ការផ្សះផ្សាជាតិ - មូលដ្ឋានគ្រឹះផ្សារភ្ជាប់ជនជាតិវៀតណាមនៅឯក្នុងនិងក្រៅប្រទេស

ព្រឹត្តិការណ៍វប្បធម៌ សិល្បៈ និងការជួបសំណេះសំណាលជាមួយសហគមន៍ជនជាតិវៀតណាមនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ក្នុងឱកាសនៃដំណើរទស្សនកិច្ច និងបំពេញការងាររបស់អគ្គលេខាបក្ស ប្រធានរដ្ឋ ក្នុងខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០២៦។

នាថ្ងៃទី ២១ ខែកញ្ញា ក្នុងដំណើរបំពេញបេសកកម្មចូលរួមសម័យពិភាក្សាទូទៅកម្រិតខ្ពស់នៃមហាសន្និបាតអង្គការសហប្រជាជាតិ នីតិកាលទី ៨១ និងអនុវត្តបណ្តាសកម្មភាពទ្វេភាគីនៅសហរដ្ឋអាមេរិក អគ្គលេខាបក្ស ប្រធានរដ្ឋ To Lam រួមជាមួយគណៈប្រតិភូជាន់ខ្ពស់វៀតណាម បានអញ្ជើញចូលរួមកម្មវិធីវប្បធម៌ សិល្បៈ «វៀតណាម៖ ដំណើរមាតុភូមិតាមរយៈភាពយន្ត និងតន្ត្រី» នៅ New York និងជួបសំណេះសំណាលជាមួយសហគមន៍ជនជាតិវៀតណាម។

នៅទីនេះ អគ្គលេខាបក្ស ប្រធានរដ្ឋ បានសង្កត់ធ្ងន់ថា៖ «នៅក្នុងសហគមន៍ មានច្រើនជំនាន់ ច្រើនកាលៈទេសៈ និងការយល់ឃើញផ្សេងៗគ្នាជាច្រើនអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ‘ប្រទេសវៀតណាមតែមួយ ប្រជាជាតិវៀតណាមតែមួយ’ នោះគឺជាសច្ចធម៌ដែលមិនអាចកែប្រែបានឡើយ»។

លោកក៏បានអំពាវនាវដល់សហគមន៍ឱ្យបិទបញ្ចប់អតីតកាល រួមដៃគ្នាកសាងអនាគតជាតិ ដោយចាត់ទុកថានេះមិនត្រឹមតែជាបំណងប្រាថ្នាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាការទទួលខុសត្រូវចំពោះបណ្តាជំនាន់ថ្ងៃក្រោយទៀតផង។

សារនេះបានបន្តអះអាងនូវស្មារតីផ្សះផ្សាជាតិដែលត្រូវបានចែងនៅក្នុងសេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ ២៣។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅលើទំព័រព័ត៌មាន និងវេទិកាមួយចំនួននៅក្រៅប្រទេស បានលេចឡើងនូវការបកស្រាយនានាដែលយល់ឃើញថា មាគ៌ាផ្សះផ្សាជាតិគ្រាន់តែជា «កលល្បិច» ឬការបន្តអំពាវនាវឱ្យមានការផ្សះផ្សាក្រោយរយៈពេលជាង ៥០ ឆ្នាំ បង្ហាញថាគោលនយោបាយនេះមិនមានប្រសិទ្ធភាពនោះឡើយ។

របៀបលើកទឡ្ហីករណ៍បែបនោះ បានកាត់ផ្តាច់ការអំពាវនាវនាពេលបច្ចុប្បន្នចេញពីដំណើរការនៃការកកើត និងការអនុវត្តគោលនយោបាយចំពោះជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេសក្នុងរយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍កន្លងមក។

ជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេសគឺជាផ្នែកមួយដែលមិនអាចកាត់ផ្តាច់ចេញពីសហគមន៍ជាតិ

