យុគសម័យ - ជាមួយនឹងភ្ញៀវទេសចរអន្តរជាតិជាង ១៧,៧ លាននាក់ក្នុងរយៈពេល ៩ ខែដំបូងនៃឆ្នាំ ២០២៦ កើនឡើង ១៤,៥% បើធៀបនឹងរយៈពេលដូចគ្នា វិស័យទេសចរណ៍វៀតណាមកំពុងខិតកាន់តែជិតទៅនឹងគោលដៅទទួលភ្ញៀវទេសចរអន្តរជាតិចំនួន ២៥ លាននាក់ក្នុងឆ្នាំនេះ។ ក៏ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលចំនួនភ្ញៀវទេសចរបន្តកើនឡើង បញ្ហាសំខាន់ជាងនេះទៅទៀត គឺធ្វើយ៉ាងណាពន្យារយៈពេលស្នាក់នៅ បង្កើនកម្រិតនៃការចំណាយ និងផ្សព្វផ្សាយកម្លាំងទិញទៅកាន់ការលក់រាយ ទំនិញប្រើប្រាស់ ផលិតកម្ម និងបណ្តាវិស័យសេដ្ឋកិច្ចពាក់ព័ន្ធនានា។
| ទេសចរណ៍វៀតណាម - ចិន៖ ការដោះដូរវប្បធម៌ ជំរុញទំនាក់ទំនងមិត្តភាព និងកិច្ចសហប្រតិបត្តិការ ការនាំយកវិស័យម្ហូបអាហារក្លាយទៅជាកម្លាំងចលករលើកកម្ពស់ម៉ាកយីហោទេសចរណ៍វៀតណាម |
 |
| រូបភាពឧទាហរណ៍។ |
វិស័យទេសចរណ៍ជាយូរណាស់មកហើយ តែងតែត្រូវបានមើលឃើញតាមរយៈសូចនាករនានា ដូចជាចំនួនភ្ញៀវទេសចរអន្តរជាតិ ចំណូលពីការស្នាក់នៅ ការហូបចុក ការដឹកជញ្ជូន ឬសេវាកម្មធ្វើដំណើរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពីក្រោយភ្ញៀវទេសចរម្នាក់ៗ នៅមានខ្សែច្រវាក់តម្រូវការប្រើប្រាស់ដ៏ទូលំទូលាយជាងនេះឆ្ងាយណាស់។
គោលដៅទេសចរណ៍ដែលរីកចម្រើនមួយ អាចទាញនាំនូវតម្រូវការលើការដឹកជញ្ជូន ភស្តុភារកម្ម ការហូបចុក ការទិញទំនិញ ការថែទាំផ្ទាល់ខ្លួន ទំនិញប្រើប្រាស់ ការកម្សាន្ត និងការលំហែកាយ។ នៅពេលដែលកម្លាំងទិញកើនឡើង ផលិតកម្មក៏ទទួលបានកម្លាំងចលករបន្ថែមទៀត ចាប់ពីទំនិញឧស្សាហកម្មប្រើប្រាស់ រហូតដល់កសិផល ម្ហូបអាហារ និងផលិតផលពិសេសៗប្រចាំតំបន់។
នៅក្នុងទស្សនវិស័យនៃការលក់រាយ និងទំនិញប្រើប្រាស់ លោកស្រី Le Thi Hong Nhi អគ្គនាយិការងនៃក្រុមហ៊ុន Unilever វៀតណាម បានយល់ឃើញថា ទេសចរណ៍ និងការលក់រាយមានទំនាក់ទំនងរួមដំណើរជាមួយគ្នា។ គោលដៅទេសចរណ៍ដែលរីកចម្រើនយ៉ាងពិតប្រាកដមួយ នឹងទាញនាំនូវភស្តុភារកម្ម ការដឹកជញ្ជូន ការលក់រាយ និងវិស័យជាច្រើនទៀត ដែលក្នុងនោះមានវិស័យកសិកម្មផងដែរ។
