារូបនេះ តម្លៃបេតិកភណ្ឌមិនអាចមើលឃើញតែតាមរយៈលទ្ធភាពនៃការធ្វើពាណិជ្ជកម្មប៉ុណ្ណោះទេ ហើយការងារអភិរក្សមិនគួរពឹងផ្អែកទាំងស្រុងទៅលើប្រភពចំណូលពីការធ្វើអាជីវកម្មសេដ្ឋកិច្ចនោះឡើយ។

សមាជិករដ្ឋសភា លោកស្រី Phan Thi Thuy Linh បានសង្កត់ធ្ងន់ថា ការថែរក្សាអត្តសញ្ញាណមិនត្រឹមតែបញ្ឈប់ត្រឹមការទទួលស្គាល់គោរមងារប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែចាំបាច់ត្រូវបង្កលក្ខណៈងាយស្រួលដើម្បីឱ្យអ្នកកាន់កាប់បេតិកភណ្ឌអាចចិញ្ចឹមជីវិតបានដោយមុខរបររបស់ខ្លួនផ្ទាល់។

ដោយរំលឹកឡើងវិញអំពីដំណើរការសាកល្បងគំនូរខ្មុកម្រ័ក្សណ៍នៅសាលាវិចិត្រសិល្បៈឥណ្ឌូចិនកាលពីមុន និងដំណើរនៃការអភិរក្សចម្រៀង Xoan នៅខេត្ត Phu Tho សមាជិករដ្ឋសភារូបនេះយល់ឃើញថា ការអភិវឌ្ឍនៃវប្បធម៌ចាំបាច់ត្រូវចិញ្ចឹមបីបាច់ដោយប្រភពធនធាន ពេលវេលា និងជំនឿទុកចិត្តលើសមត្ថភាពច្នៃប្រឌិត។

ហេតុដូច្នេះ សេចក្តីព្រាងច្បាប់នេះចាំបាច់ត្រូវបង្កលក្ខណៈងាយស្រួលដើម្បីឱ្យអ្នកច្នៃប្រឌិតអាចសាកល្បងគំនិតរបស់ខ្លួន ទោះបីជានៅពេលមិនទាន់មានផលិតផលសម្រេចក៏ដោយ ព្រមទាំងជួយឱ្យសិប្បករ និងសហគមន៍មានប្រភពធនធានដើម្បីបន្តប្រតិបត្តិ ច្នៃប្រឌិត និងបង្ហាត់បង្រៀនមុខរបរ។

មតិយោបល់នានានៅក្នុងកិច្ចពិភាក្សាបានបង្ហាញឱ្យឃើញថា តម្រូវការនៃការកែលម្អច្បាប់ស្តីពីការអភិវឌ្ឍឧស្សាហកម្មវប្បធម៌ឱ្យបានពេញលេញ មិនមែនស្ថិតនៅលើការចេញគោលនយោបាយអនុគ្រោះបន្ថែមទៀត ឬការពង្រីកទីផ្សារសម្រាប់ផលិតផលវប្បធម៌ប៉ុណ្ណោះទេ។

អ្វីដែលសំខាន់ជាងនេះទៅទៀត គោលនយោបាយចាំបាច់ត្រូវកំណត់យន្តការប្រកបដោយសុខដុមរមនារវាងការទាញយកតម្លៃសេដ្ឋកិច្ច និងការការពារសិទ្ធិផលប្រយោជន៍របស់អ្នកដែលបង្កើត ថែរក្សា និងផ្ទេរបេតិកភណ្ឌ។

នៅពេលដែលសហគមន៍ត្រូវបានចូលរួមសម្រេចចិត្ត ទទួលបានការចែករំលែកផលប្រយោជន៍ពីសកម្មភាពពាណិជ្ជកម្ម និងមានប្រភពធនធានប្រកបដោយស្ថិរភាពដើម្បីបង្ហាត់បង្រៀនមុខរបរ តម្លៃវប្បធម៌ប្រពៃណីទាំងឡាយទើបមានលក្ខខណ្ឌបន្តត្រូវបានអភិរក្ស និងលើកកម្ពស់។