ទឡ្ហីករណ៍មួយក្នុងចំណោមទឡ្ហីករណ៍ដែលត្រូវបានលើកឡើង គឺថារដ្ឋគ្រាន់តែសម្លឹងមើលសហគមន៍ជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេសជាប្រភពធនធានហិរញ្ញវត្ថុ បញ្ញាញាណ ឬបច្ចេកវិទ្យាតែប៉ុណ្ណោះ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ ២៣ ជាបឋមបានអះអាងថា ជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេសគឺជា «ផ្នែកមួយដែលមិនអាចកាត់ផ្តាច់ចេញពីសហគមន៍បណ្តាជនជាតិវៀតណាម» បន្ទាប់មកទើបកំណត់ថានេះគឺជា «ប្រភពធនធានយុទ្ធសាស្ត្រដ៏សំខាន់មួយ»។

សេចក្តីសម្រេចចិត្តក៏បានដាក់ចេញនូវគោលដៅគាំទ្រឱ្យបងប្អូនជនរួមជាតិមានឋានៈគតិយុត្តរឹងមាំ និងសមាហរណកម្មយ៉ាងស៊ីជម្រៅទៅក្នុងសង្គមនៃប្រទេសសាមី។

នៅក្នុងជំនួបជាមួយអ្នកជំនាញ និងបញ្ញវន្តនៅសហរដ្ឋអាមេរិក អគ្គលេខាបក្ស ប្រធានរដ្ឋ To Lam ក៏បានអះអាងផងដែរថា ការវិលត្រឡប់មកវៀតណាមវិញ ឬការបន្តធ្វើការនៅឯបរទេស «គឺជាជម្រើសផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងវិជ្ជាជីវៈ គ្រួសារ និងកាលៈទេសៈរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗ។ បក្ស និងរដ្ឋគោរពនូវរាល់ជម្រើសទាំងនោះ»។

ខណៈពេលនោះ មតិមួយចំនួនបែរជាបកស្រាយសេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ ២៣ ថាជា «យុទ្ធសាស្ត្រជ្រៀតចូល» សំដៅជះឥទ្ធិពលទៅលើសហគមន៍ជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេសទៅវិញ។

ខ្លឹមសារនៃសេចក្តីសម្រេចចិត្តបានបង្ហាញថា ការងារជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេសត្រូវតែអនុវត្តឱ្យស្របតាមច្បាប់ ទំនៀមទម្លាប់ និងប្រពៃណីរបស់វៀតណាម និងប្រទេសសាមី។ ភារកិច្ចទាំងឡាយដូចជា ការបង្រៀនភាសាវៀតណាម ការតភ្ជាប់បញ្ញវន្ត និងធុរជន ឬកិច្ចការពារពលរដ្ឋ សុទ្ធតែត្រូវបានអនុវត្តដោយបើកចំហ និងផ្អែកលើការស្ម័គ្រចិត្តរបស់សហគមន៍។

បច្ចុប្បន្នមានជនជាតិវៀតណាមជាង ៦,៥ លាននាក់ កំពុងរស់នៅតាមបណ្តាប្រទេស និងដែនដីជាង ១៣០ ដែលក្នុងនោះមានបញ្ញវន្ត និងធុរជនជាច្រើន។ បុគ្គលម្នាក់ៗមានសិទ្ធិជ្រើសរើសរបៀបផ្សារភ្ជាប់ និងរួមចំណែកឱ្យសមស្របទៅនឹងលក្ខខណ្ឌផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។

ការគោរពភាពខុសប្លែកគ្នា ប៉ុន្តែត្រូវស្ថិតក្នុងក្របខ័ណ្ឌនៃច្បាប់

ខ្លឹមសារមួយទៀតនៃសេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ ២៣ ក៏ត្រូវបានអង្គការ និងបុគ្គលមួយចំនួនយកទៅកេងចំណេញ ដើម្បីចាត់ទុកថារដ្ឋ «ចាត់ថ្នាក់» និង «រើសអើង» ចំពោះអ្នកដែលមានទស្សនៈខុសប្លែកគ្នា។

