ដើម្បីឱ្យកម្មាភិបាលហ៊ានគិត ហ៊ានធ្វើ ដោយមិនខ្លាចខុស

អគ្គលេខាបក្ស ប្រធានរដ្ឋ To Lam បានចុះហត្ថលេខាប្រកាសឱ្យប្រើប្រាស់សេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ 24-NQ/TW ចុះថ្ងៃទី ២២ ខែសីហា ឆ្នាំ ២០២៦ ស្តីពីការលើកកម្ពស់ភាពជាអ្នកត្រួសត្រាយ គំរូ ស្មារតីផ្លាស់ប្តូរថ្មី ហ៊ានគិត ហ៊ានធ្វើ ហ៊ានទទួលខុសត្រូវរបស់ជួរកម្មាភិបាល សមាជិកបក្សក្នុងយុគសម័យថ្មី។

ប្រទេសមួយចង់អភិវឌ្ឍទៅបាន មិនអាចពឹងផ្អែកតែលើបុគ្គលទាំងឡាយណាដែលធ្វើត្រឹមត្រូវតាមនីតិវិធី និងបទប្បញ្ញត្តិប៉ុណ្ណោះទេ។ ក្បាលម៉ាស៊ីនរដ្ឋបាលនៅត្រូវការកម្មាភិបាលដែលមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការស្វែងរកវិធីដោះស្រាយបញ្ហាថ្មីៗ ដោះបន្ធូរបណ្តាចំណុចស្ទះដែលយន្តការជាធរមានមិនទាន់គ្របដណ្តប់អស់នៅឡើយ។

បទប្បញ្ញត្តិលេខ 212-QD/TW ចុះថ្ងៃទី ១៧ ខែសីហា ឆ្នាំ ២០២៦ របស់ការិយាល័យនយោបាយ ស្តីពីវិន័យចំពោះអង្គការចាត់តាំងបក្ស និងសមាជិកបក្សដែលល្មើស បានដាក់ចេញនូវមូលដ្ឋានដ៏សំខាន់បន្ថែមទៀតសម្រាប់តម្រូវការនោះ។

ពីព្រោះការកាន់តែលើកទឹកចិត្តឱ្យកម្មាភិបាលមានភាពសកម្ម ច្នៃប្រឌិត ហ៊ានគិត ហ៊ានធ្វើ ក៏កាន់តែត្រូវមើលឃើញឱ្យបានពេញលេញនូវតថភាពជាក់ស្តែងមួយ៖ មិនមែនរាល់ការសម្រេចចិត្តផ្លាស់ប្តូរថ្មីទាំងអស់ សុទ្ធតែបង្កើតបានជាលទ្ធផលឥតខ្ចោះភ្លាមៗនោះឡើយ។

ប្រសិនបើរាល់ហានិភ័យទាំងអស់សុទ្ធតែត្រូវបានវាយតម្លៃដោយគ្រាន់តែផ្អែកលើលទ្ធផលចុងក្រោយ ឱ្យតែមានការខូចខាត ឬមិនទាន់សម្រេចបានលទ្ធផលដូចការរំពឹងទុក គឺទម្លាក់កំហុសទទួលខុសត្រូវ ដោយមិនគិតគូរពិចារណាដល់ចេតនា កាលៈទេសៈ សមត្ថកិច្ច របៀបធ្វើសេចក្តីសម្រេចចិត្ត និងដំណើរការនៃការអនុវត្តនោះ ផ្នត់គំនិត «មិនធ្វើប្រសើរជាងធ្វើ ពីព្រោះធ្វើអាចនឹងខុស» នឹងងាយលេចឡើងជាមិនខាន។

ចំណុចគួរឱ្យព្រួយបារម្ភ ហេតុដូច្នេះហើយ មិនត្រឹមតែជាការដែលកម្មាភិបាលប្រព្រឹត្តកំហុសឆ្គងក្នុងដំណើរការបំពេញការងារប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាការដែលកម្មាភិបាលមិនហ៊ានធ្វើអ្វីសោះដោយសារតែខ្លាចខុស។