យោងតាមទស្សនវិស័យនេះ តម្លៃរបស់ភ្ញៀវទេសចរម្នាក់ មិនត្រឹមតែស្ថិតនៅលើការចំណាយសម្រាប់បន្ទប់សណ្ឋាគារ ឬអាហារមួយពេលប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងត្រូវបានបង្កើតឡើងពីប្រតិបត្តិការជាបន្តបន្ទាប់ដែលកើតមានឡើងក្នុងអំឡុងពេលធ្វើដំណើរទាំងមូល។ នេះគឺជាសក្តានុពលដែលវិស័យទេសចរណ៍វៀតណាមអាចទាញយកផលប្រយោជន៍ឱ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ។
ការពន្យារយៈពេលស្នាក់នៅ ការពង្រីកកម្លាំងទិញ
ប្រទេសវៀតណាមមិនចាំបាច់ផ្តោតតែលើការទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរបន្ថែម ១ ទៅ ២ លាននាក់ក្នុងមួយឆ្នាំៗដោយគ្រប់មធ្យោបាយនោះឡើយ ប្រសិនបើសក្តានុពលកម្លាំងទិញពីចំនួនភ្ញៀវដែលមានស្រាប់នៅតែមិនទាន់ត្រូវបានទាញយកផលប្រយោជន៍ឱ្យបានពេញលេញនៅឡើយ។
ភ្ញៀវទេសចរម្នាក់ស្នាក់នៅបន្ថែមមួយថ្ងៃទៀត ចំណាយពេលពីរបីម៉ោងបន្ថែមដើម្បីទិញទំនិញ បទពិសោធបន្ថែមលើផលិតផលវប្បធម៌មួយ ប្រើប្រាស់សេវាកម្មក្នុងស្រុកបន្ថែម ឬនាំយកផលិតផលវៀតណាមមួយត្រឡប់ទៅប្រទេសវិញ សុទ្ធតែអាចបង្កើតតម្លៃបន្ថែមសម្រាប់ខឿនសេដ្ឋកិច្ច។
សាស្ត្រាចារ្យរង បណ្ឌិត Pham Trung Luong អតីតអនុប្រធានវិទ្យាស្ថានស្រាវជ្រាវអភិវឌ្ឍន៍ទេសចរណ៍ បានយល់ឃើញថា បញ្ហាប្រឈមធំមួយនៃវិស័យទេសចរណ៍វៀតណាម គឺការពន្យារយៈពេលស្នាក់នៅ និងការបង្កើនកម្រិតចំណាយរបស់ភ្ញៀវទេសចរ។
ការទិញទំនិញអាចជាដំណោះស្រាយមួយក្នុងចំណោមដំណោះស្រាយនានា ប៉ុន្តែមិនមែនគ្រាន់តែជាការកសាងមជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្មបន្ថែមនោះឡើយ។
ចំពោះគំរូ outlet យោងតាមលោក ប្រសិនបើគ្រាន់តែប្រមូលផ្តុំម៉ាកយីហោអន្តរជាតិនានាដើម្បីលក់ទំនិញ គឺមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់នៅឡើយទេ។ អ្វីដែលសំខាន់ គឺត្រូវផ្សារភ្ជាប់ម៉ាកយីហោទាំងនោះជាមួយអត្តសញ្ញាណវៀតណាម ម្ហូបអាហារ ការកម្សាន្ត វប្បធម៌ក្នុងតំបន់ និងបទពិសោធបំពេញបន្ថែមនានា។
ទីកន្លែងទិញទំនិញមួយ អាស្រ័យហេតុនេះ ត្រូវតែឆ្លើយតបទៅនឹងសំណួរដែលថា៖ តើអ្វីទៅដែលធ្វើឱ្យភ្ញៀវទេសចរត្រៀមខ្លួនចំណាយពេលកន្លះថ្ងៃ ឬសូម្បីតែមួយថ្ងៃពេញក្នុងដំណើរកម្សាន្ត សម្រាប់តែសកម្មភាពទិញទំនិញ?