សេចក្តីសម្រេចចិត្តបានលើកឡើងពីការពិតជាក់ស្តែងថា «ផ្នែកតូចមួយនៃជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេស នៅតែមានការរើសអើង ការយល់ដឹង និងសកម្មភាពមិនទាន់សមស្របទៅនឹងផលប្រយោជន៍ជាតិ-ប្រជាជន រហូតដល់មានសកម្មភាពបំផ្លាញទំនាក់ទំនងកិច្ចសហប្រតិបត្តិការមិត្តភាពរវាងវៀតណាម និងបណ្តាប្រទេសសាមី បង្កការបែកបាក់នៅក្នុងសហគមន៍ជនជាតិវៀតណាម»។

ចេញពីខ្លឹមសារនេះ មតិមួយចំនួនបានយកភាពខុសប្លែកគ្នាក្នុងទស្សនៈ ទៅបូកបញ្ចូលគ្នាជាទង្វើល្មើសច្បាប់។

ក្នុងការអនុវត្តជាក់ស្តែង ការចូលរួមមតិលើគោលនយោបាយ ការរិះគន់ប្រកបដោយការស្ថាបនា និងការលើកឡើងនូវទស្សនៈខុសៗគ្នា នៅតែត្រូវបានអនុវត្តតាមរយៈវេទិកា និងសន្និសីទជាច្រើន។

នៅក្នុងជំនួបជាមួយអ្នកជំនាញ និងបញ្ញវន្តនៅសហរដ្ឋអាមេរិក អគ្គលេខាបក្ស ប្រធានរដ្ឋ ក៏បានស្នើឱ្យបង្កើតច្រកទាក់ទងច្បាស់លាស់មួយ ដើម្បីឱ្យអាណិកជនបន្តផ្ញើមតិយោបល់ចូលរួមចំណែកក្រោយជំនួបនេះ និងមានបំណងចង់ឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរយោបល់គ្នាយ៉ាងទូលំទូលាយបន្ថែមទៀត។

ចំណុចដែលចាំបាច់ត្រូវបែងចែកឱ្យដាច់ស្រឡះ គឺបន្ទាត់ព្រំដែនរវាងការមិនចុះសម្រុងគ្នាក្នុងទស្សនៈ និងទង្វើដែលត្រូវបានច្បាប់កំណត់ថាជាបទល្មើស។

ច្បាប់វៀតណាមគ្មានបទបញ្ញត្តិដាក់ទោសចំពោះការចូលរួមផ្តល់មតិ ឬការរិះគន់ផ្ដល់យោបល់នោះឡើយ។ ការចាត់ការតាមផ្លូវព្រហ្មទណ្ឌ គឺត្រូវបានអនុវត្តចំពោះតែអំពើណាដែលក្រមព្រហ្មទណ្ឌបានកំណត់ថាជាបទល្មើសប៉ុណ្ណោះ។

គោលការណ៍ដែលថាសិទ្ធិសេរីភាពនៃការបញ្ចេញមតិត្រូវដើរទន្ទឹមគ្នាជាមួយនឹងការទទួលខុសត្រូវ ក៏ត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងកតិកាសញ្ញាអន្តរជាតិស្តីពីសិទ្ធិពលរដ្ឋ និងសិទ្ធិនយោបាយផងដែរ។ មាត្រា ១៩ នៃកតិកាសញ្ញានេះទទួលស្គាល់ថាសិទ្ធិសេរីភាពនៃការបញ្ចេញមតិអាចស្ថិតនៅក្រោមកម្រិតកំណត់មួយចំនួនដែលកំណត់ដោយច្បាប់ សំដៅការពារសន្តិសុខជាតិ និងសណ្តាប់ធ្នាប់សាធារណៈ។

មាគ៌ាផ្សះផ្សាត្រូវបានបន្តវេនឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលជាច្រើន