ត្រូវតែបែងចែកឱ្យដាច់ស្រឡះរវាងកំហុសឆ្គងល្មើសច្បាប់ និងហានិភ័យនៃការផ្លាស់ប្តូរថ្មី

គំនិតផ្តួចផ្តើមថ្មីៗជាញឹកញាប់តែងតែលេចឡើងចំកន្លែងដែលបទប្បញ្ញត្តិជាធរមានមិនទាន់ដោះស្រាយបានពេញលេញនូវតម្រូវការជាក់ស្តែង។

នៅក្នុងករណីទាំងនោះ អ្នកដឹកនាំ ឬកម្មាភិបាលដែលអនុវត្តផ្ទាល់ ត្រូវតែអនុវត្តបត់បែនតាមមាគ៌ា រិះរកវិធីដោះបន្ធូរចំណុចគន្លឹះ និងជ្រើសរើសជម្រើសទាំងឡាយណាដែលមិនធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ការសាកល្បងពីមុនមក។

អ្នកដែលមានភាពសកម្ម និងច្នៃប្រឌិត តែងតែមិនព្រមទទួលយកការបន្តរក្សារបៀបធ្វើចាស់ៗនៅពេលដែលវាលែងសមស្របទៀតហើយនោះទេ។ ពួកគេអាចនឹងចោទជាសំនួរខុសប្លែកពីមនុស្សភាគច្រើន ស្នើឡើងនូវវិធីសាស្ត្រខិតជិតថ្មី និងស្វែងរកផ្លូវផ្សេងដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហា។

ភាពខុសប្លែកគ្នា ជាការពិតណាស់ មិនមែនមានន័យស្មើនឹងភាពត្រឹមត្រូវនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើភាពខុសប្លែកគ្នានោះត្រូវបានគេសម្លឹងមើលភ្លាមៗដោយការរើសអើង អ្នកដែលមានសមត្ថភាព និងគំនិតថ្មីៗអាចនឹងត្រូវរឹតត្បិត ឬត្រូវបានធ្វើឱ្យបាត់បង់ប្រសិទ្ធភាព។

នៅពេលនោះ ការខាតបង់មិនត្រឹមតែធ្លាក់ទៅលើបុគ្គលប៉ុណ្ណោះទេ។ អង្គការចាត់តាំងអាចនឹងបាត់បង់មនុស្សម្នាក់ដែលមានសមត្ថភាពដោះស្រាយការងារលំបាក ក្បាលម៉ាស៊ីនរដ្ឋបាលបាត់បង់កម្លាំងចលករនៃការផ្លាស់ប្តូរថ្មី ហើយសង្គមជាតិអាចនឹងខកខានឱកាសនៃការអភិវឌ្ឍ។

ហេតុដូច្នេះហើយ ការវាយតម្លៃប្រកបដោយយុត្តិធម៌ ទាមទារឱ្យមានការបែងចែកឱ្យដាច់រវាងចំណុចខ្វះខាតដែលត្រូវកែលម្អ ជាមួយនឹងសមត្ថភាពដែលត្រូវលើកកម្ពស់ កំហុសឆ្គងដែលត្រូវចាត់ការ ជាមួយនឹងហានិភ័យនៃការផ្លាស់ប្តូរថ្មី អំពើដើម្បីផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ជាមួយនឹងការសម្រេចចិត្តដែលកើតចេញពីផលប្រយោជន៍រួម។

នៅក្នុងការអនុវត្តជាក់ស្តែង ធ្លាប់មានកម្មាភិបាល និងថ្នាក់ដឹកនាំមូលដ្ឋាន អង្គភាពមួយចំនួន នៅចំពោះមុខការលំបាកដែលយន្តការ និងគោលនយោបាយមិនទាន់ដោះស្រាយបាន បានស្វែងរកវិធីអនុវត្តបត់បែន រហូតដល់ «ទម្លុះរបងច្បាប់» អនុវត្តការងារទាំងឡាយដែលមិនធ្លាប់មានគំរូពីមុនមក ដើម្បីដោះបន្ធូរការជាប់គាំង និងបង្កើតបាននូវលទ្ធផលជាវិជ្ជមាន។