នោះក៏ជាមូលដ្ឋានគ្រឹះសម្រាប់ឱ្យឧស្សាហកម្មវប្បធម៌អភិវឌ្ឍប្រកបដោយចីរភាព បង្កើតមុខរបរចិញ្ចឹមជីវិតបន្ថែមជូនប្រជាពលរដ្ឋ ប៉ុន្តែនៅតែរក្សាបាននូវអត្តសញ្ញាណ និងតម្លៃដើមរបស់បេតិកភណ្ឌដដែល៕

ខេត្ត Cao Bang អភិវឌ្ឍទេសចរណ៍តំបន់ព្រំដែនផ្សារភ្ជាប់នឹងអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ ខេត្ត Cao Bang អភិវឌ្ឍទេសចរណ៍តំបន់ព្រំដែនផ្សារភ្ជាប់នឹងអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌
យុគសម័យ - ជាមួយនឹងបណ្តាគោលដៅទេសចរណ៍ល្បីល្បាញដូចជា ទឹកធ្លាក់ Ban Gioc រូងភ្នំ Nguom Ngao និងភូមិថ្ម Khuoi Ky ឃុំ Dam Thuy (ខេត្ត Cao Bang) កំពុងជំរុញការអភិវឌ្ឍផលិតផលទេសចរណ៍នានាដែលផ្សារភ្ជាប់នឹងវប្បធម៌ក្នុងតំបន់ កែលម្អគុណភាពសេវាកម្ម និងពង្រីកការពិសោធជាក់ស្តែង សំដៅទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរឱ្យស្នាក់នៅបានយូរជាងមុន។
ខេត្ត Cao Bang អភិវឌ្ឍទេសចរណ៍សហគមន៍តាមបណ្តោយទន្លេ Bac Vong ខេត្ត Cao Bang អភិវឌ្ឍទេសចរណ៍សហគមន៍តាមបណ្តោយទន្លេ Bac Vong
យុគសម័យ - ចាប់ពីផ្សារណាត់ Thong Hue វិហារ Long Vuong រហូតដល់ទឹកធ្លាក់ Thoong Ma ឃុំ Doai Duong (ខេត្ត Cao Bang) កំពុងកសាងខ្សែទស្សនាសិក្សាស្វែងយល់ពិសោធជាក់ស្តែង ដែលផ្សារភ្ជាប់នឹងទេសភាពធម្មជាតិ និងវប្បធម៌ប្រពៃណីរបស់បងប្អូនជនជាតិ Tay និង Nung។ ខ្សែទេសចរណ៍នេះត្រូវបានរំពឹងថានឹងតភ្ជាប់ជាមួយទឹកធ្លាក់ Ban Gioc បង្កើតជម្រើសបន្ថែមសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរ និងរួមចំណែកដល់ការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចមូលដ្ឋាន។

ឌឹកអាញ់

មតិពីមិត្តអ្នកអាន

ព័ត៌មានថ្មីៗ

ការអភិវឌ្ឍឧស្សាហកម្មវប្បធម៌ផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងសិទ្ធិផលប្រយោជន៍របស់សហគមន៍
ខេត្ត Ninh Binh អភិវឌ្ឍទេសចរណ៍បទពិសោធន៍នៅតាមភូមិសិប្បកម្ម
គោលនយោបាយទេសចរណ៍ត្រូវតែបង្កើតផលប្រយោជន៍ជូនសហគមន៍
វៀតណាម - ម៉ាឡេស៊ី មានសក្តានុពលសហប្រតិបត្តិការអភិវឌ្ឍមនុស្សយន្ត
យុវជនវៀតណាម - ឡាវ - កម្ពុជា ស្នើដំណោះស្រាយបង្កើនការតភ្ជាប់

អានច្រើនបំផុត

ខេត្ត Cao Bang អភិវឌ្ឍទេសចរណ៍សហគមន៍តាមបណ្តោយទន្លេ Bac Vong
ភូមិ Bom Bo អភិវឌ្ឍទេសចរណ៍ចេញពីអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ Xtieng
កម្ពុជាដាក់ឱ្យអនុវត្តយុទ្ធសាស្ត្រអភិរក្សបេតិកភណ្ឌខ្មែរ ដំណាក់កាល ២០២៦ - ២០៣០
ខេត្ត Cao Bang អភិវឌ្ឍទេសចរណ៍តំបន់ព្រំដែនផ្សារភ្ជាប់នឹងអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌
ទីក្រុង Ha Noi ស្វែងរកឱកាសពង្រីកទីផ្សារទេសចរណ៍អង់គ្លេស និងអឺរ៉ុប