ចម្លើយមិនអាចស្ថិតនៅលើតែចំនួនម៉ាកយីហោ ឬកម្រិតតម្លៃដ៏ទាក់ទាញនោះឡើយ។ ប្រសិនបើពឹងផ្អែកលើតែកត្តាទាំងពីរនេះ មជ្ឈមណ្ឌលទិញទំនិញមួយនៅវៀតណាមនឹងពិបាកបង្កើតភាពខុសប្លែក បើធៀបនឹងគោលដៅទិញទំនិញល្បីៗនៅក្នុងតំបន់។
អ្វីដែលអាចទាក់ទាញ និងរក្សាជើងភ្ញៀវទេសចរបាន គឺបទពិសោធរួមមួយ៖ ទាំងការទិញទំនិញ ទាំងការទទួលទានម្ហូបអាហារ ទស្សនាការសម្តែង ស្វែងយល់វប្បធម៌ បទពិសោធលំហស្ថាបត្យកម្ម ស្វែងយល់ផលិតផលក្នុងស្រុក និងការជ្រើសរើសវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ដែលមានរឿងរ៉ាវរៀងៗខ្លួន។
នៅពេលនោះ ការទិញទំនិញនឹងលែងជាសកម្មភាពបន្ទាប់បន្សំទៀតហើយ ប៉ុន្តែអាចក្លាយជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃដំណើរកម្សាន្ត។ គ្រាន់តែរយៈពេលស្នាក់នៅត្រូវបានពន្យារបន្ថែមពីរបីម៉ោង តម្លៃសេដ្ឋកិច្ចក៏អាចសាយភាយទៅកាន់វិស័យជាច្រើនទៀតផងដែរ។
ផលិតផលមួយដែលត្រូវបានភ្ញៀវទេសចរទិញ មិនត្រឹមតែបង្កើតចំណូលសម្រាប់អ្នកលក់រាយប៉ុណ្ណោះទេ។ ភ្ជាប់ជាមួយគ្នានោះ នៅមានតម្រូវការដឹកជញ្ជូន ការវេចខ្ចប់ ការហូបចុក ការកម្សាន្ត ការទូទាត់ និងសេវាកម្មជាច្រើនប្រភេទទៀត។
ប្រសិនបើផលិតផលនោះមានប្រភពដើមនៅក្នុងស្រុក លំហូរសាច់ប្រាក់ថែមទាំងអាចបន្តវិលត្រឡប់ទៅកាន់អ្នកផលិត តំបន់វត្ថុធាតុដើម កសិករ និងសហគមន៍មូលដ្ឋានទៀតផង។ នេះហើយគឺជាកម្លាំងសាយភាយនៃទំនាក់ទំនងផ្សារភ្ជាប់គ្នារវាងវិស័យទេសចរណ៍ និងការលក់រាយ។
ការប្រែក្លាយផលិតផលនីមួយៗទៅជាចំណុចប៉ះពាល់នៃម៉ាកសញ្ញា
ទិដ្ឋភាពមួយទៀតនៃទំនាក់ទំនងផ្សារភ្ជាប់គ្នានេះ គឺលទ្ធភាពផ្សព្វផ្សាយគោលដៅទេសចរណ៍តាមរយៈទំនិញប្រើប្រាស់។
ចំពោះបណ្តាផ្នែកទំនិញប្រើប្រាស់ ការថែទាំផ្ទាល់ខ្លួន និងអនាម័យបរិស្ថាន វិស័យទេសចរណ៍មិនត្រឹមតែបង្កើតកម្លាំងទិញបន្ថែមកាន់តែខ្លាំងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបើកទូលាយនូវបណ្តាញផ្សព្វផ្សាយរូបភាពមួយផងដែរ។
ផលិតផលនីមួយៗដែលត្រូវបានភ្ញៀវទេសចរប្រើប្រាស់នៅក្នុងសណ្ឋាគារ ទិញនៅតាមហាង ឬនាំយកត្រឡប់ទៅប្រទេសវិញ សុទ្ធតែអាចឈានផុតពីអត្ថន័យនៃប្រតិបត្តិការជួញដូរពាណិជ្ជកម្មធម្មតា។ ប្រសិនបើត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងរឿងរ៉ាវដ៏ស័ក្តិសម ផលិតផលនោះអាចក្លាយជាចំណុចប៉ះពាល់មួយដើម្បីណែនាំអំពីប្រទេសជាតិ មនុស្ស និងគុណភាពទំនិញរបស់វៀតណាម។