ប៉ុន្តែការសម្រេចចិត្តមួយដែលត្រូវបានដាក់ចេញនៅក្នុងកាលៈទេសៈបន្ទាន់ សំដៅដោះស្រាយចំណុចស្ទះ អាចនឹងត្រូវបានគេមើលឃើញខុសប្លែកគ្នាឆ្ងាយណាស់ ប្រសិនបើក្រោយមកមានការកើតឡើងនូវផលវិបាកក្រៅការរំពឹងទុក។ អ្វីដែលធ្លាប់ត្រូវបានចាត់ទុកថា «មិនធ្លាប់មានគំរូពីមុនមក» ប្រឈមនឹងហានិភ័យនៃការត្រូវគេមើលឃើញថាជា «មិនត្រឹមត្រូវតាមបទប្បញ្ញត្តិ»។ ភាពបត់បែនក្នុងការដោះស្រាយស្ថានការណ៍ អាចត្រូវបានចាត់ទុកថា «មិនគោរពតាមនីតិវិធី និងបែបបទ»។

ប្រការនោះមិនមែនមានន័យថា មើលស្រាលតួនាទីនៃការអធិការកិច្ច ត្រួតពិនិត្យ និងឃ្លាំមើលនោះឡើយ។

ផ្ទុយទៅវិញ ការកាន់តែជំរុញការផ្លាស់ប្តូរថ្មី ក៏កាន់តែត្រូវពង្រឹងការត្រួតពិនិត្យ និងឃ្លាំមើល។ ប៉ុន្តែការត្រួតពិនិត្យមិនអាចគ្រាន់តែឈប់ត្រឹមការផ្ទៀងផ្ទាត់នីតិវិធី និងបែបបទប៉ុណ្ណោះទេ គឺថែមទាំងត្រូវគិតគូរពិចារណាដល់កាលៈទេសៈ គោលដៅ ចេតនា សមត្ថកិច្ច លទ្ធភាពគ្រប់គ្រងហានិភ័យ និងការដោះស្រាយផលវិបាកផងដែរ។

អ្វីដែលសំខាន់បំផុត គឺត្រូវតែបែងចែកឱ្យដាច់រវាងអំពើចេតនាធ្វើផ្ទុយដើម្បីកេងចំណេញផ្ទាល់ខ្លួន ជាមួយនឹងហានិភ័យទាំងឡាយដែលកើតឡើងនៅក្នុងដំណើរការផ្លាស់ប្តូរថ្មីដើម្បីផលប្រយោជន៍រួម។

ការត្រួតពិនិត្យមិនត្រឹមតែដើម្បីស្វែងរកកំហុសឆ្គងនោះទេ

ការងារអធិការកិច្ច ត្រួតពិនិត្យ និងឃ្លាំមើល មិនមែនសំដៅត្រឹមតែរកឱ្យឃើញនូវចំណុចខុសឆ្គងប៉ុណ្ណោះឡើយ។

ប្រព័ន្ធត្រួតពិនិត្យប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពមួយ ក៏ត្រូវតែទទួលស្គាល់នូវចំណុចត្រឹមត្រូវដើម្បីការពារ ចំណុចថ្មីដើម្បីលើកទឹកចិត្ត និងភាពមិនសមស្របនៃយន្តការដើម្បីស្នើឱ្យមានការកែសម្រួល។

នៅពេលនោះ ការងារអធិការកិច្ច ត្រួតពិនិត្យ និងឃ្លាំមើល នឹងទើបតែរួមចំណែកធានានូវវិន័យ និងសណ្តាប់ធ្នាប់ ផង ព្រមទាំងបង្កើតលំហចាំបាច់សម្រាប់ការផ្លាស់ប្តូរថ្មី និងពង្រឹងទំនុកចិត្តសម្រាប់អ្នកដែលហ៊ានគិត ហ៊ានធ្វើ ដើម្បីផលប្រយោជន៍រួម ផងដែរ។

បទប្បញ្ញត្តិលេខ 212-QD/TW បានសង្កត់ធ្ងន់ថា នៅពេលពិចារណាវិន័យ ត្រូវតែផ្អែកលើខ្លឹមសារ ចេតនា លក្ខណៈ កម្រិត ផលវិបាក មូលហេតុនៃការល្មើស កាលៈទេសៈជាក់ស្តែង បណ្តាស្ថានទម្ងន់ទោស និងស្ថានសម្រាលទោស ស្មារតីនៃការរិះគន់ខ្លួនឯង ការទទួលយកការរិះគន់ និងលទ្ធផលនៃការកែប្រែ ដោះស្រាយផលវិបាក។