ស្មារតីសាមគ្គីភាព និងការផ្សះផ្សាជាតិមិនមែនជាមាគ៌ាមួយដែលទើបតែលេចឡើងថ្មីៗនោះឡើយ។

កាលពីថ្ងៃទី ៣១ ខែឧសភា ឆ្នាំ ១៩៤៦ នៅក្នុងលិខិតផ្ញើជូនបងប្អូនជនរួមជាតិតំបន់ Nam Bo មុនពេលចេញដំណើរទៅបំពេញទស្សនកិច្ចនៅប្រទេសបារាំង និងចូលរួមសន្និសីទ Fontainebleau ប្រធាន ហូជីមិញ បានសរសេរថា៖

«ម្រាមដៃទាំងប្រាំក៏មានម្រាមខ្លីម្រាមវែងដែរ។ ប៉ុន្តែទោះជាខ្លីឬវែង ក៏សុទ្ធតែជួបជុំគ្នានៅលើបាតដៃតែមួយ។ ក្នុងចំណោមមនុស្សរាប់លាននាក់ ក៏មានអ្នកបែបនេះអ្នកបែបនោះដែរ ប៉ុន្តែមិនថាបែបនេះឬបែបនោះឡើយ សុទ្ធសឹងជាពូជពង្សវង្សត្រកូលនៃបុព្វការីជនយើងទាំងអស់គ្នា។ ដូច្នេះហើយ យើងត្រូវតែមានចិត្តមេត្តាធម៌ទូលំទូលាយ។ យើងត្រូវតែទទួលស្គាល់ថា ឱ្យតែកូនចៅ Lac Hong ហើយ នរណាក៏មានទឹកចិត្តស្នេហាជាតិ មិនតិចក៏ច្រើនដែរ»។

ស្មារតីនោះបានបន្តឆ្លុះបញ្ចាំងនៅក្នុងបណ្តាមាគ៌ាចំពោះសហគមន៍ជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេសឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលនីមួយៗ។

សេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ 08-NQ/TW ចុះថ្ងៃទី ២៩ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ១៩៩៣ របស់ការិយាល័យនយោបាយស្តីពីគោលនយោបាយ និងការងារចំពោះជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេស បានអះអាងថា ជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេសគឺជាផ្នែកមួយដែលមិនអាចកាត់ផ្តាច់ចេញពីសហគមន៍ជាតិឡើយ។

រហូតដល់ឆ្នាំ ២០០៤ សេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ 36/NQ-TW ចុះថ្ងៃទី ២៦ ខែមីនា ឆ្នាំ ២០០៤ របស់ការិយាល័យនយោបាយស្តីពីការងារចំពោះជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេស បានបន្តតម្រូវឱ្យ៖ «លុបបំបាត់ការអៀនខ្មាស ការរើសអើង ការប្រព្រឹត្តដោយអយុត្តិធម៌ដែលបណ្តាលមកពីអតីតកាល ឬសមាសភាពវណ្ណៈ កសាងស្មារតីបើកចំហ គោរព យោគយល់ ទុកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក និងរួមគ្នាសម្លឹងឆ្ពោះទៅកាន់អនាគត»។

សេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ ២៣ បន្តវេននូវស្មារតីនោះ ព្រមទាំងសង្កត់ធ្ងន់លើតម្រូវការ «ទុកអតីតកាលមួយឡែក» ផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំងក្លានូវការងារចលនា និងការថែទាំ ទៅជាការរួមដំណើរ និងការបង្កើតយន្តការដើម្បីឱ្យជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេសចូលរួមក្នុងកិច្ចការធំៗរបស់ប្រទេសជាតិ។

«ការទុកអតីតកាលមួយឡែក» មិនមែនមានន័យស្មើនឹងការបំភ្លេចប្រវត្តិសាស្ត្រ ការបដិសេធការចងចាំ ឬការលុបបំបាត់ភាពខុសប្លែកគ្នាខាងកាលៈទេសៈ បទពិសោធន៍ និងទស្សនៈនោះឡើយ។

អ្វីដែលជាស្នូល គឺការគោរពភាពខុសប្លែកគ្នាទាំងឡាយណាដែលមិនផ្ទុយនឹងផលប្រយោជន៍ជាតិ-ប្រជាជន មិនបណ្តោយឱ្យអតីតកាលបន្តក្លាយជារបាំងចំពោះភាពស្អិតរមួតនៅក្នុងសហគមន៍នោះឡើយ។