ផលិតផលរាប់លានមុខ ប្រសិនបើត្រូវបានតភ្ជាប់ជាមួយយុទ្ធនាការផ្សព្វផ្សាយទេសចរណ៍ អាចបង្កើតបានជាបណ្តាញទំនាក់ទំនងផ្សព្វផ្សាយបែបធម្មជាតិមួយដែលលាតសន្ធឹងឆ្លងផុតពីព្រំដែនជាតិ។
តាមរបៀបនោះ ទេសចរណ៍មិនត្រឹមតែជាវិស័យ «ប្រើប្រាស់» ទំនិញប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងអាចក្លាយជាបណ្តាញមួយដើម្បីនាំយកម៉ាកសញ្ញាវៀតណាមទៅកាន់ទីផ្សារខាងក្រៅផងដែរ។
នេះក៏ជាមូលហេតុដែលចាំបាច់ត្រូវមើលឃើញវិស័យទេសចរណ៍ជាប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីសេដ្ឋកិច្ចមួយ ជំនួសឱ្យការចាត់ទុកជាវិស័យសេវាកម្មមួយដែលធ្វើសកម្មភាពដោយដាច់ដោយឡែក។
លោក Nguyen Trung Khanh ប្រធានរដ្ឋបាលជាតិទេសចរណ៍វៀតណាម បានឱ្យដឹងថា ប្រទេសវៀតណាមបានឈានពីចំណាត់ថ្នាក់លេខ ៥ ឡើងមកកាន់ Top 3 នៃគោលដៅទេសចរណ៍ដែលទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរឈានមុខគេនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ហើយត្រូវបានផ្តល់កិត្តិយសជាបន្តបន្ទាប់នៅក្នុងប្រភេទទានដូចជា «គោលដៅបេតិកភណ្ឌឈានមុខគេលើពិភពលោក» និង «គោលដៅទេសចរណ៍ឈានមុខគេនៅអាស៊ី»។
លទ្ធផលទាំងនេះបានបង្កើតនូវគុណសម្បត្តិយ៉ាងសំខាន់អំពីម៉ាកសញ្ញានៃគោលដៅទេសចរណ៍។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តម្លៃនៃម៉ាកសញ្ញាអាចត្រូវបានលើកកម្ពស់យ៉ាងពេញលេញ លុះត្រាតែអាចប្រែក្លាយទៅជាចំណូល ការងារធ្វើ ការវិនិយោគ និងកម្លាំងទិញសម្រាប់ខឿនសេដ្ឋកិច្ច។
ដើម្បីសម្រេចបាននូវចំណុចនេះ ទេសចរណ៍ចាំបាច់ត្រូវតភ្ជាប់កាន់តែស៊ីជម្រៅជាមួយការលក់រាយ និងការប្រើប្រាស់ សកម្មភាពលក់រាយចាំបាច់ត្រូវផ្សារភ្ជាប់ជាមួយវប្បធម៌ និងបទពិសោធ ទំនិញប្រើប្រាស់ចាំបាច់ត្រូវរៀបរាប់តាមរយៈរឿងរ៉ាវនានា ផលិតផលក្នុងស្រុកចាំបាច់ត្រូវបង្ហាញវត្តមាននៅក្នុងលំហប្រើប្រាស់ទំនើបៗ ហើយទីកន្លែងទិញទំនិញចាំបាច់ត្រូវក្លាយជាផ្នែកមួយនៃដំណើរកម្សាន្តស្វែងយល់គោលដៅទេសចរណ៍។
នៅពេលនោះ ដំណើរកម្សាន្តមួយមិនមែនបញ្ចប់ត្រឹមសណ្ឋាគារ ឬព្រលានយន្តហោះនោះឡើយ។ តម្លៃនៃដំណើរកម្សាន្តត្រូវបានបន្តពន្យារនៅក្នុងភោជនីយដ្ឋាន ហាងទំនិញ មជ្ឈមណ្ឌល outlet ផ្សារទំនើប លំហវប្បធម៌ និងសូម្បីតែផលិតផលទាំងឡាយដែលភ្ញៀវទេសចរនាំយកត្រឡប់ទៅប្រទេសវិញ។