វិធីសាស្ត្រនៃការខិតជិតនេះមានអត្ថន័យពិសេសយ៉ាងក្រៃលែងចំពោះករណីទាំងឡាយណាដែលមានធាតុផ្សំនៃការផ្លាស់ប្តូរថ្មី និងការច្នៃប្រឌិត។

បុគ្គលម្នាក់ដែលមានចេតនាធ្វើខុសដើម្បីកេងចំណេញផ្ទាល់ខ្លួន និងបុគ្គលម្នាក់ទៀតដែលអនុវត្តការងារថ្មីមួយដើម្បីផលប្រយោជន៍រួម ប៉ុន្តែកើតមានចំណុចខ្វះខាតក្នុងដំណើរការអនុវត្ត មិនអាចគ្រាន់តែដោយសារមានលទ្ធផលអវិជ្ជមានដូចគ្នា បែរជាត្រូវទទួលរងការវាយតម្លៃដូចគ្នាទាំងស្រុងនោះឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការលើកទឹកចិត្តឱ្យផ្លាស់ប្តូរថ្មីមិនមែនមានន័យស្មើនឹងការលើកលែងការទទួលខុសត្រូវនោះទេ។

អ្នកដែលហ៊ានគិត ហ៊ានធ្វើ នៅតែត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្លួន។ ការច្នៃប្រឌិតមិនមែនធ្វើឡើងតាមទំនើងចិត្តឡើយ។ ការទម្លុះទម្លាយមិនមែនមានន័យថានៅក្រៅវិន័យនោះទេ។ ផលប្រយោជន៍រួមមិនអាចក្លាយជាហេតុផលដើម្បីមើលរំលងគោលការណ៍បានឡើយ។

ក្នុងទិសដៅផ្ទុយមកវិញ វិន័យក៏មិនអាចក្លាយជាក្តីព្រួយបារម្ភប្រចាំកាយដែលធ្វើឱ្យកម្មាភិបាលជ្រើសរើសផ្លូវសុវត្ថិភាព និងគេចវេះពីការងារលំបាកៗនោះដែរ។

អ្វីដែលចាំបាច់ គឺយន្តការវាយតម្លៃប្រកបដោយសត្យានុម័ត ពហុវិមាត្រ ដែលមានលទ្ធភាពកំណត់បានត្រឹមត្រូវនូវចេតនា ការទទួលខុសត្រូវ និងសារជាតិពិតនៃករណីនីមួយៗ។

វិន័យអយុត្តិធម៌ និងខុសឆ្គង ត្រូវតែត្រូវបានកែតម្រូវ

ខ្លឹមសារគួរឱ្យកត់សម្គាល់មួយនៃបទប្បញ្ញត្តិលេខ 212-QD/TW គឺការកំណត់ជាក់លាក់អំពីការដោះស្រាយករណីអង្គការចាត់តាំងបក្ស និងសមាជិកបក្សដែលរងវិន័យដោយអយុត្តិធម៌ និងខុសឆ្គង។

តាមនោះ អង្គការចាត់តាំងបក្សដែលបានចេញសេចក្តីសម្រេចដាក់វិន័យ ត្រូវតែលុបចោល ឬផ្លាស់ប្តូរសេចក្តីសម្រេចឱ្យបានសមស្រប រៀបចំការសុំទោស និងស្តារសិទ្ធិផលប្រយោជន៍ឡើងវិញជូនអង្គការចាត់តាំងបក្ស និងសមាជិកបក្សដែលរងវិន័យដោយអយុត្តិធម៌។

ប្រសិនបើអង្គការចាត់តាំងបក្សនោះមិនអនុវត្តទេ អង្គការចាត់តាំងបក្សថ្នាក់លើដែលមានសមត្ថកិច្ចនឹងធ្វើសេចក្តីសម្រេច ព្រមទាំងពិចារណាការទទួលខុសត្រូវរបស់អង្គការចាត់តាំងបក្សដែលបានចេញសេចក្តីសម្រេចដាក់វិន័យដោយអយុត្តិធម៌ និងខុសឆ្គងនោះ។ ក្នុងករណីមានការល្មើសដល់កម្រិតដែលត្រូវទទួលវិន័យ គឺត្រូវចាត់ការតាមបទប្បញ្ញត្តិ។