ស្មារតីនេះក៏ទទួលបានការគាំទ្រស្របគ្នាពីសំណាក់ជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេសមួយចំនួនផងដែរ។

លោក David Nguyen ជនជាតិវៀតណាមនៅសហរដ្ឋអាមេរិក បានកត់សម្គាល់ថា៖ «សេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ ២៣ បង្ហាញពីផ្នត់គំនិតអភិវឌ្ឍន៍ដែលបើកចំហ និងម្ចាស់ការជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ ខ្ញុំយល់ច្បាស់ណាស់អំពីតម្លៃនៃការបែកបាក់។ ស្មារតីលុបបំបាត់ការរើសអើង ទុកអតីតកាលមួយឡែក សម្លឹងឆ្ពោះទៅកាន់អនាគត មិនមែនជាការបដិសេធប្រវត្តិសាស្ត្រនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាភាពក្លាហានក្នុងការឆ្លងកាត់ការឈឺចាប់ដើម្បីរស់នៅសម្រាប់បច្ចុប្បន្នភាព និងអនាគតរបស់កូនចៅ។ ប្រជាជាតិមួយដែលចេះអធ្យាស្រ័យ ឆ្លងកាត់ការគុំកួនដើម្បីកាន់ដៃគ្នា គឺជាប្រជាជាតិដ៏មហិមាមួយ»។

លោក Nguyen Hoai Bac ប្រធានសមាគមធុរជន វៀតណាម - កាណាដា និងជាសមាជិកគណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមរណសិរ្សមាតុភូមិវៀតណាម ក៏បានយល់ឃើញផងដែរថា៖ «យើងផ្សះផ្សាជាតិដើម្បីឱ្យយើងវិលត្រឡប់មករកជីវិតដ៏សុខសាន្តវិញ។ យើងមិនបំភ្លេចប្រវត្តិសាស្ត្រទេ ប៉ុន្តែមិនកកាយ ពីព្រោះរបួសដែលបានជាសះស្បើយហើយ កុំធ្វើឱ្យវារលួយឡើងវិញឡើយ»។

ផ្សារភ្ជាប់កម្លាំងផ្ទៃក្នុងប្រទេសជាមួយសហគមន៍ជនជាតិវៀតណាមសកល

សេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ 23-NQ/TW ស្តីពីការងារជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេស បានធ្វើឱ្យជាក់ស្តែងនូវបណ្តាមាគ៌ាធំៗនៃមហាសន្និបាតលើកទី ១៤ ដោយបន្តកំណត់ថាសហគមន៍ជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេស មិនត្រឹមតែជាផ្នែកមួយដែលមិនអាចកាត់ផ្តាច់ចេញពីប្រជាជាតិប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាប្រភពធនធានយុទ្ធសាស្ត្រដ៏សំខាន់មួយ រួមចំណែកលើកកម្ពស់កម្លាំងសរុបរបស់ជាតិផងដែរ។

វិធីសាស្ត្រនៃការខិតជិតនេះបានដាក់ជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេសទៅក្នុងតួនាទីកាន់តែច្បាស់លាស់ឡើងនៅក្នុងយុទ្ធសាស្ត្រអភិវឌ្ឍន៍៖ សិទ្ធិ និងផលប្រយោជន៍ស្របច្បាប់ត្រូវបានការពារ ភាពស្អិតរមួតជាមួយស្រុកកំណើតត្រូវបានគោរព និងរាល់ការរួមចំណែកដល់ប្រទេសជាតិត្រូវបានបង្កលក្ខណៈងាយស្រួលតាមរយៈរូបភាពជាច្រើន។