រង្វាស់រង្វាល់នៃវិស័យទេសចរណ៍វៀតណាម អាស្រ័យហេតុនេះ មិនគួរឈប់ត្រឹមសំណួរដែលថា តើមានភ្ញៀវទេសចរមកទស្សនាប៉ុន្មានលាននាក់នោះទេ ប៉ុន្តែគឺភ្ញៀវទេសចររាល់មួយលាននាក់បង្កើតបានតម្លៃប៉ុន្មាន និងមានវិស័យសេដ្ឋកិច្ចប៉ុន្មានដែលទទួលបានផលប្រយោជន៍រួមគ្នា។
នោះក៏ជាវិធីសាស្ត្រដើម្បីឱ្យវិស័យទេសចរណ៍ផ្លាស់ប្តូរពីវិស័យដែលបង្កើតតម្រូវការផ្ទាល់ ទៅជាកម្លាំងចលករផ្សព្វផ្សាយកម្លាំងទិញ ព្រមទាំងបំផុសខ្សែសង្វាក់ផលិតកម្ម ការលក់រាយ និងការប្រើប្រាស់នៅក្នុងខឿនសេដ្ឋកិច្ច។
| ការិយាល័យនយោបាយបានចេញសេចក្តីសម្រេចចិត្តលេខ 26-NQ/TW ចុះថ្ងៃទី ២២ ខែសីហា ឆ្នាំ ២០២៦ ស្តីពីការអភិវឌ្ឍវិស័យទេសចរណ៍វៀតណាមឱ្យក្លាយជាវិស័យសេដ្ឋកិច្ចមុខព្រួញនៅក្នុងយុគសម័យថ្មី។ សេចក្តីសម្រេចចិត្តបានកំណត់ថា ទេសចរណ៍គឺជាវិស័យសេដ្ឋកិច្ចចម្រុះ មានលក្ខណៈអន្តរវិស័យ អន្តរតំបន់ និងសង្គមភាវូបនីយកម្មខ្ពស់ មានសមត្ថភាពបង្កើតតម្លៃបន្ថែមដ៏ធំធេង ជំរុញការប្រើប្រាស់ ពង្រីកទីផ្សារសេវាកម្ម បង្កើតការងារធ្វើ និងផ្សព្វផ្សាយឥទ្ធិពលទៅកាន់វិស័យ និងផ្នែកផ្សេងៗជាច្រើនទៀត។ សេចក្តីសម្រេចចិត្តបានកំណត់គោលដៅដល់ឆ្នាំ ២០៣០ ទេសចរណ៍នឹងរួមចំណែកដោយផ្ទាល់ពី ១០-១២% នៃផលិតផលក្នុងស្រុកសរុប (GDP) ទទួលស្វាគមន៍ភ្ញៀវទេសចរអន្តរជាតិចំនួន ៤៥-៥០ លាននាក់ បម្រើសេវាកម្មដល់ភ្ញៀវទេសចរក្នុងស្រុកចំនួន ១៦០ លាននាក់ និងចំណូលសរុបពីភ្ញៀវទេសចរសម្រេចបានពី ៨០-៩០ ពាន់លានដុល្លារអាមេរិក។ រីឯដល់ឆ្នាំ ២០៤៥ នឹងរួមចំណែកដោយផ្ទាល់ពី ១៤-១៥% នៃ GDP ដោយខិតខំទទួលស្វាគមន៍ភ្ញៀវទេសចរអន្តរជាតិឱ្យបានចំនួន ៧០ លាននាក់... |
 ទេសចរណ៍វៀតណាម៖ ឱកាសផ្សព្វផ្សាយខេត្ត Ninh Binh ទៅកាន់ទីផ្សារឥណ្ឌា និងអាស៊ីខាងត្បូង ខេត្ត Ninh Binh បានកំណត់តំបន់អាស៊ីខាងត្បូង ជាពិសេសប្រទេសឥណ្ឌាជាទីផ្សារដ៏ធំ និងសក្តានុពល ដោយសន្យាថានឹងអភិវឌ្ឍយ៉ាងឆាប់រហ័សនាពេលខាងមុខ។ |
 ផ្សព្វផ្សាយទេសចរណ៍វៀតណាមនៅសាលាក្រុង Kanagawa ប្រទេសជប៉ុន យុគសម័យ - នាថ្ងៃទី ៨ ខែកញ្ញា ក្នុងក្របខ័ណ្ឌនៃពិធីបុណ្យវៀតណាមនៅ Kanagawa ឆ្នាំ ២០២៤ ក្រសួងវប្បធម៌ កីឡា និងទេសចរណ៍វៀតណាមបានសម្របសម្រួលជាមួយរដ្ឋាភិបាលខេត្ត Kanagawa រៀបចំកម្មវិធីណែនាំទេសចរណ៍វៀតណាមនៅសាលាក្រុង Kanagawa ប្រទេសជប៉ុន។ |
មតិពីមិត្តអ្នកអាន