នេះមិនត្រឹមតែជានីតិវិធីកែតម្រូវខាងបច្ចេកទេសប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងដាក់ការទទួលខុសត្រូវទៅលើស្ថាប័នអនុវត្តអំណាចផ្ទាល់ ក្នុងការធានានូវយុត្តិធម៌។

សេចក្តីសម្រេចដាក់វិន័យដោយអយុត្តិធម៌ និងខុសឆ្គងមួយ អាចជះឥទ្ធិពលដល់ឱកាសការងារ កិត្យានុភាព និងទំនុកចិត្តរបស់បុគ្គលដែលរងវិន័យ។ ហេតុដូច្នេះហើយ ផលវិបាករបស់វា មិនអាចគ្រាន់តែត្រូវបានដោះស្រាយតាមរយៈការប្រជុំមួយ ឬការស្នើឱ្យ «ដកពិសោធន៍» នោះឡើយ។

ការលុបចោល ឬការកែសម្រួលសេចក្តីសម្រេច ការសុំទោស និងការស្តារសិទ្ធិផលប្រយោជន៍ឡើងវិញ បានអះអាងនូវតម្រូវការចាត់ការយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ចំពោះការល្មើស ប៉ុន្តែទន្ទឹមនឹងនោះ ត្រូវតែការពារការពិតជាក់ស្តែង និងយុត្តិធម៌។

ចំពោះកម្មាភិបាលដែលហ៊ានគិត ហ៊ានធ្វើ យន្តការនេះមានអត្ថន័យពិសេសយ៉ាងក្រៃលែង។ ពួកគេត្រូវតែទទួលយកថា ការផ្លាស់ប្តូរថ្មីតែងតែដើរទន្ទឹមគ្នាជាមួយនឹងលទ្ធភាពប្រឈមមុខនឹងហានិភ័យ ប៉ុន្តែក៏ត្រូវការនូវជំនឿជាក់ថា ប្រសិនបើត្រូវគេសន្និដ្ឋានដោយអយុត្តិធម៌ ឬខុសឆ្គង សិទ្ធិផលប្រយោជន៍ និងកិត្តិយសរបស់ពួកគេ នឹងមានយន្តការដើម្បីត្រូវបានស្តារឡើងវិញ។

ការការពារកម្មាភិបាលដែលហ៊ានគិត ហ៊ានធ្វើ មិនមែនមានន័យថា ការពារពួកគេឱ្យរួចផុតពីរាល់កំហុសឆ្គងនោះឡើយ។ អ្វីដែលចាំបាច់ត្រូវការពារ គឺកម្លាំងចលករនៃការផ្លាស់ប្តូរថ្មី ស្មារតីទទួលខុសត្រូវ និងបណ្តាសកម្មភាពទាំងឡាយដែលកើតចេញពីផលប្រយោជន៍រួមយ៉ាងពិតប្រាកដ។

ស្ថាប័នប្រកបដោយយុត្តិធម៌មួយ ដើម្បីលើកទឹកចិត្តដល់ការផ្លាស់ប្តូរថ្មី

ប្រទេសជាតិត្រូវការមនុស្សទាំងឡាយណាដែលត្រៀមខ្លួនជាស្រេចក្នុងការដើរចេញពីផ្លូវចាស់ៗ ស្វែងរកជម្រើសថ្មីសម្រាប់បញ្ហាថ្មីៗ។

អ្វីដែលពួកគេត្រូវការ មិនមែនជា «លិខិតលើកលែងទោស» មួយសន្លឹកនោះឡើយ ប៉ុន្តែគឺជាយន្តការមួយដែលមានភាពច្បាស់លាស់គ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីដឹងពីបន្ទាត់ព្រំដែនរវាងការផ្លាស់ប្តូរថ្មី ជាមួយនឹងការធ្វើតាមទំនើងចិត្ត រវាងហានិភ័យសត្យានុម័ត ជាមួយនឹងការល្មើសច្បាប់ និងរវាងសកម្មភាពដើម្បីផលប្រយោជន៍រួម ជាមួយនឹងអំពើកេងចំណេញផ្ទាល់ខ្លួន។