នៅក្នុងដំណាក់កាលអភិវឌ្ឍន៍ថ្មី កម្លាំងនៃប្លុកមហាសាមគ្គីជាតិទាំងមូលចាំបាច់ត្រូវលើកកម្ពស់ឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព ស្របជាមួយនឹងប្រភពធនធាននៃយុគសម័យ។ ប្រភពធនធានក្នុងស្រុកចាំបាច់ត្រូវតភ្ជាប់ជាមួយប្រភពធនធានអន្តរជាតិ រីឯប្រភពធនធានសម្ភារចាំបាច់ត្រូវបំពេញបន្ថែមដោយប្រភពធនធានបញ្ញាញាណ។

ជនជាតិវៀតណាមជាង ១០០ លាននាក់នៅក្នុងប្រទេស និងជនជាតិវៀតណាមជាង ៦,៥ លាននាក់ដែលកំពុងរស់នៅ សិក្សា និងធ្វើការនៅទូទាំងពិភពលោក គឺជាផ្នែកនានានៃសហគមន៍ជាតិរួមតែមួយ។

ភាពខុសប្លែកគ្នាខាងប្រវត្តិសាស្ត្រ កាលៈទេសៈ ឬការយល់ឃើញ អាចមានវត្តមាន ប៉ុន្តែស្មារតី «មនោសញ្ចេតនាជាតិ - ទឹកចិត្តជនរួមជាតិ» នៅតែជាចំណុចរួមដើម្បីតភ្ជាប់ជនជាតិវៀតណាមនៅឯក្នុងនិងក្រៅប្រទេស រួមគ្នាសម្លឹងឆ្ពោះទៅកាន់អនាគត និងរួមចំណែកដល់ការអភិវឌ្ឍនៃប្រទេសជាតិ៕

អាណិកជននៅរុស្ស៊ីរំពឹងថាសេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ ២៣ បើកទូលាយលំហនៃការរួមចំណែកដល់ប្រទេសជាតិ យុគសម័យ - បន្ទាប់ពីជាងពីរទសវត្សរ៍គិតចាប់តាំងពីសេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ 36-NQ/TW ស្តីពីការងារចំពោះជនជាតិវៀតណាមនៅឯបរទេសត្រូវបានប្រកាសឱ្យប្រើប្រាស់ សេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ 23-NQ/TW កំពុងទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់ និងការទទួលស្វាគមន៍ជាវិជ្ជមានពីសហគមន៍ជនជាតិវៀតណាមនៅសហព័ន្ធរុស្ស៊ី ជាពិសេសគឺរបៀបកំណត់ឋានៈ និងការលើកកម្ពស់ប្រភពធនធានអាណិកជននៅក្នុងដំណាក់កាលថ្មី។

ការពិនិត្យព្យាបាលជំងឺ និងជូនអំណោយដល់បងប្អូនដើមកំណើតវៀតណាម និងប្រជាជនក្រីក្រចំនួន ៥០០ នាក់ នៅខេត្ត Siem Reap យុគសម័យ - ក្នុងឱកាសរំលឹកខួបបុណ្យជាតិ ថ្ងៃទី ២ ខែកញ្ញា និងរដូវបុណ្យ Vu Lan ដែលជារដូវកាលនៃការដឹងគុណ ការតបស្នងសងគុណ និងការចែករំលែក អគ្គកុងស៊ុលវៀតណាមប្រចាំនៅ Battambang បានសហការជាមួយសាខាសមាគមខ្មែរ - វៀតណាមខេត្ត Siem Reap កាកបាទក្រហមមន្ទីរពេទ្យស្រុក Chau Phu និងគណៈសង្គ្រោះវេជ្ជបណ្ឌិត គ្រូពេទ្យស្ម័គ្រចិត្ត Tam Phuc រៀបចំកម្មវិធីពិនិត្យ ព្យាបាល ផ្តល់ថ្នាំដោយឥតគិតថ្លៃ និងជូនអំណោយដល់បងប្អូនដើមកំណើតវៀតណាម ព្រមទាំងប្រជាជនខ្មែរដែលមានជីវភាពខ្វះខាតចំនួន ៥០០ នាក់ នៅខេត្ត Siem Reap ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។

ម៉ាញដាត