នៅពេលដែលការធ្វើត្រឹមត្រូវដើម្បីផលប្រយោជន៍រួមត្រូវបានការពារ ការធ្វើខុសដោយសារផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនត្រូវបានចាត់ការ និងករណីទាំងឡាយណាដែលរងការសន្និដ្ឋានដោយអយុត្តិធម៌ និងខុសឆ្គង មានយន្តការដើម្បីត្រូវបានលាងជម្រះភាពស្អាតស្អំ សុំទោស និងស្តារសិទ្ធិផលប្រយោជន៍ឡើងវិញនោះ កម្មាភិបាលទើបមានទំនុកចិត្តបន្ថែមទៀតដើម្បីធ្វើសកម្មភាព។

ការមិនបណ្តោយឱ្យផ្នត់គំនិតខ្លាចខុស ក្លាយជារបាំងរារាំងដល់ការផ្លាស់ប្តូរថ្មី ហេតុដូច្នេះហើយ មិនមែនមានន័យស្មើនឹងការបន្ធូរបន្ថយវិន័យនោះឡើយ។ នោះគឺជាតម្រូវការក្នុងការកសាងយន្តការវិន័យប្រកបដោយយុត្តិធម៌ សត្យានុម័ត ម៉ឺងម៉ាត់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទប់ស្កាត់កំហុសឆ្គង ប៉ុន្តែក៏មានលក្ខណៈវិទ្យាសាស្ត្រគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីកុំឱ្យបំបាត់ចោលការច្នៃប្រឌិត។

ផ្អែកលើមូលដ្ឋានគ្រឹះនោះតែមួយគត់ ទើបស្មារតីហ៊ានគិត ហ៊ានធ្វើ ហ៊ានទទួលខុសត្រូវ និងហ៊ានទម្លុះទម្លាយ អាចក្លាយជាកម្លាំងចលករពិតប្រាកដនៃការអភិវឌ្ឍ៕

នាយករដ្ឋមន្ត្រីបង្គាប់ឱ្យ “ប្រកាសសង្គ្រាម” ជាមួយការនេសាទ IUU និងកៀងគរប្រភពធនធានអតិបរមាដើម្បីដក “កាតលឿង” យុគសម័យ - ចំពោះមុខតម្រូវការបន្ទាន់ក្នុងការងារប្រឆាំងការនេសាទគ្រឿងសមុទ្រខុសច្បាប់ គ្មានរបាយការណ៍ និងគ្មានបទប្បញ្ញត្តិ (IUU) នាយករដ្ឋមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលលោក Pham Minh Chinh បានបង្គាប់ឱ្យបណ្តាក្រសួង វិស័យ និងខេត្ត ក្រុងជាប់មាត់សមុទ្រចំនួន ២២ ត្រូវកៀងគរពេលវេលា និងប្រភពធនធានឱ្យបានជាអតិបរមា ដើម្បីដាក់ឱ្យអនុវត្តនូវបណ្តាដំណោះស្រាយឱ្យបានស៊ីសង្វាក់គ្នា និងខ្លាំងក្លាបំផុត ដោយដាច់ខាតមិនត្រូវឱ្យមានភាពចន្លោះប្រហោង ឬធ្វើត្រឹមតែជាទម្រង់នៅក្នុងការរៀបចំអនុវត្តនោះឡើយ។

ឧបនាយករដ្ឋមន្ត្រី លោក Nguyen Van Thang៖ កសាងទីផ្សារទ្រព្យសកម្មគ្រីបតូ ប្រកបដោយតម្លាភាព សុវត្ថិភាព ស្របតាមស្តង់ដារអន្តរជាតិ យុគសម័យ - នាព្រឹកថ្ងៃទី ៤ មិថុនា នៅទីស្តីការរដ្ឋភិបាល ឧបនាយករដ្ឋមន្ត្រី លោក Nguyen Van Thang បានទទួលជួបលោក Ben Zhou ស្ថាបនិករួម និងជាអគ្គនាយកប្រតិបត្តិនៃសម្ព័ន្ធក្រុមហ៊ុន Bybit ដែលជាទម្រង់ជួញដូរទ្រព្យសកម្មគ្រីបតូដ៏ធំមួយនៅលើពិភពលោក ដែលបច្ចុប្បន្នមានទីស្នាក់ការកណ្តាលនៅទីក្រុងឌូបៃ។

ម៉ាញដាត